บทที่ 352 ไม่ทอดทิ้ง

หวังหยางไม่มองเป่าเยว่ ขณะที่ตวัดพู่กันต่อไปก็กล่าวอย่างใจเย็น:

"ข้ายังเขียนไม่จบ"

เป่าเยว่เพียงรู้สึกว่าปลายพู่กันของหวังหยางแต่ละครั้งที่ตวัดลงไป ราวกับก้อนเหล็กที่หนักอึ้งกระแทกเข้ากลางอก นางพูดเสียงสั่น:

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าหยุดเขียนเถอะ ข้าไม่มีทางตกลงเด็ดขาด..."

หวังหยางราวกับไม่ได้ยิน ยังคงลงพู่กันอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อน