ตอนที่ 98 รสนิยมหนักหน่วง บังเอิญจัง ผมก็ชอบเหมือนกัน

ห้องสวีทสุดหรูนี้ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้รับรองขาใหญ่กลุ่มนี้โดยเฉพาะ แม้แต่ระบบเก็บเสียงก็ยังทำหนากว่าห้องอื่นถึงสามชั้น

หลินเฉินเฉินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะก้าวพ้นประตูตัวเธอยังคงสั่นเทา ทว่าพอเข้ามาด้านในกลับนิ่งสงบ มีเพียงแววตาเรียบเฉยดั่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่นที่เริ่มก่อตัวเป็นวังวนบ้าคลั่ง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป มีชายแก่สี่คนนั่งอยู่ข้างใน คนที่อายุมากที่สุดถึงขั้นเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วนั่งสูบซิการ์อยู่บนเตียง

ห้องชุดนี้ยังมีห้องย่อยอีกสามห้อง ห้องหนึ่งไม่ได้ปิดประตู ภายในไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีแดงสลัวส่องกระทบอุปกรณ์ชวนสยองขวัญสารพัดชนิดที่แขวนอยู่เต็มผนัง

หวังหัวเฉิงมองหลินเฉินเฉินพลางคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

สวี่เจี๋ยกับอีกสามคนถอดเสื้อสูทตัวนอกออก ราวกับสัญชาตญาณดิบในร่างถูกปลุกขึ้นมา สายตาที่พวกเขามองซ่งอี้เต็มไปด้วยความหื่นกระหายและคุกคาม

ในมือของสวี่เจี๋ยถือโซ่ล่ามสุนัขเอาไว้เส้นหนึ่ง เขาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเฉินเฉินแล้วคิดจะคล้องคอมันใส่เธอ

พักหลังมานี้พวกเขาชอบเล่นอะไรแบบนี้เป็นพิเศษ คนก่อนหน้าที่โดนโซ่เส้นนี้ล่ามให้ความร่วมมือดีมาก เสียดายแค่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เล่นได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องหามส่งโรงพยาบาล

ดูจากสภาพของหลินเฉินเฉินแล้ว ก็น่าจะทนไม้ทนมือกว่าคนก่อนอยู่หรอกมั้ง

หลินเฉินเฉินขืนตัวตามสัญชาตญาณ ใครจะคิดว่าสวี่เจี๋ยจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอฉาดใหญ่

เรื่องรับมือกับผู้หญิง โดยเฉพาะพวกพยศไม่ยอมฟัง พวกเขามีประสบการณ์เหลือเฟือ

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนี้ สำหรับพวกเขาแล้วหลินเฉินเฉินไม่มีค่าแม้แต่หมาด้วยซ้ำ แล้วถ้าหมาแยกเขี้ยวใส่เจ้าของ ก็ต้องซ้อมสั่งสอนทันที มันถึงจะยอมเชื่อง

ฝ่ามือของสวี่เจี๋ยฟาดลงมาเสียงดังเพียะ หลินเฉินเฉินหูอื้ออึง ร่างเซถลาล้มพับไปบนโต๊ะน้ำชา อีกสามคนที่เหลือในห้องเห็นเข้ากลับพากันหัวเราะร่า มุกนี้ใช้กับใครก็ไม่เคยพลาดสักราย

เสียงหัวเราะของคนพวกนั้นดังก้องสะท้อนอยู่ข้างหู ดั่งคำสาปร้ายที่ฉุดกระชากเอาอดีตอันเลวร้ายของหลินเฉินเฉินย้อนกลับมาทั้งหมด

บนโต๊ะน้ำชามีมีดปอกผลไม้เล่มหนึ่งส่องประกายสีเงินวาววับ หลินเฉินเฉินจ้องมองมีดเล่มนั้น แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

เธอไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว เธอทนไม่ไหวอีกแล้ว

ชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ถูกปฏิบัติเหมือนสิ่งของ โดนซื้อขายได้ตามใจชอบ เธอทนมามากพอแล้ว

สวี่เจี๋ยคิดว่าตบนี้จะทำให้หลินเฉินเฉินได้สติและยอมว่าง่ายขึ้น ทว่าวินาทีถัดมา สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปทันควัน เมื่อหลินเฉินเฉินคว้ามีดปอกผลไม้พุ่งเข้ามากวัดแกว่งใส่เขา

เหตุการณ์กะทันหันจนสวี่เจี๋ยตั้งตัวไม่ทัน เสื้อเชิ้ตตรงอกถูกกรีดขาดเป็นทาง เลือดสด ๆ ซึมออกมาจากผิวเนื้อ

