ตอนที่ 51 เซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขา

พอได้ยินเสียงประกาศ ผู้เล่นคนอื่นต่างพากันอิจฉา ดวงของจ้าวเหว่ยจะดีเกินไปแล้วมั้ง

หลินเฟิงกับหวังเจียเล่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบแล้วอิจฉาตาร้อนจนแทบทนไม่ไหว

พวกเขาสองคนไม่ได้โชคดีขนาดนั้น เพราะไก่ของหญิงชราลวี่ดันหายไป

หญิงชราจึงระบายอารมณ์ใส่พวกเขาสองคน แค่ขัดใจนิดหน่อย ยายเฒ่าลวี่ก็ทุบตีด่าทอ แถมยังส่งกล่องหายนะมาให้อีกสี่ห้ากล่อง

ตอนนี้หลินเฟิงอยากจะเชือดนังแก่นี่ทิ้งใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้า

พอเช้าตรู่ซ่งอี้ตื่นนอน สองแม่ลูกเฉินซือก็พากันไปทำอาหารเช้าแล้ว

จ้าวเหว่ยร้องไห้อยู่ในเล้าหมา ฝันร้าย มันคือฝันร้ายชัด ๆ

พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็เด้งตัวลุกพรวด จ้องมองซ่งอี้ราวกับเห็นศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าพ่อตัวเอง

ตอนนี้จ้าวเหว่ยกล้าฟันธงเลยว่า ซ่งอี้ต้องรู้อยู่แล้วแน่ ๆ ว่าถ้าเขามาที่นี่จะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ซ่งอี้ : ผมรู้อยู่แล้วล่ะ แต่นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอย่าแส่เรื่องคนอื่น

จ้าวเหว่ยแผดเสียงตวาดด้วยความเดือดดาล

"ทำไมแกไม่บอกฉัน!"

เสียงของเขาดังลั่นจนทำเอายาย่าสะดุ้งตกใจ ซ่งอี้จึงรีบลูบหัวปลอบยาย่าทันที

สภาพของจ้าวเหว่ยตอนนี้ต่างจากเมื่อวานราวฟ้ากับเหว

เมื่อวานถึงจะพูดไม่ได้ว่าสะอาดสะอ้าน แต่ก็ยังดูเรียบร้อย ส่วนวันนี้บรรยายได้เพียงสองคำเท่านั้น คือ ยับเยิน

แค่ดูจากท่ายืนของจ้าวเหว่ย ซ่งอี้ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเมื่อคืนต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ชักจะรุนแรงเกินไปหน่อยมั้ง เจ้าต้ากังเล่นจัดหนักทั้งคืนจนสภาพดูไม่จืดขนาดนี้เลยเหรอ แต่ช่างเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

"เกี่ยวกับผมตรงไหน นายเป็นคนดึงดันจะเอาความโชคดีนี้เองนะ"

โทสะของจ้าวเหว่ยพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง จู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดที่ตัวเองลั่นวาจาไว้เมื่อวาน สายตาที่มองซ่งอี้จึงไม่ได้มีแค่ความแค้น แต่ยังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"ยังไงก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าแกจะสารเลวขนาดนี้"

มารยาทของซ่งอี้คอยเตือนสติว่าอย่าเพิ่งกลอกตาใส่

"ตั้งแต่แรกนายก็รู้อยู่แล้วว่าต้ากังชอบผู้ชาย คนที่ปฏิเสธไม่ยอมมาบ้านเขาคือนาย คนที่อ้อนวอนขอร้องให้เขาพานายมาบ้านก็คือนาย คนที่บอกไม่ให้ผมแส่เรื่องคนอื่นก็คือนายอีก ทำไมล่ะ พอตัวเองไม่ดูตาม้าตาเรือจนต้องเสียรู้ ก็คิดจะโยนความผิดมาใส่หัวผมงั้นสิ?"

จ้าวเหว่ย : "แต่แกเตือนฉันได้นี่หว่า!"

ซ่งอี้ : "ผมไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่นาย ไม่มีหน้าที่ต้องช่วยนาย"

"อีกอย่างนะ~"

สิ้นเสียงนั้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ออกมาจากตัวซ่งอี้ทันที เขาเกลียดคนแบบจ้าวเหว่ยที่สุด ทั้งที่เป็นปัญหาของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับคอยจะโยนความผิดให้คนอื่น

"ผมทำให้นายเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ ถึงคิดว่านายจะมาทำตัวเหิมเกริมใส่ผมได้ตามใจชอบน่ะ?"

