ตอนที่ 472 ยามเยาว์วัย

เธอน่ะหรือ—ช่างอ่อนโยนและน่ารัก

เธอน่ะหรือ—ช่างงดงามและสง่าผ่าเผย!

หากวันใดเจ้าอ้วนเยว่ได้ยินหวังหยางฮัมเพลง "มาสาย" ขึ้นมา คงรู้สึกเป็นแน่ว่าการนำเนื้อเพลงสองท่อนนี้มาบรรยายถึงแม่นางเสิ่น ช่างเหมาะสมยิ่งกว่าสิ่งใด

แม่นางเสิ่นนั่งเป็นเพื่อนพวกเขารวมแล้วยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ทว่ากลับทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับต้องสายลมวสันต์อันอบอุ่น

นางไม่เคยแย่งพูดเพื่อแสดงตน และไม่มัวแต่หดตัวอยู่ข้าง ๆ จนเงียบงันไร้สุ้มเสียง ทั้งเป็นผู้ฟังที่ดีเยี่ยม และเป็นผู้ตอบรับที่ยอดเยี่ยม แม้เรื่องที่เจ้าเอ่ยจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไร้ความสำคัญ นางก็รับฟังประหนึ่งเป็นเรื่องสลักสำคัญอย่างยิ่ง ไม่เคยดูแคลนหรือทำส่งเดชเลยแม้แต่น้อย