ตอนที่ 99 เกินจะบรรยาย

ทั้งสี่คนถูกซ่งอี้ลากตัวเข้ามาในห้องสีแดง หวังหัวเฉิงเองก็โดนประแจในมือซ่งอี้ฟาดกระหน่ำไม่ยั้ง ไร้ความเคารพคนแก่เมตตาเด็กโดยสิ้นเชิง

สวี่เจี๋ยเลือดท่วมหน้านั่งกองอยู่กับพื้น พอหอบหายใจตั้งสติได้ก็จ้องซ่งอี้เขม็ง "แกบ้าไปแล้วเหรอ รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร!"

ซ่งอี้: "คุณเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ คุณเป็นพ่อทุกสถาบันไงครับ"

สวี่เจี๋ย: "ทางที่ดีแกรีบปล่อยพวกเราตอนนี้ซะ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเราออกไปได้เมื่อไหร่ แค่ใครสักคนในพวกเราก็ฆ่าแกให้ตายได้ง่าย ๆ แล้ว!"

ซ่งอี้: "อุ๊ย กลัวจังเลยครับ"

ซ่งอี้ถลกแขนเสื้อขึ้น หวังหัวเฉิงเสวยสุขอยู่บนจุดสูงสุดมาตลอด ด้วยสถานะและอิทธิพล มีใครบ้างไม่ก้มหัวนอบน้อมกราบไหว้เขาราวกับฮ่องเต้ แต่ตอนนี้กลับถูกไอ้หนุ่มเมื่อ

หวังหัวเฉิงคิดว่าคำขู่ของสวี่เจี๋ยยังมีน้ำหนักไม่พอ จึงชี้หน้าซ่งอี้แล้วพูดขึ้น

"แกคิดให้ดีนะ ในโลกนี้ยังไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกเรา แกควรคิดถึงครอบครัว ญาติพี่น้อง หรือแม้แต่เพื่อนของแกให้ดี แค่พวกเรากระดิกนิ้ว พวกเขาก็จะโดนแกดึงให้พังพิน

ซ่งอี้แสยะยิ้มเยาะ นี่คิดจะประหารเก้าชั่วโคตรกันเลยเหรอ

น่าเสียดายที่มุกพวกนี้ใช้กับเขาไม่ได้ผล ซ่งอี้ฟาดประแจเลื่อนอันใหญ่ใส่ตาแก่โลกสวยย้อนศรไปทีหนึ่ง ฟันของหวังหัวเฉิงร่วงกราว

ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินที่เดิมทีพุ่งไปถึง 99.7% จนตัวเลขแทบจะแตกสลาย กลับเริ่มค่อย ๆ ลดลงมาแล้ว

เมื่อเห็นสวี่เจี๋ยกับหวังหัวเฉิงและพวกพ้องถูกซ่งอี้ซัดจนน่วม ในใจของหลินเฉินเฉินก็รู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับน้ำนิ่งที่ถูกขังไว้ในภาชนะจนเกือบจะเน่าเหม็น แล้วจู่ ๆ ก็มีคนมาทุบขวดแก้วใบนั้นจนแตกกระจาย

เมื่อค่าการฆ่าตัวตายลดลงมาถึง 70% ตัวเลขก็เริ่มคงที่ เธอยังคงถือโทรศัพท์มือถือยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องสีแดง

เธอคิดว่าซ่งอี้แค่จะซ้อมพวกนั้นให้เละแล้วก็จบเรื่อง ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนั้นคนในห้องกลับดูเหมือนจะเป็นบ้าไปแล้ว

เงาเชี่ยวชาญการสร้างภาพลวงตา เดิมทีมันกำลังปลูกต้นไม้กับเสี่ยวเป่าอยู่ในแผนที่ครอบจักรวาลของซ่งอี้ จู่ ๆ ก็ถูกเรียกตัวออกมา

ในเวลานี้หลินเฉินเฉินซึ่งเป็นมนุษย์มองไม่เห็นการมีอยู่ของเงา และหลังจากเงาถูกซ่งอี้เก็บมารับใช้ ก็เกิดสายสัมพันธ์ระหว่างนายกับบ่าวขึ้นโดยธรรมชาติ ซ่งอี้พบว่าตนเองสามารถส่งข้อความหาเงาผ่านคลื่นสมองได้โดยตรง

หลังจากเงาได้ยินคำขอของซ่งอี้ก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ สี่คนนี้ซวยบรมจริง ๆ ที่ดันมาริอาจมีเรื่องกับซ่งอี้

