ตอนที่ 477 รังโจร

ทุกคนต่างเริ่มตระหนกตกใจขึ้นมา!

หากบอกว่าก่อนหน้านี้ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง บัดนี้ความหวังนั้นก็พังทลายลงสิ้น แม่นางเสิ่นมิได้พลัดหลงไปด้วยตนเอง หากแต่ถูกคนลักพาตัวไป!

ตัวการชั่วช้าคือผู้ใดกัน

แม้เยว่ผางจะหายตัวไปพร้อมกับแม่นางเสิ่น ทว่าทุกคนต่างก็เคยพบหน้าเขา ทั้งยังเป็นถึงบุตรชายของเปียเจี้ย ย่อมดูมิใช่คนที่จะก่อเรื่องเช่นนี้ได้ อีกประการ ด้วยฝีมืออย่างเยว่ผางจะสามารถลักพาตัวแม่นางเสิ่นไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วหายตัวตามไปได้เชียวหรือ ต่อให้ทำได้ การที่เขาหายตัวไปพร้อมนางมิใช่เป็นการเปิดเผยความผิดตนเองโดยไม่ทันถูกไต่สวนหรอกหรือ

ด้วยเหตุนี้ แม้จะมิได้พบสิ่งของที่ทำตกไว้เหมือนปิ่นปักผมอันนั้น ทว่าคนส่วนใหญ่ก็มิได้สงสัยเจ้าอ้วนเยว่ ส่วนคนส่วนน้อยที่ยังนึกระแวง หากมิใช่พวกหัวทึบก็เป็นพวกคิดการณ์รอบคอบ ซึ่งพวกแรกถูกหวังหยางชักจูงความคิดไปตั้งแต่ตอนตามหาคน ปักใจเชื่อไปก่อนแล้วว่าเจ้าอ้วนเยว่ก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน ส่วนพวกหลังนั้นเมื่อไร้หลักฐานย่อมไม่เอ่ยปากออกมา