สวี่เจี๋ยเดือดจัด เขาสวนฝ่ามือตบหลินเฉินเฉินไปอีกฉาด ยังไงหลินเฉินเฉินก็เป็นแค่ผู้หญิง มีดจึงถูกแย่งไปได้ง่าย ๆ เขาจิกหัวเธอแล้วเตรียมจะกระชากลากเข้าไปในห้องอุปกรณ์พวกนั้น

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่กำลังรีบวิ่งขึ้นมาชั้นบน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ดังเตือนรัว ๆ อยู่ในหัว นี่คือสัญญาณเตือนจากระบบว่าค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินทะลุเกิน 99% แล้ว

ทุกคนชะงักฝีเท้าทันควัน ก่อนจะพร้อมใจกันหยิบไอเทมของตัวเองออกมาสวมใส่อย่างรู้หน้าที่

ซุนจัวแปะยันต์ใส่ตัวเองไปพลางสบถไปพลาง "ฉิบหายแล้ว ฉิบหายแล้ว คราวนี้ฉิบหายจริง ๆ แน่"

เวินหย่าแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ พินัยกรรมยังเขียนไม่เสร็จเลยแท้ ๆ เธอไม่อยากตายเร็วขนาดนี้นะ

คนดูในห้องไลฟ์:

[เฮ้อ ทำไงดีล่ะ จบไวเกินไปไหมเนี่ย]

[เชี่ยเอ๊ย หงุดหงิดชะมัด ฉันจำบทนี้ไว้แล้ว ชาตินี้จะไม่กดดูอีกเด็ดขาด]

[อ๊ากกก อยากมุดจอเข้าไปฉีกร่างไอ้พวกนี้ให้ขาดเป็นชิ้น ๆ โว้ย]

[หลินเฉินเฉินน่าสงสารจัง ปวดใจแทนเลย ชาติหน้าขอให้ไปเกิดใหม่เจอชีวิตที่ดีกว่านี้นะ]

[เมนต์บนคิดมากไปปะ โดนดึงเข้าเกมมาเป็น NPC ประจำบทละครขนาดนี้ ชาตินี้ชาติไหนก็ไม่มีทางได้ไปเกิดหรอก]

ค่าคลุ้มคลั่งของหลินเฉินเฉินพุ่งขึ้นไปถึง 99.3% แล้ว เธอเกาะขอบประตูไว้สุดชีวิตไม่ยอมตามสวี่เจี๋ยเข้าไปด้านใน สวี่เจี๋ยรู้สึกได้ถึงแรงต้าน หันกลับมาเห็นสองมือของหลินเฉินเฉินเกาะกรอบประตูแน่น ก็เงื้อเท้าเตรียมจะถีบโดยไม่เสียเวลาคิด แต่ทันใดนั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็โผล่พรวดขึ้นมา แล้วถีบสวี่เจี๋ยกระเด็นเข้าไปในห้องเต็มแรง

เสียง "โครม" ดังสนั่นลั่นห้อง ร่างของสวี่เจี๋ยพุ่งไปกระแทกเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ด้านหลังอย่างจัง

ซ่งอี้เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจริง ๆ เขาแค่ออกไปรับสายโทรศัพท์ แค่สายเดียวแท้ ๆ ทำไมเกมนี้ถึงจงใจเร่งเนื้อเรื่องขนาดนี้ ต้องให้เรื่องมันเดินเร็วขนาดนี้เลยหรือไง

ลูกถีบนี้ของซ่งอี้ อย่าว่าแต่สวี่เจี๋ยจะตั้งตัวไม่ทันเลย อีกสามคนที่เหลือในห้องก็ยังอึ้งจนตอบสนองไม่ทันเหมือนกัน

มัวแต่มองสวี่เจี๋ยสั่งสอนหลินเฉินเฉิน พวกเขาเลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซ่งอี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

ซ่งอี้พยุงหลินเฉินเฉินที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมา สภาพของเธอสติหลุดจนแทบจะคลุ้มคลั่งไปแล้ว

ซ่งอี้เรียกชื่อหลินเฉินเฉิน แต่เธอกลับจมดิ่งอยู่ในโลกอันมืดมิดโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย

จนปัญญา ซ่งอี้จึงจ่อปากเข้ากับหูของหลินเฉินเฉินแล้วแผดเสียง "อ๊ากกก!" ออกมาด้วยความดังทะลุหนึ่งร้อยยี่สิบเดซิเบล

เสียงร้องลั่นทะลวงแก้วหู เล่นเอาอีกสี่คนที่อยู่ในห้องสะดุ้งโหยงไปตาม ๆ กัน

พวกเขาเริ่มระแวงแล้วว่าซ่งอี้เป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า

ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินที่กำลังพุ่งสูงขึ้นพลันชะงักลงเพราะเสียง "อ๊าก" ของซ่งอี้เช่นกัน

