ตอนที่ 96 คีย์การ์ดห้องโรงแรม

ผู้จัดการพาทั้งคู่มาที่โต๊ะของหลินเฉินเฉิน ซุนจัวคอยจับตาดูค่าการฆ่าตัวตายของเธออยู่ตลอด เดิมทีเขาคิดว่าการเปย์ไม่อั้นของตนจะช่วยให้ค่าการฆ่าตัวตายลดลงบ้าง แต่ตัวเลขบนหัวของหลินเฉินเฉินกลับนิ่งสนิท ไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการเดินเข้าไปกระซิบข้างหูหลินเฉินเฉินสองสามคำ พอเธอฟังจบก็พยักหน้ารับ ซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันจึงนั่งลงทั้งคู่

ตอนแรกหลินเฉินเฉินตั้งใจจะทักทายซุนจัวก่อน แต่สายตากลับชะงักกึกเมื่อเห็นหยางฮ่าวหรัน

เห็นได้ชัดว่าเธอคาดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอหยางฮ่าวหรันในสถานที่แบบนี้

หลินเฉินเฉิน "คุณหมอหยางมาที่นี่ได้ยังไงคะ"

หยางฮ่าวหรัน "ผมเป็นเพื่อนกับคุณซุนครับ เลยมาเป็นเพื่อนเขาในงานเลี้ยง"

ซุนจัว "สวัสดีครับคุณหลิน ผมติดตามผลงานของคุณมาตลอด ชื่นชมฝีมือการแสดงของคุณจริง ๆ ผมเป็นแฟนคลับของคุณเลยนะครับ"

ซุนจัวคิดว่าพูดแบบนี้แล้วจะทำให้หลินเฉินเฉินประทับใจ แต่ที่ไหนได้ พอเขาพูดจบประโยค ค่าการฆ่าตัวตายของเธอกลับพุ่งพรวดขึ้นไปถึง 97% ซุนจัวตกใจจนแทบจะร่วงจากเก้าอี้

เขาหันขวับไปมองหยางฮ่าวหรัน ส่งสายตาตั้งคำถามไปให้อีกฝ่ายทันที

เดี๋ยวสิพี่ชาย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ทำไมจู่ ๆ ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินถึงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาล่ะ

ตกลงเป็นเพราะเขา หรือเพราะหยางฮ่าวหรันกันแน่

ผู้เล่นทั้งสองคนพลันรู้สึกอึดอัดเหมือนนั่งอยู่บนเบาะเข็มหมุด

ซ่งอี้แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ ความจริงเขาเข้าใจดีว่าพวกดารามักจะหวงแหนความเป็นส่วนตัวเป็นพิเศษ หยางฮ่าวหรันเป็นจิตแพทย์ของหลินเฉินเฉินแท้ ๆ แต่กลับมาป้วนเปี้ยนสุงสิงกับคนไข้ของตัวเองแบบนี้

แม้จิตแพทย์จะมีจรรยาบรรณรักษาความลับ แต่ในวงการบันเทิงพรรค์นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีราคาทั้งนั้น

หลินเฉินเฉินคงกลัวว่าหยางฮ่าวหรันจะเอาเรื่องที่เธอเข้ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยาไปป่าวประกาศ อารมณ์ถึงได้แปรปรวนหนักขนาดนี้

ใบหน้าของหลินเฉินเฉินยังคงแต้มรอยยิ้มขณะยกแก้วขึ้นชนกับทั้งสองคน หากไม่มีตัวเลขข้อมูลฟ้องอยู่ทนโท่ พวกเขาคงหลงเชื่อไปแล้วว่าตอนนี้เธอกำลังมีความสุขจริง ๆ

ตัวเลขหลังจุดทศนิยมของค่าการฆ่าตัวตายยังคงลดลงเรื่อย ๆ เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของซุนจัวกับหยางฮ่าวหรัน ทั้งคู่เริ่มกังขาในชีวิตขึ้นมาแล้ว

ทั้งสองมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดระแวง เพิ่งจะได้เจอหลินเฉินเฉินไม่ถึงห้านาที คงไม่ซวยถึงขั้นต้องจบเกมก่อนกำหนดหรอกนะ

ซุนจัวเริ่มเดาไปเรื่อย หรือว่าหลินเฉินเฉินจะไม่ชอบการเข้าสังคมกันแน่

สุดท้ายซุนจัวก็ทนแรงกดดันไม่ไหวจริง ๆ เขารีบลุกขึ้นยืน หยางฮ่าวหรันจึงลุกตามไปด้วย

ซุนจัว "คุณหลินครับ พอดีพวกเราสองคนยังมีธุระอยู่ คงต้องขอตัวก่อน ไม่รบกวนเวลาคุยแล้วครับ"