คำขอของซ่งอี้เรียบง่ายมาก เขาให้เงาช่วยสร้างภาพลวงตาให้คนกลุ่มนี้ ในเมื่อคนพวกนี้ชอบเล่นพิเรนทร์วิตถารกันนักไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะไอ้หวังหัวเฉิงนั่น เช่นนั้นก็จัดให้เล่นจนหนำใจไปเลย ให้สร้างบาดแผลฝังลึกในใจชนิดที่ว่า ตลอดชีวิตนี้แค่คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็อยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่มีใครทันสังเกตว่าเหตุใดจู่ ๆ ในห้องถึงมีควันจาง ๆ ลอยขึ้นมา และเมื่อกลุ่มควันสลายไป ภาพตรงหน้าของคนในห้องก็เปลี่ยนไป พวกเขาเห็นผู้ชายสี่ห้าคนกับผู้หญิงสี่ห้าคนล้อมรอบตัวพวกเขา แต่ละคนตัวหนักกว่าร้อยกิโลกรัม ฟันเหลืองเต็มปาก มีตุ่มหนองพุพองเต็มตัว แขนขาที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบไคลสีดำเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำมาหลายปี ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือในตอนนี้คนพวกนั้นกำลังจ้องมองพวกเขาพร้อมกับแสยะยิ้มหื่นกาม

จากนั้น พวกเขาก็ถูกรุมกินโต๊ะไม่เลือกทั้งชายและหญิง ทีละคน ๆ จนได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของคนในห้องดังขึ้นมาไม่ขาดสาย

แม้จะคลื่นไส้จนแทบอ้วก ทว่าค่าการฆ่าตัวตายบนหัวของหลินเฉินเฉินก็เริ่มลดฮวบลงอีกครั้ง เธอเอามือปิดปากพยายามทำใจให้ชิน ในมุมมองของเธอนั้น สิ่งที่เห็นคือคนทั้งสี่ในห้องไม่รู้ว่าเกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็หันมาเล่นกันเอง แถมอุปกรณ์พวกนั้นอีก...

หลินเฉินเฉินเอามือปิดปาก ไม่ไหวแล้ว กลั้นไม่อยู่แล้ว เธอ... เธอมันจิตใจดีเกินไปจริง ๆ ถึงได้รู้สึกว่าคนพวกนี้น่าสงสารขึ้นมานิดหน่อย

ซ่งอี้ตบหลังหลินเฉินเฉินเบา ๆ เพื่อช่วยให้เธอหายใจคล่องขึ้น "ระดับนี้พอไหมครับ คุณมีความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติมอีกหรือเปล่า"

หลินเฉินเฉิน "ฉัน... อุแหวะ~ มะ...ไม่มีแล้วค่ะ"

ซ่งอี้ "ผมยังอายุน้อย เป็นคนเที่ยงธรรมจิตใจบริสุทธิ์ ไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องพรรค์นี้เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าแบบนี้มันถือว่าถึงขั้นไหนแล้ว"

หลินเฉินเฉินเหลือบมองอีกรอบ แล้วก็โก่งคออ้วกอีกที นี่มันน่าจะเข้าขั้นบรรลัยกัลป์ระเบิดลงแล้วล่ะ

ในที่สุดผู้เล่นทั้งสี่คนก็มาถึงห้องนี้ ขณะที่พวกเขากำลังเดินตรงมายังห้อง 1121 ผู้ช่วยที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูก็เริ่มเอ่ยเตือนหูจิ่งเหวินและพวก

"ตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว พวกคุณรีบออกไปเดี๋ยวนี้ครับ"

ข้างในไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง อีกทั้งมาถึงขั้นนี้แล้ว หูจิ่งเหวินจะยอมถอยกลับไปได้ยังไง

ชายหนุ่มทั้งสามสบตากัน หูจิ่งเหวินค้อมหัวประจบแสร้งทำเป็นเอ่ยปากถามหาหมายเลขห้องอื่น ระหว่างนั้นซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันก็อาศัยจังหวะที่ผู้ช่วยไม่ทันระวังตัว พุ่งเข้าไปล็อกแขนซ้ายขวาไว้ทันที

