ตอนที่ 389 หาได้ยากยิ่ง

บนหอตงเก๋อ สองพ่อลูกเดินตามกันไป หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงบ

หอตงเก๋อมีทางเดินสองสาย สายหนึ่งเรียกว่า "ทางเดินลอยฟ้า" ทอดตรงไปยังช่างเสิ่งของสำนักซ่างซู เมื่อครู่ที่เซียวหลวนมายังเซี่ยเสิ่งก็ใช้ทางเดินสายนี้

หอคอยดินเผาเขียนสีแบบมีระเบียงเชื่อมยุคฮั่นตะวันออก ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เหอหนาน ตรงกลางที่เชื่อมระหว่างสองอาคารก็คือระเบียงลอยฟ้า สำหรับตำแหน่งที่ตั้งแน่ชัดของสำนักซ่างซูสามารถดูได้จากแผนผังที่เคยวาดไว้ ทั้งสองสำนัก...

(คำอธิบายเพิ่มเติม: ส่วนที่เป็นเส้นคลื่นเชื่อมระหว่างสองสำนักก็คือทางเดินลอยฟ้า ใน "พงศาวดารเฉินซู บทประวัติสวีเซี่ยวเค่อ" กล่าวไว้ว่า "มีระเบียงลอยฟ้าพาดข้ามถนนทิศตะวันออกจรดตะวันตก เชื่อมสู่ท้องพระโรงซ่างเสิ่ง" ซึ่งก็หมายถึงทางเดินลอยฟ้าที่เชื่อมระหว่างช่างเสิ่งและเซี่ยเสิ่งของสำนักซ่างซูแห่งนี้นั่นเอง)

อีกสายหนึ่งเรียกว่าระเบียงทางเดิน ทอดยาวลงสู่ลานฝั่งตะวันออกของเซี่ยเสิ่ง อันเป็นที่พักของเหล่าขุนนาง เป่าเยว่เดินตามบิดาลงมาตามทางสายนี้ ตลอดทางแลเห็นระเบียงทอดยาวต่อเนื่อง เรือนพักเรียงรายเป็นระเบียบ ยามที่มีผู้คนสัญจรผ่าน เมื่อเห็นร่างของเซียวหลวน ต่างก็หลบไปยืนชิดริมทาง ก้มศีรษะคารวะ รอจนสองพ่อลูกเดินผ่านไปแล้วจึงค่อยก้าวเดินต่อ