ซุนจัวไม่รู้ว่าสาเหตุที่ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินพุ่งสูงขึ้นเป็นเพราะตัวเขา เพราะหยางฮ่าวหรัน หรือเพราะเรื่องอื่นกันแน่ แต่พวกเขาเสี่ยงต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

แต่พอลับหลังทั้งสองคนเดินจากมา ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินก็นิ่งสนิทลง

ซุนจัวมองหยางฮ่าวหรัน "นายไปทำอะไรมา เธอถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น"

หยางฮ่าวหรันทำหน้าเลิ่กลั่ก "ผมเปล่านะ หรือจะเป็นเพราะเธอเห็นว่านายหน้าตาน่าเกลียดจนอยากฆ่าตัวตายกันแน่"

ซุนจัว "!!! โธ่ไอ้เวร"

โต๊ะของหลินเฉินเฉินกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าผ่านไปไม่กี่นาที จ้าวฮวนก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นจ้าวฮวนเดินตรงรี่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่แทบเก็บอาการไม่อยู่ ร่างกายของหลินเฉินเฉินก็พลันเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

สถานการณ์แบบนี้เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

และเป็นไปตามคาด จ้าวฮวนไม่คิดแม้แต่จะเสแสร้งแกล้งทำ เขาเดินตรงมาตรงหน้าหลินเฉินเฉิน แล้วควักคีย์การ์ดห้องพักออกมาใบหนึ่ง

"เฉินเฉิน บอสหวังข้างบนน่ะเป็นพาร์ตเนอร์ของบริษัทเรา พวกเขาอยากคุยกับเธอสักหน่อย เดี๋ยวเธอขึ้นไปหาหน่อยนะ"

หลินเฉินเฉินจ้องมองคีย์การ์ดใบนั้น แววตาหม่นมัวราวกับน้ำทะเลอันเหน็บหนาวในค่ำคืนเยียบเย็น

จ้าวฮวนเอาเธอมาเป็นโล่กำบังอีกแล้ว หลินเฉินเฉินเงยหน้ามองคนสี่คนที่อยู่ชั้นบน แม้จะอยู่ไกลจนมองหน้าตาไม่ชัดเจน แต่สายตาเหนอะหนะน่าขยะแขยงเหล่านั้นก็ทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

หลินเฉินเฉินปฏิเสธไปโดยสัญชาตญาณ "ฉันไม่ไปค่ะ"

จ้าวฮวนแค่นหัวเราะ เรื่องพรรค์นี้ใช่เรื่องที่หลินเฉินเฉินจะตัดสินใจเองได้เสียเมื่อไหร่

อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่เพิ่งเกิดครั้งแรก ปฏิเสธแล้วจะทำอะไรได้ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ยอมว่าง่ายเดินตามไปแต่โดยดี

"ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของบริษัทเรานะ หรือจะต้องให้ท่านประธานบริษัทโทรมาหาเธอด้วยตัวเองล่ะ"

พอจ้าวฮวนเอาเรื่องบริษัทมาขู่ สีหน้าของหลินเฉินเฉินก็ย่ำแย่ลงทันตา

ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินเริ่มขยับขึ้นอีกแล้ว หัวใจของซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันที่เพิ่งจะคลายกังวลไปได้นิดเดียว จู่ ๆ ก็ถูกกระชากกลับขึ้นมาแขวนไว้ที่คอหอยอีกครั้ง

ซุนจัวสบถลั่น "เชี่ยแล้ว เชี่ยแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"

หยางฮ่าวหรันเหงื่อแตกพลั่กด้วยความหวาดวิตก ลิ้นเริ่มพันกันไปหมด "มะ...ไม่รู้สิครับ"

ซุนจัวแอบเปิดกล่องเครื่องมือของตัวเองเงียบ ๆ แล้วหยิบไอเทมข้างในออกมาเตรียมไว้ มีทั้งยันต์คุ้มภัยช่วยชีวิตอยู่สองสามใบ หากค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินพุ่งแตะถึง 100% เมื่อไหร่ เขาจะเอามาแปะติดตัวไว้ให้หมดเกลี้ยงเลยคอยดู

ผู้ชมในห้องไลฟ์หมายเลขเจ็ดต่างพากันลุ้นจนแทบหยุดหายใจ ด้วยความที่เป็นบทใหม่แกะกล่องและไม่เคยมีใครเปิดดูมาก่อน ทุกคนจึงไม่มีทางรู้เลยว่าชะตากรรมของหลินเฉินเฉินจะเป็นอย่างไรต่อไป

[พังแน่ คืนแรกก็เอาเลยเหรอเนี่ย หลินเฉินเฉินจะคุมไม่อยู่แล้วนะเหวย]

[บทนี้มันจะยากเกินไปแล้วมั้ง เปิดเกมมาก็โหดหินขนาดนี้ จนถึงตอนนี้ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินมีแต่พุ่งเอา ๆ ไม่ลดลงมาเลยสักนิด]

