บทที่ 345 สยบยอม

"เก้า!"

ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนแรกที่ร่ำไห้ตะโกนออกมา ทั่วทั้งลานพลันเดือดพล่านขึ้นมาโดยสมบูรณ์!

ผู้คนกระโดดโลดเต้นกอดกัน ทุบอกกระทืบเท้า โยนสิ่งของที่พกติดตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า! ใช้วิธีการต่างๆ นานาเพื่อระบายอารมณ์ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ! กี่คนต่อกี่คนที่น้ำตาไหลนองหน้า! กี่ลำคอที่ส่งเสียงโห่ร้องตะโกนจนฟังไม่เป็นศัพท์!

ทุกความสงสัย ทุกความสั่นคลอน ทุกการวางแผน ทุกการต่อต้าน ล้วนสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปท่ามกลางเสียงนับเก้าเสียง แม้แต่คนสนิทที่มั่นคงที่สุดของมหามดหมอก็ยังละทิ้งจุดยืน หันไปร่วมชื่นชมทูตสวรรค์และยินดีอย่างบ้าคลั่งที่ได้เป็นประจักษ์พยานในปาฏิหาริย์!

และชื่อของหวังหยางในฐานะทูตสวรรค์ ก็ราวกับตัวอักษรชาดที่ไม่ไหม้ไฟนั้น ถูกประทับตราฝังลึกลงไปในหัวใจของชาวป่าเถื่อนทุกคน