ตอนที่ 97 คำว่า 'ไหน ๆ ก็มาแล้ว' อีกแล้ว

คราวนี้เป็นตาของจ้าวฮวนที่อึ้งจนพูดไม่ออกบ้าง เธอปรายตามองซ่งอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กนี่มันจะดวงดีเกินไปแล้วมั้ง

แต่ปฏิกิริยาของหลินเฉินเฉินกลับตรงกันข้าม เธอดูกระวนกระวายราวกับกลัวเหลือเกินว่าซ่งอี้จะตอบตกลง

หลินเฉินเฉินจึงรีบฉวยโอกาสพูดดักคอทันที:

"ซ่งอี้ คืนนี้คุณมีไฟลต์บินไปต่างประเทศไม่ใช่เหรอคะ คงไม่มีเวลาไปร่วมงานหรอกใช่ไหม"

หลินเฉินเฉินคิดว่าซ่งอี้คงไม่รู้ว่างานเลี้ยงนี้แฝงไว้ด้วยเรื่องเลวร้ายแค่ไหน เธอเลยพยายามหาทางกันไม่ให้เขาไป

ซ่งอี้ยังคงเคี้ยวแอปเปิลเสียงดังกร้วม ๆ :

"คุนจัมผิกแย้ว คืนนี้โผมม่ายด่ายบิน"

หลินเฉินเฉิน: !!! เมื่อตอนกลางวันเห็นซ่งอี้ยังดูฉลาดปราดเปรียวอยู่แท้ ๆ ทำไมตอนนี้ถึงพูดจาไม่รู้เรื่องเหมือนฟังภาษาคนไม่เข้าใจไปได้ล่ะเนี่ย

อีกอย่าง เขาก็มีแบ็กคอยหนุนหลังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่รู้จริง ๆ หรือไงว่าถ้าตกเป็นเป้าของคนพวกนี้แล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง?

ซ่งอี้หันมายิ้มแป้น "สบายใจได้ครับ ผมไปแน่นอน"

ผู้ช่วยของสวี่เจี๋ยคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรีบเดินขึ้นไปรายงานให้สวี่เจี๋ยทราบ

พอสวี่เจี๋ยได้ยินก็ยิ้มกริ่ม เขารู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครกล้าปฏิเสธ

สวี่เจี๋ยส่งสายตาให้หวังหัวเฉิง ซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจความหมายได้ทันที

คนกลุ่มนั้นนั่งดื่มต่ออีกพักหนึ่ง พอเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้วจึงพากันเดินขึ้นไปชั้นบน

ทันทีที่พวกเขาไป ผู้ช่วยของสวี่เจี๋ยก็เดินกลับลงมาอีกครั้ง เพื่อพาหลินเฉินเฉินกับซ่งอี้ขึ้นไปข้างบนด้วยกัน

งานเลี้ยงค่ำยังดำเนินต่อไป ดาราคนอื่น ๆ ยังคงต้องคอยปรนนิบัติเอาใจบรรดาเสี่ยและคุณนายกระเป๋าหนัก หวังจะปั่นยอดขายให้ได้มากที่สุด ผิดกับหลินเฉินเฉินที่ถูกกึ่งบังคับให้ขึ้นไปชั้นบน

จ้าวฮวนส่งซิกให้ประธานบริษัทเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเธอทำยอดขายได้ถึงสองร้อยล้าน การรั้งตำแหน่งพรีเซนเตอร์ของแบรนด์นี้ต่อไปย่อมทำกำไรให้บริษัทได้มหาศาลกว่าเห็น ๆ

เทียบกันแล้ว เรื่องของหลินเฉินเฉินจึงแทบไม่มีความหมายอะไรเลย

ผู้ช่วยของสวี่เจี๋ยคอยเดินคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ไม่มีทางปล่อยให้หลินเฉินเฉินแอบชิ่งหนีไปกลางทางเด็ดขาด

ส่วนซ่งอี้ที่เดินอยู่ข้าง ๆ นั้น หลินเฉินเฉินไม่รู้จะสรรหาคำไหนมานิยามจริง ๆ ท่าทางดูซื่อบื้อไม่มีผิด

ทางด้านซ่งอี้เองกลับอารมณ์ดีไม่น้อย โลกของคนรวยพวกนี้น่ะเขาเข้าใจทะลุปรุโปร่ง ถึงเขาจะไม่คิดเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วกับเรื่องพรรค์นั้น แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมองไม่ออก

ตาแก่ตัณหากลับพวกนี้คิดจะทำอะไรเขารู้ดีหมด และนั่นก็ทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหลินเฉินเฉินถึงได้ดูหดหู่ขนาดนี้

หลินเฉินเฉินไม่มีทางเลือกเลย พอโดนพวกสารเลวนี่หมายหัว จะถอนตัวออกไปดื้อ ๆ ได้ยังไง ตราบใดที่ยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ คนพวกนี้ไม่มีวันรามือแน่

