ตอนที่ 100 คนละตัว แฟร์ดีใช่ไหมล่ะ

ซ่งอี้ "อ้าว เรื่องนี้โทษผมไม่ได้นะ พวกเขาทำกันเองทั้งนั้น"

ผู้เล่นอีกสามคนอยากรู้ว่าหูจิ่งเหวินเห็นอะไร ตอนได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากข้างใน ทุกคนยังนึกว่าซ่งอี้คงแค่สั่งสอนเบา ๆ แต่พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ... ซี้ด โหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรมชะมัด

เวินหย่าหลุดหวีดร้องออกมาคำหนึ่งพลางยกมือปิดตา ตาจะบอดแล้ว สายตาแปดเปื้อนไปหมดแล้ว พังหมดแล้ว ภาพอุบาทว์นี้คงติดตาไปจนวันตายแน่

โหดร้ายเกินไปแล้ว วูบหนึ่งเธอแยกไม่ออกเลยว่า ซ่งอี้กำลังลงโทษคนพวกนั้น หรือกำลังลงโทษพวกเธอกันแน่

ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที อีกสิบห้านาทีก็จะถึงเที่ยงคืนแล้ว

หูจิ่งเหวินรู้สึกขมขื่นในใจ อารมณ์ของเขาเหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกา ตั้งแต่เข้าเกมมา ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินก็ฟาดใส่หน้าพวกเขาไปทีหนึ่ง ตามด้วยหลินเฉินเฉินสติแตกอีกสองรอบ กว่าค่าการฆ่าตัวตายของเธอจะยอมลดลงมา เดิมทีนึกว่าจะได้หายใจหายคอบ้าง ผลคือได้ตัวปัญหาเพิ่มมาอีกสี่คนแทน

อ้อ ไม่สิ ต้องห้าคน ตอนกลางวันยังมีถังน่าที่ถูกซ่งอี้ตบในกองถ่ายอีกคน

นี่เพิ่งเข้าเกมมาวันแรกแท้ ๆ ตื่นเต้นระทึกใจเกินไปแล้ว ระทึกจนเขารู้สึกว่าตัวเองต้องพึ่งยาอมบำรุงหัวใจฉุกเฉินมาช่วยประคองชีวิตเสียหน่อย

เวินหย่าเริ่มรับความสะเทือนใจระดับนี้ไม่ค่อยไหว น้ำเสียงที่พูดออกมาเจือสะอื้น "แล้วตอนนี้จะทำยังไงกันดีคะ"

หลินเฉินเฉินเข้าใจผิด นึกว่าคำว่าทำยังไงดีของเวินหย่าหมายถึงจะจัดการกับสี่คนในห้องอย่างไร เธอกำลังคิดว่า หรือจะฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดแล้วค่อยไปมอบตัว จะได้ไม่ลากคนอื่นมาเดือดร้อนด้วย

ซ่งอี้รู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องที่พวกเขาพูดถึง คือพอใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว จะรับมือกับผีร้ายระดับ S ถึงห้าตัวอย่างไรต่างหาก

ซ่งอี้ยืนพิงกำแพงอยู่ข้าง ๆ ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์สุดขีด ช่างขัดกับคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

"ง่ายนิดเดียว ห้าคนก็แบ่งกันคนละตัว แฟร์ ๆ ยุติธรรม โปร่งใส พวกคุณเลือกก่อนเลย"

หูจิ่งเหวิน : !!!

หยางฮ่าวหรัน : ???

เวินหย่า : ภาพหลอนประสาท.jpg!

ซุนจัวทำหน้าเหมือนอยากจะตายไปให้พ้น ๆ "อย่าเลยมั้งครับ"

แม้ซุนจัวจะไม่รู้จักซ่งอี้ดีพอ แต่ดูจากความสามารถในการสร้างศัตรูได้ตลอดเวลาของพี่ชายท่านนี้แล้ว เขาคิดว่าวันนี้ไม่มีทางเป็นวันที่มีผีร้ายเยอะที่สุดแน่นอน

ซ่งอี้ "พวกคุณก็เป็นผู้เล่นเก่ากันทั้งนั้น แค่ผีตัวเดียวยังเอาชนะไม่ได้เชียวหรือ ไม่น่าใช่หรอกมั้ง"

หูจิ่งเหวินส่งเสียงหึในลำคอ "ชนะน่ะชนะได้ แต่มันต้องเจ็บตัวกันบ้างแหละ"

ที่จริงวิธีที่ซ่งอี้เสนอมาก็เข้าท่าอยู่เหมือนกัน แบ่งเป้าหมายกันคนละตัว พอฟังแบบนี้แล้วก็ดูเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว

