ตอนที่ 52 เครื่องเซ่น

สีหน้าของจางต้าจงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

พิธีเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขาถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับพวกเขา

"สามคนสุดท้ายในป่าฉันจับกลับมาได้แล้ว ตายไปคนหนึ่ง แต่ช่างเถอะ ปีนี้คนเยอะ พิธีต้องจัดให้ดี เทพแห่งขุนเขาจะได้คุ้มครองหมู่บ้านสือหลิวของพวกเรา"

"คราวนี้พวกเราจะเซ่นไหว้ผู้หญิงหนึ่งคน ผู้ชายห้าคน ชดเชยที่ติดค้างไว้เมื่อปีก่อนด้วย"

"แต่เรื่องผู้หญิงนี่สิ..."

จางต้าจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง หมู่บ้านสือหลิวแต่เดิมก็มีผู้หญิงน้อยอยู่แล้ว แถมส่วนใหญ่ยังแก่ชรา อย่างหญิงชราหลี่ว์แบบนี้ ของแก่ๆ พรรค์นี้เทพแห่งขุนเขาจะไปถูกตาต้องใจได้ยังไง

จางต้าจงพูดขึ้น "ผู้หญิงบ้านป้าไม่ใช่ว่าท้องอยู่เหรอ เอาตัวหล่อนไปเซ่นสิ"

หญิงชราหลี่ว์ปฏิเสธทันควัน "แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด นั่นฉันเก็บไว้ให้ลูกชาย ท้องก็ไม่เห็นเป็นไร เอาเด็กออกเสียก็สิ้นเรื่อง"

"แกเอาผู้ชายบ้านฉันไปเถอะ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

จางต้าจงถาม "แต่ประเด็นสำคัญคือจะไปหาผู้หญิงมาจากไหนล่ะ"

หญิงชราหลี่ว์นึกถึงเรื่องที่ต้ากังด่าตนเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาได้ พลันกลอกตาไปมา แผนชั่วผุดขึ้นมาเต็มหัว

"บ้านต้ากังมีเด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกอยู่นี่ ห้าหกขวบได้มั้ง เด็กหญิงบริสุทธิ์น่ะเป็นสิ่งที่เทพแห่งขุนเขาโปรดปรานที่สุด เลือกนังหนูนั่นแหละ"

จางต้าจงกลัวว่าต้ากังจะไม่ยอมแล้วจะซ้อมเอา เลยยังลังเลอยู่บ้าง "มันจะได้เรื่องเหรอ"

สายตาของหญิงชราหลี่ว์ดูเหี้ยมเกรียมขึ้นมา

"ทำไมจะไม่ได้ ตอนนี้บ้านต้ากังมีคนเยอะที่สุด อีกอย่าง ถึงเด็กนั่นไม่อยู่ บ้านมันก็ยังมีผู้หญิงอยู่อีกคนไม่ใช่หรือไง"

"จะปล่อยให้มันเอาเปรียบอยู่เรื่อยไม่ได้ คนนี้มันต้องเป็นคนจ่าย ถ้ามันไม่ยอม ก็ไปตามคนอื่นมาช่วยกันไปทวงคนถึงบ้านมัน"

หญิงชราหลี่ว์ปักใจแน่วแน่ว่าวันนี้ต้องทำให้บ้านต้ากังเสียเลือดเสียเนื้อให้ได้

จางต้าจงคิดไปคิดมาก็เห็นด้วย จะปล่อยให้มันฮุบแต่เรื่องดีๆ ไปคนเดียวไม่ได้

"ได้ ฉันจะไปทวงคนถึงบ้านมันเดี๋ยวนี้แหละ"

เมื่อวานซ่งอี้เห็นนกสวยตัวหนึ่ง วันนี้เลยคิดจะขึ้นเขาไปเสี่ยงโชคดูสักหน่อย

ก่อนไป ซ่งอี้สั่งให้ต้ากังผ่าฟืน ถ้าผ่าไม่เสร็จพอกลับมาจะอัดให้เละ

ซ่งอี้เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ต้ากังที่โดนซ้อมจนเข็ดขยาดจึงไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย

แต่พอซ่งอี้เดินคล้อยหลังไป เขาก็รีบสั่งให้จ้าวเหว่ยทำงานแทนทันที จ้าวเหว่ยโกรธจนกัดฟันกรอด แต่ทำอะไรไม่ได้ จำต้องก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

สองแม่ลูกเฉินซืออยู่ข้างเตาในห้องกำลังช่วยกันสานรังกระต่ายให้ซ่งอี้ ยาย่านั่งยองๆ ดูอยู่ข้างๆ ในมือถือขนมที่ซ่งอี้ให้ไว้ก่อนออกไป

