บทที่ 353 กักขังซิงหาน

ลานเรือนอันลึกซึ้งในจวนอ๋อง เงียบสงัดจนน่ากลัว ที่นี่ไม่มีสาวใช้คอยวิ่งวุ่น ไม่มีบ่าวไพร่คอยรอรับคำสั่ง แม้แต่คนงานกวาดพื้นทั่วไปก็ยังไร้เงา มีเพียงทหารสวมชุดเกราะ ยืนเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนาทั้งในและนอกลาน ผู้ที่ยืนนิ่งดั่งขุนเขา เพียงยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูและจุดสำคัญต่างๆ ไม่ค่อยส่งเสียงดัง ส่วนผู้ที่เคลื่อนไหวก็เดินตรวจตราไปมา ฝีเท้าไม่เคยหยุด ทุกครั้งที่หันกาย ทุกก้าวย่างที่ย่ำลง ล้วนนำมาซึ่งเสียงกระทบกันของเกราะเหล็ก เสียงซ้อนทับเสียง ดังก้องสะท้อนไปทั่ว

เซี่ยซิงหานนั่งหลับตาอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีดราวกับเกสรดอกสาลี่ที่ถูกน้ำค้างแข็งเกาะ ริมฝีปากซีดจางดั่งชาดที่สีตก ระหว่างคิ้วและดวงตาไม่อาจปกปิดความอิดโรยได้ แต่ความอิดโรยนี้ไม่ได้ลดทอนความงดงามของนางลงแม้แต่น้อย กลับเหมือนกับการพ่นไอน้ำใส่หยกขาว เหมือนกับการคลุมเมฆบางๆ ให้ดวงจันทร์ เนื้อหยกเดิมทีก็อบอุ่น เมื่อพ่นไอน้ำใส่แสงนวลก็ยิ่งเก็บงำ ก่อเกิดความชุ่มชื้นที่ลอยอ้อยอิ่ง แสงจันทร์เดิมทีก็กระจ่างใส เมื่อคลุมเมฆบางๆ เงาก็ยิ่งเลือนราง ยิ่งขับเน้นความงามที่ว่างเปล่า

นางนั่งขดตัวอยู่ที่นั่น สองเข่ารวบชิดหน้าอก ใบหน้าแนบลงกับท่อนแขนที่ไขว้กัน ท่าทางนี้ทำให้นางดูบอบบางและอ่อนแอมากยิ่งขึ้น ราวกับเพียงแค่ผลักเบาๆ ก็จะล้มลง แต่ท่อนแขนที่กอดรัดไว้แน่นและริมฝีปากที่เม้มสนิท กลับเผยให้เห็นความเด็ดเดี่ยวที่เงียบงัน ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าดูแคลนง่ายๆ

นับตั้งแต่เซี่ยซิงหานถูกกักบริเวณ ก็ไม่เคยหลับสนิทเลย โดยเฉพาะคืนแรก นางไม่ได้หลับตาเลยทั้งคืน เสียงฝีเท้าและเสียงชุดเกราะของทหารหน้าประตูดังใกล้บ้างไกลบ้าง ทำให้นางหวาดผวา กลัวอยู่ตลอดเวลาว่าวินาทีถัดไปจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายอะไรขึ้น แม้เหตุผลจะบอกนางว่าอ๋องแห่งปาตงจะไม่ทำอะไรนางในตอนนี้ แต่นางก็ยังอดกลัวไม่ได้ ในสมองอดไม่ได้ที่จะคิดถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดต่างๆ นานา คิดจนตัวสั่นเทา จนกระทั่งแสงรุ่งอรุณเริ่มสาดส่อง ถึงจะสามารถงีบหลับไปได้ครู่หนึ่งด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด

ต่อมาเมื่อแน่ใจแล้วว่าทหารเหล่านั้นต่อให้เดินมาถึงหน้าประตูก็จะไม่บุกเข้ามา ถึงได้วางใจลงเล็กน้อย สามารถหลับได้บ้างในตอนกลางดึก แต่ก็หลับตื้นๆ เสียงกระทบกันของโลหะที่เย็นเยียบเหล่านั้นมักจะดังชัดเจนขึ้นมาในยามที่นางกำลังจะเข้าสู่ความฝัน ดึงนางกลับมาจากขอบเหวแห่งความสับสน ตื่นขึ้นมากลับรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งกว่าตอนที่ไม่ได้หลับเสียอีก นางออกจากห้องไม่ได้ และต่อให้ออกได้นางก็ไม่อยากออก นางไม่อยากถูกทหารเหล่านั้นจ้องมองพิจารณา นางไม่อยากแม้แต่จะเปิดประตู ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของหญิงรับใช้ที่ส่งอาหาร หรือสายตาเยาะเย้ยที่แฝงไว้ด้วยความชั่วร้ายของพ่อบ้านเจี่ยที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งคราว ล้วนคอยเตือนให้นางรู้ถึงสถานการณ์ที่เป็นอยู่ พูดไปก็น่าขัน ห้องนี้เดิมทีคือกรงขังของนาง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่เดียวที่นางสามารถหาสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตใจได้ แม้ว่านางจะรู้ดีว่า ความรู้สึกปลอดภัยนี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่หลอกตัวเองเท่านั้น