ผู้เล่นคนอื่นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเกมต่างก็ตกอยู่ในสภาพหวาดระแวงระมัดระวังตัวตลอดเวลา แต่ซ่งอี้กลับไม่เป็นแบบนั้น

ตั้งแต่แรกเริ่มซ่งอี้ก็อยู่ในสภาพผ่อนคลายสบายอารมณ์ สบายจนทุกคนคิดว่าเขาสมองมีปัญหา เผชิญหน้ากับเกมที่อันตรายขนาดนี้ ทั้งที่เลเวลก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่กลับไม่แยแสอะไรเลยสักนิด

ทุกคนคิดว่าซ่งอี้เป็นพวกบุ่มบ่ามไม่รักชีวิต นานวันเข้า จ้าวเหว่ยก็เลยพลอยคิดแบบนั้นไปด้วย

แต่ตอนนี้เขากลับพบว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ซ่งอี้ยืนอยู่ตรงหน้า รูปร่างสูงกว่าเขาตั้งหนึ่งช่วงศีรษะ ประกายเย็นเยียบในดวงตาคู่นั้นทำให้เขารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันทีว่ามัจจุราชกำลังมาเยือนตรงหน้า

สัญชาตญาณอันตรายแบบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่เขาเคยเผชิญหน้ากับผีในเกมรอบก่อน ๆ เสียอีก

"แก... แก..."

จ้าวเหว่ยอึกอักพูดคำว่าแกค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ซ่งอี้ปรายตามองอย่างเย็นชา "หลบไป อย่าขวางทาง ผมจะขึ้นเขาไปเดินเล่นแล้ว"

ซ่งอี้ตั้งใจจะขึ้นเขาไปตามหาสัตว์น่ารัก ๆ สักหน่อย เพื่อเอาไปใส่ไว้ในแผนที่ครอบจักรวาลให้เสี่ยวเป่าเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง

จนกระทั่งซ่งอี้เดินลับสายตาไป จ้าวเหว่ยถึงได้สูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ ตอนนี้เองเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ซ่งอี้ขึ้นไปตระเวนหาบนเขาหนึ่งรอบแล้วจับกระต่ายมาได้สองตัว นับว่ากะพลาดไปหน่อย น่าจะพาเงามาด้วย อย่างน้อยเขาก็เป็นถึงผีภูเขา น่าจะล่าสัตว์เก่งกว่า

แต่ผลงานที่ซ่งอี้หามาได้เองก็ไม่น้อย ตลอดทั้งวัน ทั้งเม่นตัวน้อย กระต่ายตัวน้อย แล้วก็กวางอีกหนึ่งตัว ล้วนถูกซ่งอี้จับยัดเข้าไปไว้ในแผนที่ครอบจักรวาลทั้งหมด

พอเสี่ยวเป่าเห็นสัตว์พวกนี้เข้าก็ดีใจจนเนื้อเต้น

ส่วนจ้าวเหว่ยคิดว่าในเมื่อตัวเองโดนย่ำยีถึงขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยก็น่าจะไม่ต้องทำงาน แต่ปรากฏว่าเขาคิดมากไปเอง เขายังคงต้องขึ้นเขาไปทำงานงก ๆ เหมือนเดิม

ตอนแรกทุกคนต่างคิดว่าจ้าวเหว่ยช่างโชคดี ที่ได้รับกล่องเซอร์ไพรส์ทุกค่ำคืน

แต่ต่อมาทุกคนก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ทั้งสีหน้าแววตา ทั้งท่วงท่าการเดินของจ้าวเหว่ย จากนั้นทุกคนก็พลันเงียบกริบ ได้แต่เอามือกุมก้นตัวเองไว้แน่น

สภาพจิตใจของผู้เล่นในด่านนี้ทรมานกันเหลือเกิน พวกเขารู้สึกว่าทุกวันที่ผ่านไปช่างน่าอกสั่นขวัญแขวน

วันที่สี่ ผู้เล่นตายไปสองคน

วันที่ห้า ในกลุ่มสามคนที่ไม่ได้มาที่หมู่บ้านสือหลิวพร้อมกับเฉินจิ้งมีคนตายไปหนึ่งคน ส่วนเฉินจิ้งเองก็ถูกจับตัวกลับมายังหมู่บ้านสือหลิวแล้ว

จางต้าจงเป็นคนพาคนไปจับตัวเขากลับมา

วันที่หก ผู้เล่นในเกมเหลือเพียง 10 คน

สองสามวันมานี้บ้านของหญิงชราหลี่ว์มีของหายอยู่เรื่อยๆ ทั้งไก่ ทั้งเป็ด หรือแม้แต่ลูกหมูก็ยังพลอยหายไปด้วย

เธอรู้สึกว่าตั้งแต่คนกลุ่มนี้เข้ามาในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีแต่เรื่องซวยๆ ชวนอัปมงคลไปเสียหมด จึงนึกถึงพิธีเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขาที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี

ทุกปีจางต้าจงจะเป็นคนคอยจัดการเรื่องนี้ แม้จะยังเหลือเวลาอีกตั้งสองเดือนกว่าจะถึงกำหนด แต่หญิงชราหลี่ว์กลับรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เธอตรงไปหาจางต้าจง พอเข้าบ้านได้ก็พูดเข้าประเด็นทันที

"ถึงเวลาที่หมู่บ้านเราต้องเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขาแล้ว"