บทที่ 358 เพื่อนรักอย่าได้แค้น

สายลมยามราตรีพัดผ่านโถงตำหนัก ถามว่าผู้ใด เดินทางมาอย่างสง่างาม ด้วยใบหน้าเดิมในวันวาน? เคยเคียงคู่สวมอาภรณ์สดใสควบม้า เพียงไม่กี่คำร่ำสุรา คุณค่าพันตำลึงพลันไร้ค่า ยามพบหน้า ไม่เปลี่ยนความหมายระหว่างคิ้ว—— แต่ใจคนเปลี่ยนไป นับจากแยกทาง ก็ราวกับพายุฝนที่พัดพาจาก ทอดถอนใจแด่อ๋องและขุนนาง เมืองร้างในโลกมนุษย์ มิตรสหายรู้ใจยากจำแนก แต่โบราณกาลขุนนางกบฏไร้ทางกลับ แค้นใจที่เด็กหนุ่มรวบแขนเสื้อคำนับลึกซึ้ง! คมดาบถูกลับแล้ว เพื่อนรักอย่าได้แค้น

"หนึ่งวันไม่เจอ เหมือนจากกันสามปี ท่านอ๋อง กระหม่อมคิดถึงท่านแทบตาย!"

หวังหยางหัวเราะร่าเดินเข้ามาในโถงตำหนัก พูดจาไม่เกรงใจ ราวกับไม่ได้มาเข้าเฝ้าท่านอ๋อง แต่มาหาเพื่อนเก่า พอเห็นดาบยาวปักอยู่กลางโถง หัวใจก็กระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงความผิดปกติแม้แต่น้อย กลับยิ่งยิ้มแย้มสดใสขึ้นกว่าเดิม

เหล่าที่ปรึกษาคนสนิทของจวนอ๋อง นั่งแบ่งฝ่ายซ้ายขวา พวกเขาต่างรู้ดีว่าอ๋องแห่งปาตงปฏิบัติต่อหวังหยางแตกต่างจากคนอื่น แต่ก็น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นฉากที่คนทั้งสองอยู่ด้วยกัน บัดนี้เห็นหวังหยางกล้าหาญถึงเพียงนี้ คารวะท่านอ๋องเชื้อพระวงศ์ กลับกล้าพูดจาภาษาชาวบ้านอย่างโจ่งแจ้ง เจอหน้าก็พูดคำว่า "ตาย" ออกมาอย่างไม่ถือสา ในใจต่างก็ทั้งตกใจทั้งประหลาดใจ

หลี่จิ้งเซวียนอยากจะพูดตำหนิ แต่พอเห็นดาบกลางโถง ก็ยังไม่กล้าพูดอะไร