[ใครก็ได้ช่วยพี่ชายซ่งอี้สุดหล่อของฉันทีเถอะ ไม่อยากให้เขาตายเลย ยิ่งในเกมสยองขวัญหาคนหล่อ ๆ ยากอยู่ด้วย]

[หลินเฉินเฉินนี่เป็นอะไรของเธอ ตอนอยู่ในกองมีคนออกหน้าปกป้องก็ไม่เห็นจะซึ้งใจ พอผู้เล่นยอมทุ่มเงินทำยอดให้ ดันยิ่งดาร์กหนักกว่าเดิม ตรรกะพังพินาศอะไรกันเนี่ย]

[ฉันว่าอัตราการเคลียร์ด่านของบทนี้น่าจะ 0% ชัวร์ หรือว่าเกมสยองขวัญเห็นคนเยอะเกินไป เลยจงใจสร้างบทนี้ขึ้นมาเพื่อกวาดล้างลดจำนวนประชากรกันแน่]

ภายในห้องจัดเลี้ยง สายตาที่หลินเฉินเฉินมองไปยังจ้าวฮวนดูน่าสะพรึงกลัว ราวกับพร้อมจะลากอีกฝ่ายลงนรกไปตายด้วยกัน

ซุนจัวกับหยางฮ่าวหรันต่างเตรียมใจรับมือกับผีร้ายที่จะโผล่ออกมาเต็มห้องแล้ว แต่ค่าการฆ่าตัวตายบนหัวของหลินเฉินเฉินกลับชะงักลงอีกครั้ง

ทั้งสองคนเห็นหลินเฉินเฉินยืนอ้าปากค้าง จ้องมองซ่งอี้ตาไม่กะพริบ

ทั้งหลินเฉินเฉินและจ้าวฮวนต่างหันขวับไปมองซ่งอี้เป็นตาเดียว หลินเฉินเฉินนึกว่าตัวเองหูฝาดไป ถึงกับต้องเอ่ยปากถามซ้ำ

"นะ...นายว่าอะไรนะ"

ซ่งอี้หยิบแอปเปิลที่วางประดับอยู่บนโต๊ะขึ้นมากัดกินอย่างสบายอารมณ์

"ผมบอกว่า ผมจะไปด้วย"

หลินเฉินเฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลากอารมณ์ประดังประเดเข้ามาจนบอกไม่ถูก สายตาที่เธอมองซ่งอี้แทบไม่ต่างอะไรกับการมองคนโง่เง่าบัดซบคนหนึ่ง

เขารู้หรือเปล่าว่าที่นั่นมันสถานที่พรรค์ไหน ถึงได้รนหาที่อยากจะไปนัก?

ขุมนรกแบบนั้น นึกอยากจะกระโดดลงไปก็กระโดดได้หรือไง?

จ้าวฮวนแค่นยิ้มเยาะ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน นึกว่าสถานที่แบบนั้นใครหน้าไหนอยากจะเสนอหน้าไปก็ไปได้งั้นเหรอ?

"ถ้าไม่ได้รับเชิญก็ไปไม่ได้หรอกย่ะ"

แววตาของจ้าวฮวนฉายความเหยียดหยามชัดเจน ยุคนี้สมัยนี้เธอเห็นพวกชอบใช้ทางลัดเพื่อไต่เต้ามานักต่อนักแล้ว แต่คนที่ไม่รู้จักเจียมตัวขนาดซ่งอี้นี่เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ใครจะไปคิดว่าซ่งอี้จะโบกไม้โบกมือขึ้นไปบนชั้นสองหน้าตาเฉย ไม่ถึงสามสิบวินาทีต่อมา ก็มีคนเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับยื่นคีย์การ์ดห้องพักส่งให้ซ่งอี้อีกใบหนึ่ง

"คุณผู้ชายครับ พอดีท่านประธานสวี่เห็นว่าภาพลักษณ์ของคุณดูดีมากจริง ๆ ตอนนี้ภาพยนตร์ของผู้กำกับหลิวชุนกำลังขาดนักแสดงนำชายอยู่พอดี ทางท่านประธานสวี่เห็นว่าคุณเหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง คืนนี้ตอนสี่ทุ่มจึงขอนัดพบคุณที่ห้อง 1121 เพื่อพูดคุยรายละเอียดครับ"

หลิวชุนเป็นผู้กำกับชื่อดัง มีดาราระดับแถวหน้าตั้งเท่าไหร่ที่ใฝ่ฝันอยากจะร่วมงานด้วย

โอกาสทองที่พวกสวี่เจี๋ยหยิบยื่นมาให้ในครั้งนี้ หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป คงยากที่จะไม่หวั่นไหว

ซ่งอี้รับคีย์การ์ดมาอย่างอารมณ์ดี "ฝากขอบคุณประธานสวี่ของพวกคุณด้วยนะครับ ผมไปแน่นอน"