บทที่ 340 คนโง่เพ้อฝัน

หวังหยางนอนคว่ำหน้าอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียง: "ขึ้นไปอีกหน่อย ใช่ๆๆ ก็ตรงนั้นแหละ ซี้ด... ออกแรงหน่อยสิ เจ้าไม่ได้กินข้าวรึ..."

เป่าเยว่โกรธจัด ทุบลงไปบนหลังของหวังหยางอย่างแรง!

"คนไปหมดแล้วเจ้ายังจะแกล้งอีก! คิดว่าข้าเป็นทาสหญิงของเจ้าจริงๆ รึ!"

หวังหยางร้อง "โอ๊ย" ออกมาทีหนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไหล่เกร็งแน่น มือซ้ายคว้าไปจับตรงจุดที่เพิ่งจะถูกทุบเมื่อครู่ สีหน้าเจ็บปวดอย่างที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลับตาแน่น ไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่งเสียงครางฮึมฮัมสูดลมหายใจเย็นๆ

เป่าเยว่พลันร้อนรนขึ้นมาทันที รีบก้มลงไปนวดให้ ทั้งร้อนใจทั้งทำอะไรไม่ถูก: "ตีเจ็บรึ? ข้า ข้าก็ไม่ได้ออกแรงนะ..."