หลินเฉินเฉินได้สติกลับมามองซ่งอี้ ชายหนุ่มจึงเอ่ยกับหลินเฉินเฉินอย่างจริงจังว่า

"โมโหไหม โกรธไหม อยากแก้แค้นหรือเปล่า"

หยาดน้ำตาของหลินเฉินเฉินเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ทั้งโมโห ทั้งโกรธ ทั้งอยากแก้แค้น เธออยากให้ทุกคนที่รังแกเธอต้องตายอย่างทรมาน

เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของหลินเฉินเฉิน ซ่งอี้ก็พยักหน้า "ผมให้โอกาสคุณ"

พูดจบซ่งอี้ก็หันกลับไปกวาดตามองคนทั้งสี่ในห้อง

สวี่เจี๋ยเอามือกุมท้องพลางยันตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม บัดซบเอ๊ย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนคนอื่นซ้อม

"ไอ้เด็กเวร มึงอยากตายหรือไงวะ"

สวี่เจี๋ยคว้าท่อนเหล็กยาวหนึ่งฟุตบนชั้นวางเครื่องมือขึ้นมาทันที เดิมทีคิดว่าถ้าทั้งสองคนว่าง่ายก็อาจจะปรานีให้บ้าง แต่วันนี้ ทั้งสองคนนี้ต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลทั้งคู่

แต่ในเวลานี้ แววตาของซ่งอี้กลับมีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นเช่นกัน แถมยังดูหนาทึบยิ่งกว่าพวกของสวี่เจี๋ยเสียอีก

พอเห็นท่อนเหล็กในมือของสวี่เจี๋ย ซ่งอี้ก็ยกยิ้มขึ้นมา อาวุธน่ะ เขาก็มีเหมือนกัน

ส่วนเรื่องโรงพยาบาล เขารับประกันเลยว่า วันนี้ต้องมีสี่คนที่ได้เข้าไปนอนแน่ ๆ

สวี่เจี๋ยกวัดแกว่งท่อนเหล็กพุ่งตรงเข้าใส่ซ่งอี้ แต่ท่อนเหล็กยังไม่ทันได้แตะตัวซ่งอี้ หัวของเขาก็โดนฟาดเข้าให้อย่างจังเสียก่อน

เสียงโลหะปะทะกระดูกดังลั่น สวี่เจี๋ยเจ็บปวดอย่างรุนแรง พอเงยหน้าขึ้นมองอีกที ก็เห็นว่าในมือของซ่งอี้ถือประแจอันหนึ่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

อีกสามคนที่เหลือหน้าถอดสีขึ้นมาทันควัน ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าลุกขึ้นมาขัดขืน มีคนหนึ่งตะโกนเรียกคนข้างนอก แต่พวกเขาลืมไปว่า ห้องนี้เก็บเสียงได้ดีกว่าห้องอื่นถึงสามเท่า

ฟันของสวี่เจี๋ยหลุดกระเด็นออกมาหนึ่งซี่ ซ่งอี้เดินเข้าไปตรงหน้าสวี่เจี๋ย ก่อนจะเลียนแบบสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งทำกับหลินเฉินเฉินเมื่อครู่ เขากระชากผมเกรียนของสวี่เจี๋ยแล้วลากตัวเข้าไปในห้องสีแดง จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะโยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้หลินเฉินเฉิน

"เปิดกล้องไว้ แล้วถ่ายคลิปให้ออกมาดูดีหน่อยนะ"

หลินเฉินเฉินรับโทรศัพท์มาอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็มองดูสวี่เจี๋ยที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะสู้กลับ ถูกซ่งอี้ซ้อมจนหน้าบวมปูดเป็นหัวหมู

อีกสองคนปรี่เข้ามาหวังจะช่วย แต่กลับถูกซ่งอี้เอาประแจฟาดใส่คนละทีจนขยับไม่ไหว ทั้งสามคนต่างกุมหัวกุมท้องนอนระเนนระนาดอยู่ในห้องสีแดง

หวังหัวเฉิงเห็นท่าไม่ดีก็รู้ว่าวันนี้งานเข้าแน่แล้ว เขารีบก้าวลงจากเตียงหมายจะเปิดประตูตะโกนเรียกคน แต่ยังไม่ทันจะถึงประตู คอเสื้อด้านหลังก็ถูกซ่งอี้กระชากลากกลับเข้ามาเต็มแรง

จากนั้น ห้องสีแดงที่สร้างบรรยากาศเอาไว้ ก็มีชายวัยกลางคนสี่คนลงไปนอนกองเบียดเสียดกันอยู่ด้านใน

ซ่งอี้ "ชอบเล่นสินะ ไม่เกี่ยงชายหญิงสินะ ชอบแบบรสจัดสินะ บังเอิญจัง ผมเองก็ชอบเหมือนกัน"