ใช่ว่าทุกคนจะรับมือกับระดับ S ไม่ได้เสียเมื่อไร เพียงแต่ต้องมีบาดเจ็บกันบ้าง ส่วนจะเจ็บหนักเจ็บเบาแค่ไหนนั้นยังบอกไม่ได้

ซ่งอี้ "ยกถังน่าให้เวินหย่าแล้วกันนะ พวกคุณเป็นผู้หญิงด้วยกัน มีเรื่องให้คุยกันเยอะดี"

เวินหย่าพูดไม่ออกจนได้แต่กลอกตามองบน คุยกับผีน่ะสิไม่ว่า "ขอบพระคุณมากเลยค่ะ"

ซ่งอี้ "สี่คนที่เหลือในห้อง ดูค่าความคลั่งโกรธก็บอกไม่ได้ว่าใครเก่งใครกาก พวกคุณเลือกเอาตามใจชอบเถอะ แล้วก็หิ้วคนออกไป เราแยกกันสู้"

พอเลือกเป้าหมายได้แล้ว รอให้คนพวกนี้กลายเป็นผีแล้วค่อยซัดเลยก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องลากคนออกไปด้วย?

หูจิ่งเหวินถามข้อสงสัยในใจของทุกคนออกมา "ทำไมต้องแยกกันสู้ด้วย"

ซ่งอี้ชี้ไปที่ค่าถูกตามล่าเหนือหัวตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยกับทุกคน "เพราะผมรู้สึกว่าถ้าไม่แยกกัน เดี๋ยวพอพวกมันแปลงร่างเสร็จคงพุ่งมาหาผมกันหมด พวกคุณจะไม่ได้เก็บแต้มสักตัวน่ะสิ"

หูจิ่งเหวิน : !!! เอาจริง ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่เลวนะ

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ทำแบบนั้นหรอก ทุกคนเข้ามาอยู่ในเกมนี้ หากไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกัน อย่างไรก็ต้องร่วมมือกันไว้ก่อน

เวินหย่าเดินไปที่ทางเดิน หูจิ่งเหวินคว้าคนที่ผอมที่สุดลากเข้าไปในห้องข้าง ๆ ซุนจัวเลือกหวังหัวเฉิง เพราะคิดว่าเจ้านี่แก่ขนาดนี้คงอ่อนแอกว่าคนอื่น หยางฮ่าวหรันกะว่าจะเสี่ยงดวง เลยคว้าติดมือมาคนหนึ่งแล้วเดินออกไป

ในห้องสีแดงหลังเล็กจึงเหลือเพียงสวี่เจี๋ยทิ้งไว้ให้ซ่งอี้

ทุกคนเคลื่อนไหวกันอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทีก่อนจะถึงเที่ยงคืน ซ่งอี้กำลังจะปิดประตูห้องสีแดง

หลินเฉินเฉินไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ พอเห็นซ่งอี้กำลังจะปิดประตูก็รีบเอ่ยขึ้นทันที

"พวกคุณกำลังทำอะไรกันน่ะคะ"

ได้ยินเสียงหลินเฉินเฉินพูด ซ่งอี้ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลินเฉินเฉินยังอยู่ในห้องนี้ด้วย

เอ่อ เมื่อกี้ตอนที่ปรึกษากัน ดันลืมหลบไปคุยลับหลังหลินเฉินเฉินเสียสนิท

"คุณหิวไหม ลงไปหาอะไรกินข้างล่างหน่อยเป็นไงครับ"

หลินเฉินเฉิน : !!! ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้นะคะ

หลินเฉินเฉินยังอยากจะพูดต่อ ทว่าดวงจันทร์ยามเที่ยงคืนได้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำแล้ว NPC คนอื่น ๆ ต่างจมสู่ห้วงนิทรา หลินเฉินเฉินเองก็ผล็อยหลับฟุบลงไปบนโซฟาทันที

ซ่งอี้ปิดประตูห้องสีแดง สวี่เจี๋ยกลายร่างเสร็จสิ้นแล้ว เขาคือผีร้ายระดับ S ขั้นกลาง ลูกตาสีดำสนิททั้งสองข้างมีไอสีดำพวยพุ่งออกมา

รูปลักษณ์ของเขาอัปลักษณ์ที่สุดในบรรดาผีร้ายที่ซ่งอี้เคยเจอมา ท่วงท่าการเคลื่อนไหวยิ่งแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด

เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้น ปล่อยท่อนแขนล่างห้อยต่องแต่งข้างลำตัว ใบหน้าเขียวคล้ำไปทั้งแถบ

"หึ... หึ... ถึงตาฉันแล้ว ฉันจะกินสมองของแกซะ"

"คราวนี้มาดูกันว่าแกจะหนียังไง"

ซ่งอี้แค่นหัวเราะ "ตาข้างไหนของคุณเห็นว่าผมหนีกันล่ะครับ"

"แล้วผมก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมก่อนจะลงมือพวกคุณต้องพล่ามขู่กันด้วย มีคำกล่าวว่าตัวร้ายมักตายเพราะพูดมาก เปิดฉากซัดกันเลยไม่ได้หรือไงครับ"

สวี่เจี๋ยกระตุกยิ้มมุมปาก ในเมื่อมันรีบร้อนอยากไปตายนัก เขาก็จะสงเคราะห์ให้

สวี่เจี๋ยพุ่งพรวดเข้าใส่ซ่งอี้ ซ่งอี้ยืนนิ่งไม่ไหวติง แต่สวี่เจี๋ยกลับพบว่าตัวเองขยับไม่ได้เสียแล้ว

โจวยวี่เหยียนในชุดกระโปรงสีแดงปรากฏตัวขึ้นด้านหลังสวี่เจี๋ย เล็บสีแดงเรียวยาวทั้งห้าคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างง่ายดาย

ซ่งอี้ "เข้ามาสิครับ มาตีผมเลย เมื่อกี้ยังกร่างอยู่ไม่ใช่เหรอ"

สวี่เจี๋ยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เพราะโจวยวี่เหยียนเลื่อนขั้นสู่ระดับ SS ไปแล้ว

"แก... แกโกง!"

ซ่งอี้ "ผมขอเตือนว่าอย่าพูดจาซี้ซั้วดีกว่านะครับ"

จากนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของสวี่เจี๋ยก็ดังลั่นขึ้นมา

ในการรับมือกับผีร้ายระดับ S พวกซุนจัวเสียเปรียบทั้งด้านทักษะการต่อสู้และพละกำลังอย่างสิ้นเชิง บอกได้คำเดียวว่าต้องพึ่งตัวเองครึ่งหนึ่ง พึ่งไอเทมอีกครึ่งหนึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นยันต์เพิ่มพลังห้าแต้ม ผักโขมป๊อปอาย หรือน้ำยาทำให้ NPC ตาบอดชั่วคราวสิบนาที พวกเขาก็งัดทุกอย่างที่พอมีออกมาใช้จนเกลี้ยง

ขณะที่กำลังต่อสู้กับ NPC อย่างดุเดือด จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนแว่วมา แต่แวบแรกไม่มีใครคิดว่าผีจะโดนซ้อม คิดว่าซ่งอี้ต่างหากที่กำลังโดนผีซ้อมยับ

ส่วนเสียงโหยหวนที่คล้ายผีร้องนั่น ก็อาจจะเป็นเสียงที่ซ่งอี้แหกปากโวยวายออกมาเองก็ได้

ขนาดเวินหย่าที่อยู่หลังผนังเก็บเสียงหนาสามชั้นยังได้ยิน เธอรู้สึกสงสารคนที่อยู่ในห้องนั้นขึ้นมาจับใจ

ภายในห้อง สวี่เจี๋ยหมดทางตอบโต้ นอนหมอบอยู่กับพื้นเหมือนหมาตัวหนึ่ง

เมื่อเห็นสภาพสวี่เจี๋ยที่โดนซ้อมจนเละ ซ่งอี้ก็พลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา

เขาหยิบลูกแก้วพลังงานออกมา ที่ผ่านมาการอัปเลเวลของพวกโจวยวี่เหยียนล้วนอาศัยลูกแก้วพลังงานดูดซับผีร้ายตัวอื่นแล้วส่งต่อพลังให้พวกเธอ แต่ลูกแก้วพลังงานกลับแปลงพลังงานได้ทีละตัวเท่านั้น

ยามต้องเผชิญหน้ากับเหล่า NPC ตัวร้ายน่าโดนตีนสารพัดตัวในเกม ซ่งอี้แทบจะน้ำลายสอด้วยความอยาก

ก่อนหน้านี้เขามักรอจนเกมใกล้จบถึงค่อยดูดผีร้ายเข้ามา แล้วถ้าเริ่มลงมือทำตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าเกมเลยล่ะ

ซ่งอี้มองสวี่เจี๋ยด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ ไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม แต่ลองดูสักตั้งก็ไม่เสียเงินนี่