ช่วงนี้พวกเธอสองคนไม่กลัวต้ากังแล้ว เพราะมีซ่งอี้คอยคุ้มกะลาหัวให้

ยาย่าล้วงหยิบช็อกโกแลตเม็ดที่ซ่งอี้ให้มาจากกระเป๋าเสื้อ พอกำลังจะยัดเข้าปากก็โดนต้ากังคว้าหมับเข้าเสียก่อน

ท่าทางร้อนรนกับน้ำเสียงห้วนกระด้างของต้ากัง ทำเอายาย่าตกใจกลัวจนพูดไม่ออก

เฉินซือเห็นดังนั้นก็รีบปราดเข้าไปอุ้มยาย่าแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แกจะทำอะไรน่ะ"

ต้ากังไม่สนเฉินซือ ปรี่เข้าไปกระชากตัวยาย่ามาแล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเธอ ก่อนจะคลำเจอซองขนมสีแดง

ต้ากังเทของข้างในออกมา ช็อกโกแลตสิบกว่าเม็ดร่วงกราว เขาหยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่งแล้วลองแตะลิ้นชิมดูอย่างระแวง จากนั้นก็ลองกัด ปรากฏว่ามันหวาน

ชั่วขณะนี้ สมองที่ขึ้นสนิมมากว่าสามสิบปีของต้ากังก็เริ่มแล่นขึ้นมาได้เสียที จากนั้นโทสะก็พุ่งพล่านขึ้นสมอง

ให้ตายสิ เขาโดนหลอก ยาพิษที่ซ่งอี้ให้เขากินมันเป็นของปลอม

ได้เลย โดนปั่นหัวเข้าให้แล้ว

ต้ากังโกรธแทบเป็นแทบตาย ประจวบเหมาะกับที่พวกจางต้าจงเดินมาถึงพอดี

ทั้งสองคนพอเดินเข้ามาในลานบ้านก็เห็นต้ากังถือขวานไว้ในมือด้วยท่าทางฉุนเฉียว จางต้าจงเริ่มรู้สึกแหยงขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังโดนหญิงชราหลี่ว์คอยผลักไสให้เดินไปข้างหน้า

"ต้า...ต้ากัง"

ต้ากังเบิกตากว้างจนกลมดิกด้วยความโมโห จามขวานลงบนเตาไฟดังปัง "พูดมา มีเรื่องอะไร"

จางต้าจงสะดุ้งตกใจกับท่าทางของต้ากัง ขนาดยังไม่ได้พูด ต้ากังก็เดือดปุดขึ้นมาแล้ว เขาเดาว่าต้ากังคงไม่ยอมแน่ๆ

จางต้าจงคิดจะชิ่งหนี แต่หญิงชราหลี่ว์ขวางทางไว้ไม่ให้ไป เธอหลบอยู่ข้างหลังจางต้าจงแล้วพูดขึ้น

"หมู่บ้านเราจะเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขา ฝั่งแกคนเยอะ แกส่งคนออกมาคนหนึ่ง"

จางต้าจงนึกว่าต้ากังจะปฏิเสธ นึกไม่ถึงว่าต้ากังกลับถามสวนขึ้นมาว่า

"พวกแกอยากได้ใครล่ะ"

พอได้ยินคำนี้ของต้ากัง จางต้าจงก็รู้ทันทีว่ามีหวัง

แต่เขายังไม่ได้เอ่ยถึงเฉินซือหรือยาย่าออกมาตรงๆ หากแต่หยั่งเชิงไปว่า

"ผู้ชายสองคนทางแกน่ะ เอาออกมาสักคนดีไหมล่ะ"

จ้าวเหว่ยยืนอยู่ไม่ไกลจึงได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกันชัดเจนทุกคำ พอได้ยินว่าจะส่งผู้ชายไปเป็นเครื่องเซ่นเทพแห่งขุนเขา เขาก็พุ่งถลาเข้าไปหาต้ากังทันที

"อย่าเลือกผมเลย ได้โปรดเถอะ อย่าเลือกผมเลยนะครับ"

นาทีนี้จ้าวเหว่ยไม่สนศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย

ต้ากังเริ่มลังเล หน้าตาจ้าวเหว่ยถือว่างั้น ๆ แต่เวลาใช้งานก็นับว่าไม่เลว เขาเลยยังแอบเสียดายอยู่บ้าง

จางต้าจงมองออกว่าต้ากังกำลังลังเลจึงเอ่ยถามขึ้น "แล้วอีกคนล่ะ"

พอพูดถึงซ่งอี้ โทสะของต้ากังที่เพิ่งมอดลงก็ปะทุขึ้นมาอีกระลอก

หลายวันมานี้เขาถูกซ่งอี้โขกสับชี้นิ้วสั่งราวกับหลานชาย มิหนำซ้ำเอะอะก็โดนซ้อมจนน่วม ต้ากังเก็บกดความแค้นไว้เต็มอกมาตลอด พอรู้ว่าตัวเองไม่ได้โดนยาพิษอะไรเลย ในหัวก็มีแต่ความคิดที่จะล้างแค้นเอาคืนซ่งอี้

