ตอนที่ 416 ทำเนียบตระกูลหลางหยา

ณ จวี้หรงแถบชานเมืองหลวง มีอารามอันเงียบสงัดลึกซึ้งแห่งหนึ่ง

คนผู้หนึ่งสวมชุดขาวสวมกวานทอง ในมือถือพัดจีบกำลังเดินทอดน่องอยู่ภายในวัด

คิ้วดั่งทิวเขาไกล ดวงตาดุจสายน้ำสารท ผิวขาวนิ้วเรียวงามดั่งหยก ฟันขาวริมฝีปากแดง มองแต่ไกลย่อมเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์รูปงามเปี่ยมเสน่ห์คนหนึ่ง ยามหุบพัดลงแล้วเคาะเบาๆ บนฝ่ามือ ยังแฝงไอความองอาจทรนงอยู่หลายส่วน

เพียงแต่คิ้วตาคู่นั้นงดงามหยาดเยิ้มเกินไป แม้จะสวมชุดบุรุษ ก็ยากจะบดบังความเจิดจรัสหมดจด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสตรีงามล่มเมืองปลอมตัวเป็นชาย ช่างสมกับคำว่ามิต้องแต่งแต้มแป้งชาด ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งจับตา แม้ปลดปิ่นเกล้าทิ้ง ความงามพิสุทธิ์ก็มิอาจซ่อนเร้น

มินานนัก พระภิกษุรูปหนึ่งก็เดินเข้ามา ประนมมือขึ้น