ผู้ช่วยคาดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะลงไม้ลงมือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง พอได้สติก็ดิ้นรนหมายจะสะบัดทั้งสองคนให้หลุด หูจิ่งเหวินเห็นดังนั้นก็สับสันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยของผู้ช่วยอย่างจัง อีกฝ่ายจึงสลบเหมือดไปในพริบตา

หูจิ่งเหวินโทรหาซ่งอี้ ทว่าโทรศัพท์ของซ่งอี้อยู่ในมือของหลินเฉินเฉิน จู่ ๆ มีสายโทรเข้ามาก็ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง

หลินเฉินเฉินเริ่มกระวนกระวาย เรื่องที่เธอกับซ่งอี้เพิ่งทำลงไปไม่ควรให้ใครรู้ไม่ใช่เหรอ

แถมถ้าพวกคนในห้องได้สติขึ้นมา ก็ไม่มีทางปล่อยซ่งอี้ไปแน่ แล้วตอนนี้ควรทำยังไงดี

ความคิดสารพัดตีกันยุ่งในหัว พร้อมกับเสียงกริ่งโทรศัพท์ที่แผดดังลั่น

ขณะที่หลินเฉินเฉินกำลังลังเลว่าจะกดตัดสายทิ้งดีไหม ซ่งอี้ก็พูดขึ้นมา

"น่าจะเป็นเพื่อนผม เปิดประตูให้พวกเขาเข้ามาเถอะครับ"

หลินเฉินเฉินยังรู้สึกลังเล เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างซ่งอี้กับเพื่อนกลุ่มนี้เป็นแบบไหนกันแน่ แต่พอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เธอกลับรู้สึกราวกับว่าในโลกอันมืดมิดมีหน้าต่างบานหนึ่งถูกผลักเปิดออก แล้วมีลำแสงสาดส่องเข้ามา

แววตาของซ่งอี้เปี่ยมไปด้วยความสุขุมและมั่นใจประหนึ่งกุมทุกสิ่งไว้ในกำมือ ราวกับว่าสำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จัดการได้อย่างง่ายดาย

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฉินเฉินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยจากสายตาของคนอื่น

เธอเดินไปเปิดประตู คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องจะเป็นผู้จัดการกับผู้ช่วยของเธอเอง รวมถึงจิตแพทย์อย่างหยางฮ่าวหรัน และยังมีซุนจัว ทายาทเศรษฐีที่เคยเห็นในงานเลี้ยงคนนั้นอีกด้วย

ผู้เล่นทั้งสี่คนต่างพากันชะงัก พวกเขานึกไม่ถึงเลยว่าคนที่มาเปิดประตูจะเป็นหลินเฉินเฉิน

ยังคงเป็นเวินหย่าที่มีไหวพริบและรอบคอบที่สุด เธอรีบแทรกตัวเข้ามาในห้อง

"พี่เฉินเฉิน พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"

หลินเฉินเฉินส่ายหน้า เวินหย่ากวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า พบว่าแม้จะมีรอยฟกช้ำอยู่บ้าง แต่ยังนับว่าโชคดีที่ไม่บาดเจ็บสาหัส

ส่วนหูจิ่งเหวินเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่า ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง ตอนนี้เหลือแค่ 54% เท่านั้น

น...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ร่างของซ่งอี้ยืนขวางอยู่ตรงประตูห้องสีแดง เบื้องหลังเขามีเสียงโอดครวญอย่างทรมานของคนสี่คนดังแว่วออกมา ภาพตรงหน้านั้นดูพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก

หูจิ่งเหวินรีบวิ่งเข้าไปดู พอเห็นภาพตรงหน้าเต็มสองตาก็รู้สึกเหมือนตาตัวเองแทบจะบอด

เขาสาบานได้เลยว่าทั้งชีวิตนี้ไม่เคยเห็นภาพอะไรชวนตาค้างขนาดนี้มาก่อน ต่อให้เป็นขบวนร้อยอสูรท่องราตรีก็ยังเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งได้กระจ่างแจ้ง ว่าทำไมระบบถึงได้เปิดเพลงดังกระหึ่มในหัวพวกตน

ค่าความคลั่งโกรธของ NPC ทั้งสี่คนพุ่งขึ้นไปแตะที่ 99.99% กันหมดแล้ว

แถมค่าถูกตามล่าของซ่งอี้ก็ปาเข้าไปถึง 99.99% แล้วเหมือนกัน

หูจิ่งเหวินชี้นิ้วใส่ซ่งอี้ "น...นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง"