ตอนที่ 404 ปัจฉิมลิขิตท้ายเล่มสอง

หลินอวี่ถังเคยกล่าวไว้ว่า ลีลาการเขียนของเขานั้นคือการนับผู้อ่านเป็นสหายรู้ใจ เปิดอกพูดจาอย่างจริงใจ ราวกับได้ระบายความในใจกับมิตรสหายเก่าแก่อย่างไร้สิ่งกั้น

แต่การเขียนนิยายนั้นไม่มีโอกาสให้ได้เอ่ยความในใจเช่นนี้เลย

เช่นนั้นก็ขอมาพูดคุยกันในบทส่งท้ายเล่มนี้ก็แล้วกัน

ประการแรก ขอทักทายมิตรสหายทั้งเก่าและใหม่ทุกท่าน

ผมไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนรับรู้ได้ถึงความชื่นชอบที่ผมมีต่อพวกคุณ บางทีปกติผมอาจไม่ได้เอ่ยคำหวานชวนฟัง และไม่อาจกล่าววาจาอันเร่าร้อนเปิดเผยเหมือนอย่างสองธิดาของราชาเลียร์