บทที่ 360 สำเร็จที่ความตั้งใจ

การพูดจา ก็เหมือนกับการจุมพิต ตรงที่จังหวะเวลาสำคัญที่สุด จุมพิตเดียวกัน หากเกิดขึ้นถูกเวลา ก็จะหวานซึ้งตรึงใจ พาให้เคลิบเคลิ้มดั่งต้องลมวสันต์ แต่หากเกิดขึ้นผิดเวลา ก็อาจจะกลายเป็นความกระอักกระอ่วน ห่างเหิน และจืดชืดไร้รสชาติ การพูดจาก็เช่นกัน ประโยคเดียวกันหากพูดในงานเลี้ยงสุรา อาจกลายเป็นคำคมที่เรียกเสียงปรบมือได้ทั้งงาน แต่หากไปพูดตอนกินอาหารเช้า ก็อย่าโทษว่าทำไมถึงพังไม่เป็นท่า ทำให้ทุกคนเงียบกริบ การที่หวังหยางเลือกจะอธิบายเรื่องนี้ในเวลานี้ แทนที่จะพูดตั้งแต่ตอนที่อ๋องแห่งปาตงเริ่มซักไซ้ ก็เป็นเพราะการคำนึงถึงจังหวะเวลานั่นเอง

ประการแรก ตอนที่อ๋องแห่งปาตงโกรธจัดและซักไซ้นั้น ในใจได้ปักใจเชื่อไปแล้วว่าหวังหยางทรยศ อีกทั้งเมื่อพบหน้าก็พูดเรื่องความเป็นความตาย ในสถานการณ์เช่นนั้น คำแก้ตัวใดๆ ที่เข้าหูอ๋องแห่งปาตง ล้วนฟังดูเหมือนการแก้ตัวปัดความรับผิดชอบและการร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช ประการที่สอง ในแง่ของจังหวะการสื่อสาร การรีบร้อนอธิบายมักหมายถึงความร้อนตัวและความอ่อนแอ ในขณะนั้นสภาพจิตใจของอ๋องแห่งปาตงเต็มไปด้วยความโกรธ ความระแวง และความรู้สึกว่าตนเองถูกเอาเปรียบ เปรียบเสมือนสปริงที่ถูกกดจนแน่น ยิ่งรีบกด แรงดีดกลับก็จะยิ่งรุนแรง

ดังนั้นหวังหยางจึงจงใจไม่อธิบาย ไม่เพียงแต่ไม่อธิบาย กลับยังสวมหมวกตำหนักบูรพาอย่างหน้าชื่นตาบาน ภายนอกดูเหมือนยอมรับข้อกล่าวหาของอ๋องแห่งปาตง แต่ความจริงแล้วเป็นการแอบปลดการป้องกันในใจของอ๋องแห่งปาตง พร้อมทั้งดึงการควบคุมสถานการณ์กลับมา เขาใช้วิธีนี้ดึงความคาดหวังของอ๋องแห่งปาตงให้ต่ำที่สุดก่อน จากนั้นเมื่ออ๋องแห่งปาตงตัดสินประหารชีวิตเขา เขาก็ยอมรับอย่างสง่าผ่าเผย ขออาหารมื้อสุดท้าย ในตอนนี้เขาก็ไม่ใช่ "นักโทษรอการตัดสิน" อีกต่อไป แต่กลายเป็น "เพื่อนเก่าที่กำลังจะตาย" ซึ่งทำให้เขาได้รับสถานะทางจิตวิทยาที่เท่าเทียมกับอ๋องแห่งปาตงโดยไม่รู้ตัว คำขอสุดท้ายของหวังหยาง แน่นอนว่าเพื่อรับประกันว่าจะไม่มีใครขัดขวางการ "ร่ายเวทย์" ของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการสร้างความเชื่อฝังใจให้อ๋องแห่งปาตง เมื่ออ๋องแห่งปาตงอนุญาตให้เขา "พูดจาตามใจชอบ" ก็เท่ากับยอมรับความเป็นไปได้ของความเท่าเทียมนี้โดยปริยาย

เมื่อกำความเป็นไปได้นี้ไว้ในมือแล้ว หวังหยางก็เริ่ม "ร่ายเวทย์เตรียมการ" เหล้าทุกจอก อาหารทุกคำ คำพูดหยอกล้อทุกประโยค ความทรงจำทุกฉาก ล้วนเป็นเครื่องมือในการปูทางสงครามจิตวิทยา ในสายตาคนทั่วไป อาจจะคิดว่าเขาอยากจะฉวยโอกาสพูดคุยเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ดูว่าจะดึงคะแนนความเห็นใจจากที่ปรึกษาสักคนสองคนได้หรือไม่ เผื่อเวลาคับขันจะได้มีคนช่วยพูดให้ แต่ความจริงแล้วเจตนาของหวังหยางไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นเลย เขาต้องการความเคารพ ต้องการความสงบนิ่ง ต้องการควบคุมจังหวะ ต้องการให้อารมณ์ของอ๋องแห่งปาตงสะสมและบ่มเพาะ ต้องการให้บรรยากาศเปลี่ยนจากความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิด เป็นความผ่อนคลายที่เนิบนาบ——

ในสถานการณ์เช่นนี้ หวังหยางจงใจพูดคุยกับข่งฉางอวี๋และคนอื่นๆ เมินเฉยต่ออ๋องแห่งปาตง เพื่อยั่วยุอารมณ์ของอ๋องแห่งปาตง ชักนำให้เกิดการเผชิญหน้า จากนั้นท่ามกลางอารมณ์ที่ "ระเบิดจริงบ้างเท็จบ้าง" ก็เปิดเผยความในใจระลอกใหญ่ที่ร่างไว้ในใจตั้งแต่ตอนกินข้าว นี่จึงไม่ใช่การแก้ตัวที่คุกเข่าพูด แต่เป็นการเปิดอกพูดที่ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผย ลดความร้อนรนที่จะเอาชีวิตรอดลง เพิ่มความเฉียบคมที่ทุ่มสุดตัวเข้ามาแทน เช่นนี้ ทุกคำอธิบายของหวังหยาง ถึงจะมีน้ำหนัก ถึงจะตกลงไปในหูและในใจของอ๋องแห่งปาตงได้อย่างแท้จริง นี่คือความหมายที่แท้จริงของคำว่า "วางไว้ในที่ตายแล้วค่อยเกิดใหม่" ที่กล่าวไปก่อนหน้านี้