ถ้าเป็นในโลกจริง ซ่งอี้คงต้องวางแผนรับมือพวกตาแก่นี่อย่างรอบคอบเพื่อผลประโยชน์ในวันข้างหน้า แต่ในเกมสยองขวัญแบบนี้ มันไม่มีความจำเป็นต้องทำเรื่องยุ่งยากพวกนั้นเลย

เวลาในเกมมีแค่ห้าวัน ซัดให้จบ ๆ ไปก็พอ

บนทางเดินโรงแรมที่ทอดยาวร่วมร้อยเมตร หลินเฉินเฉินก้าวขาเดินต่อด้วยความยากลำบาก

หลินเฉินเฉิน: "ซ่งอี้ คุณควรโทรหาคนหนุนหลังของคุณนะ ลองถามเขาดูก่อนดีไหมว่าเขายอมให้คุณมาร่วมงานแบบนี้หรือเปล่า"

หลินเฉินเฉินคิดว่าผู้มีอิทธิพลเบื้องหลังซ่งอี้ต้องดูสถานการณ์ออกแน่ ถ้าซ่งอี้ลองเอ่ยปากถาม อีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยให้เขามาแน่นอน

ทว่าซ่งอี้กลับส่ายหน้า ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์เหมือนกำลังเดินช็อปปิ้งอย่างไรอย่างนั้น

หลินเฉินเฉินมองท่าทีกระตือรือร้นสนใจใคร่รู้ของซ่งอี้ พอนึกถึงเรื่องที่จะต้องเจอในอีกไม่ช้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะเตือนเขาอีกครั้ง

หลินเฉินเฉิน: "งานนี้มันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คุณคิดหรอกนะ คุณรู้ไหมว่าพวกเขา...พวกเขาจะ..."

หลินเฉินเฉินพูดต่อไม่ออก พอมาถึงจุดนี้ มือของเธอก็สั่นระริกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบระเบิด

ซ่งอี้เอื้อมมือไปกุมมือหลินเฉินเฉินเอาไว้ "ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวผมช่วยสั่งสอนพวกเขาให้เอง"

ตลอดช่วงเวลาสั้น ๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ได้รู้จักกัน ในสายตาของหลินเฉินเฉิน ซ่งอี้ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มใสซื่อที่ไม่ทันโลก เหมือนลูกคุณหนูที่ถูกประคบประหงมปกป้องมาตลอดจนไม่รู้ซึ้งถึงความดำมืดและโหดร้ายของวงการนี้เลยสักนิด

เธอไม่อยากจะแส่หาเรื่อง แต่เนื้อแท้ที่เป็นคนจิตใจดีก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเตือนให้ซ่งอี้รีบหนีไป

มือของหลินเฉินเฉินเย็นเฉียบ "ตอนนี้ถ้าคุณจะไป ก็ยังทันนะ"

ซ่งอี้: "แต่ผมไม่อยากไปนี่ครับ"

แววตาที่หลินเฉินเฉินมองซ่งอี้เริ่มเจือไปด้วยความโกรธ

ทำไมคนคนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้นะ เขาไม่รู้หรือไงว่าตัวเธอน่ะ ต่อให้อยากหนีแค่ไหนก็หนีไม่ได้

โอกาสกับผลงานมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงต้องยอมเอาตัวเองเข้าแลกแบบไม่เสียดายตัวเลยเนี่ยนะ?

ผู้ช่วยของสวี่เจี๋ยที่เดินตามหลังได้ยินเข้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจ ที่หลินเฉินเฉินกล้าคิดจะเสี้ยมให้ซ่งอี้หนี เขาจึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าอย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง:

"คุณหลิน หวังว่าคุณจะสำรวมท่าทีไว้หน่อย อะไรที่ไม่ควรพูดก็อย่าพูดเลยครับ"

หลินเฉินเฉินรู้ดีแก่ใจว่าผู้ช่วยคนนั้นหมายถึงอะไร

หลินเฉินเฉินถอนหายใจยาวเงียบ ๆ เธอพยายามจะคุยด้วยเหตุผลกับซ่งอี้

"คุณมีคนคอยหนุนหลังอยู่แล้วนี่คะ ถ้าอยากได้โอกาสหรือผลงานก็ไปขอกับเขาตรง ๆ ได้ ไม่เห็นต้องมานั่งดื่มเหล้าเอาใจคนพวกนี้เลยสักนิด"

ซ่งอี้: "ผมไม่ได้จะไปดื่มเหล้ากับพวกเขาหรอกครับ แค่กะจะไปทำอย่างอื่นกับพวกเขาสักหน่อย"

หลินเฉินเฉินนึกว่าซ่งอี้จะคิดได้แล้ว แต่เขากลับพูดต่อหน้าตาเฉยว่า

"ผมแค่อยากรู้เฉย ๆ น่ะครับว่าคนกลุ่มนี้เป็นยังไง"

