ตอนที่ 476 ค้นหาสมบัติ

หวังหยางเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้

"ข้าเป็นคนเยี่ยงไรหรือ"

ดรุณีน้อยยิ้มโดยไม่ตอบ เพียงผงกศีรษะคารวะ จากนั้นจึงหันหลังกลับไป ยกแขนขึ้น ยืดแผ่นหลังเบา ๆ แล้วเริ่มทำท่ายืดเส้นยืดสายต่อ กระโปรงผ้าแพรสีผลซิ่งอ่อนพลิ้วไหวตามท่วงท่าของนาง เสื้อคลุมบุขนบางบนบ่าสั่นไหวน้อย ๆ ปิ่นดอกหลีหยกขาวเล่มนั้นพลอยไหวระริกตามการเคลื่อนไหว ดุจดั่งดอกหลีล้อสายลม ผลิบานแลหุบลงสลับไปมา

มิน่าเล่าถึงมีชื่อเสียงทัดเทียมกับดวงดาวและจันทรา สามยอดพธูแห่งเมืองหลวงนี่มีของจริง ๆ...

หวังหยางไม่สะดวกใจจะเซ้าซี้ชวนคุยต่อ เห็นว่าไม่มีอะไรทำ จึงมองดูป่าท้อที่ละลานตา พลางท่องบทกวี "ผาดอกท้อ" ของก้วนอวิ๋นสือในใจเงียบ ๆ ท่องกวีจบไปหนึ่งบท คนก็มากันครบแล้ว บนพื้นมีตำแหน่งหมายเลขวาดไว้ทั้งหมดสิบสามตำแหน่ง ตอนนี้มีคนยืนอยู่สิบเอ็ดคน เหลือเพียงตำแหน่งที่เก้าและตำแหน่งที่สิบสามที่ยังว่างอยู่