แต่ถ้าจะส่งซ่งอี้ไปเป็นเครื่องเซ่น เขาก็ตัดใจทิ้งไม่ลงเหมือนกัน ถึงยังไงซ่งอี้ก็หน้าตาดี

เขาอยากหักขาซ่งอี้ทิ้งแล้วขังไว้ในบ้านเพื่อเล่นสนุกให้สาแก่ใจ รอจนตัวเองหายแค้นเมื่อไหร่ ค่อยเอาไปโยนทิ้งก็ยังไม่สาย

คิดได้ดังนั้น ต้ากังจึงพูดขึ้นว่า "คนนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน เอาอย่างนี้ ส่งนังเด็กนั่นไปแทนสิ"

ต้ากังชี้ไปทางยาย่าที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องครัว จางต้าจงกับหญิงชราหลี่ว์แสยะยิ้มร้ายทันที เข้าทางแผนที่พวกเขาวางไว้พอดิบพอดี

เฉินซือยืนแอบฟังอยู่ตรงประตูห้องครัวอย่างระแวดระวังตั้งแต่ตอนที่จางต้าจงกับหญิงชราหลี่ว์มาถึง พอได้ยินว่าจะจัดพิธีเซ่นไหว้เทพแห่งขุนเขาก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี และนึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะคิดเอายาย่าไปเป็นเหยื่อสังเวยมนุษย์

หัวใจของเฉินซือหล่นวูบ ตอนนี้ความคิดเดียวในหัวของเธอคือต้องไปหาซ่งอี้

เธอค่อย ๆ ย่องไปที่หน้าต่างห้องครัวหมายจะปีนหนีออกไป แต่ทันทีที่ผลักบานหน้าต่างเปิดออก ใบหน้าของต้ากังก็โผล่พรวดเข้ามาขวางไว้

ใบหน้าชั่วร้ายราวกับภูตผีเผยรอยยิ้มออกมา "จะไปไหนรึ"

เขารู้อยู่แล้วว่านังผู้หญิงคนนี้ต้องแอบไปส่งข่าวแน่

เฉินซือตกใจจนใจแทบหยุดเต้น เธอรีบหันหลังวิ่งเตลิดไปที่ประตู แต่พอถึงหน้าประตูกลับถูกจางต้าจงกับหญิงชราหลี่ว์ช่วยกันกดตัวไว้ ก่อนที่หญิงชราหลี่ว์จะตบหน้าเฉินซือฉาดใหญ่ดังลั่น

"นังตัวดี เลี้ยงไม่เชื่อง กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา กูจะตีมึงให้ตาย"

ยาย่าร้องไห้จ้าพลางตะโกนเรียกแม่ แต่กลับถูกจางต้าจงกระชากตัวขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้

ในเมื่อคนครบแล้วก็ไม่ต้องรอช้า เริ่มพิธีเซ่นไหว้คืนนี้เลย

ทันทีที่คนในบ้านพากันออกไปจนหมด เตียงนอนในห้องก็ค่อย ๆ ย่อส่วนเล็กลง จนกลายเป็นเงาดำสายหนึ่งลอยละล่องออกไปทางหน้าต่าง

เวลาห้าโมงเย็นกว่า ๆ ท้องฟ้ายังไม่ทันมืด ชาวบ้านหมู่บ้านสือหลิวต่างพากันเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าผาหลังเขาทีละหลังคาเรือน

สำหรับคนไร้ศีลธรรมและปราศจากความเมตตาพวกนี้ สิ่งเดียวที่พวกเขางมงายคือ ขอแค่ถวายเครื่องเซ่นให้เทพแห่งขุนเขา เทพแห่งขุนเขาก็จะดลบันดาลให้พวกเขามีอายุยืนยาวถึงร้อยปี

จางต้าจงส่งคนไปบอกแค่คำเดียว ชาวบ้านก็แห่กันออกมาทั้งหมู่บ้าน

เหล่าผู้เล่นที่จู่ ๆ ได้รับแจ้งว่าไม่ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานในไร่อีกต่อไป ตอนแรกยังนึกดีใจอยู่แท้ ๆ แต่พอตามชาวบ้านมาถึงหน้าผา กลับถูกจับกดคว่ำลงกับพื้นทันที

หวังเจียเล่อมองคนพวกนั้นลากตัวหลินเฟิงไปมัดไว้กับเสาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นอกจากนี้ยังมีผู้เล่นอีกสี่คน หนึ่งในนั้นคือเฉินจิ้ง คนที่เคยบอกว่าจะไม่ยอมมาหมู่บ้านสือหลิวกับพวกเขา นึกไม่ถึงว่าจะถูกจับตัวกลับมาด้วยเหมือนกัน

กลุ่มผู้เล่นต่างเหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความขนพองสยองเกล้า