บทที่ 361 หักความจองหอง

"ไม่ได้ ไม่ได้! เปิ่นหวังทนไม่ได้จริงๆ! เปิ่นหวังโกรธมาก โกรธ... โกรธมากจริงๆ!"

อ๋องแห่งปาตงคิ้วขมวดเป็นปม หน้าอกกระเพื่อม ชี้หน้าหวังหยาง ลากเสียงคำว่า "มาก" ยาวเหยียด:

"หวังหยางเจ้าก็อวดดีเกินไปแล้ว! จองหองพองขนเกินไปแล้ว! ต่อให้จะใกล้ตายแล้ว แต่เจ้าจะมาโม้เหม็นแบบนี้ไม่ได้นะ! นี่เจ้าถูกตระกูลหวังตามใจจนเสียคนไปแล้วรึ? หรือว่าอ่านหนังสือขงจื๊อมากไปจนเพี้ยน? ไม่รู้แล้วรึว่าตัวเองเป็นใคร? ถ้าเจ้าบอกว่าเจ้าเก่งวิชาการ นั่นไม่มีใครว่าอะไรเจ้าหรอก ถ้าเจ้าบอกว่าเจ้าเข้าใจปรัชญาเต๋าอย่างลึกซึ้ง ในห้องโถงนี้ก็น่าจะไม่มีใครกล้าเถียง ต่อให้เจ้าจะบอกว่าเจ้าเก่งเรื่องพนัน ชอบวางกับดักคน! ต่อให้คนอื่นไม่ยอมรับ เปิ่นหวังก็ยังพอจะช่วยพูดให้เจ้าได้บ้าง แต่เจ้ามาคุยโวโอ้อวดเกินจริงแบบนี้ ใครมันจะไปทนฟังได้! ดูสิ เจ้าพูดเองยังหน้าแดงเลย!"

หวังหยางขมวดคิ้วอย่างสงสัย:

"แดงรึ?"