หลินเฉินเฉินแทบจะอกแตกตาย สิ่งที่ควรพูดเธอก็พูดไปหมดแล้ว ในเมื่อซ่งอี้ยังดันทุรังจะกระโดดเข้ากองไฟเอง เธอก็หมดปัญญาจะห้าม

พอใกล้ถึงหน้าประตู จู่ ๆ มือถือของซ่งอี้ก็ดังขึ้นมา

ซ่งอี้หยิบมากดรับ เป็นหูจิ่งเหวินที่โทรเข้ามา

ซ่งอี้: "รอผมแป๊บหนึ่งนะ ขอรับโทรศัพท์ก่อน"

หูจิ่งเหวินร้อนใจจนแทบบ้า ลานจัดงานด้านในมีแค่นักแสดงเท่านั้นที่เข้าไปได้ ผู้จัดการกับผู้ช่วยอย่างพวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้าไป จึงทำได้แค่ยืนรออยู่ข้างนอก

ถึงอย่างนั้นหูจิ่งเหวินก็คอยเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดเวลา ซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันสังเกตเห็นว่าหลินเฉินเฉินหายตัวไป นึกว่าเธอแอบกลับไปก่อนแล้ว ทั้งคู่จึงเดินออกมาข้างนอกแล้วบังเอิญเจอหูจิ่งเหวินกับเวินหย่าเข้าพอดี

เมื่อผู้เล่นทั้งสี่คนได้เจอกันและแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเล็กน้อย หูจิ่งเหวินก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง

ซุนจัวบอกว่าไม่เห็นหลินเฉินเฉินในงาน แต่หูจิ่งเหวินที่เฝ้าหน้าประตูอยู่ตลอดก็ไม่เห็นเธอเดินออกมาเหมือนกัน

และที่สำคัญคือ ซ่งอี้ก็หายไปด้วย!

หูจิ่งเหวินเริ่มลนลานขึ้นมาทันที ขณะที่เขากำลังจะโทรหาบริษัท จ้าวฮวนก็เดินเข้ามาพอดี

"คืนนี้เฉินเฉินต้องไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณสวี่เจี๋ยกับพวกผู้ใหญ่ นายไม่ต้องรอเธอแล้วล่ะ"

หูจิ่งเหวินไม่รู้ว่าสวี่เจี๋ยคือใคร แต่เวินหย่าที่ตามข่าวซุบซิบวงในมาสารพัดรู้เรื่องนี้ดี

เดิมทีสภาพจิตใจของหลินเฉินเฉินก็แทบจะพังทลายอยู่แล้ว ถ้าต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพวกสวี่เจี๋ยอีกล่ะก็ จะไม่ยิ่งแย่ไปกันใหญ่เหรอ...

หูจิ่งเหวินรีบกดโทรศัพท์หาซ่งอี้ทันที

"ซ่งอี้ หลินเฉินเฉินอยู่กับนายหรือเปล่า"

ซ่งอี้: "อยู่ครับ"

พอได้ยินคำตอบของซ่งอี้ หูจิ่งเหวินก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่ทันที

"ตอนนี้พวกนายอยู่ที่ไหนกัน"

ซ่งอี้: "ชั้นสิบเอ็ดของโรงแรมครับ ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงชั้นสองในห้องจัดเลี้ยงมาได้เลย"

ซ่งอี้บอกพิกัดให้ผู้เล่นคนอื่น ๆ ทราบ

หูจิ่งเหวิน: "ดีล่ะ เอาแบบนี้นะ นายฟังฉัน ไอ้สวี่เจี๋ยนั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลย นายรีบพาเฉินเฉินลงมาเดี๋ยวนี้"

ซ่งอี้: "ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว พวกคุณไม่ขึ้นมาเล่นด้วยกันหน่อยเหรอครับ"

หูจิ่งเหวิน: ??? ฟังตัวเองพูดเข้าสิ นั่นใช่คำพูดของคนหรือไง

"เอาเป็นว่านายอย่าเพิ่งเข้าไปเด็ดขาด ทุกอย่างรอพวกเราไปถึงก่อนค่อยว่ากัน"

หูจิ่งเหวินรีบตัดสาย ซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันพากันขึ้นลิฟต์ส่วนตัวในห้องจัดเลี้ยง ส่วนหูจิ่งเหวินกับเวินหย่าทำได้แค่วิ่งอ้อมไปขึ้นลิฟต์ด้านนอก

ซ่งอี้กดวางสายแล้วหันกลับไป แต่ก็เหลือแค่ผู้ช่วยที่มารับพวกเขายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูคนเดียวแล้ว

ซ่งอี้: "หลินเฉินเฉินล่ะครับ"

ผู้ช่วยมองไปทางประตู: "เข้าไปแล้วครับ"