ตอนที่ 53 แบบนี้ก็นับเป็นอาวุธระยะประชิดด้วยเหรอ

หลินเฟิงดิ้นรนขัดขืน "จะทำอะไร พวกแกคิดจะทำอะไรน่ะ!"

ชาวบ้านหลายคนช่วยกันยกโต๊ะออกมาสองตัว ตามด้วยอีกคนที่ยกกระถางธูปขนาดใหญ่เท่าลูกแตงโมตามเข้ามา

ส่วนคนอื่นต่างหอบฟืนมาคนละไม้คนละมือ แล้วนำมากองสุมรวมกันหน้าโต๊ะจนกลายเป็นแท่นวงกลมขนาดย่อม

ผู้เล่นทั้งห้าคนที่ถูกมัดรวมถึงยาหย่าถูกจับโยนขึ้นไปบนนั้นพร้อมกัน

จางต้าจงสวมเสื้อคลุมตัวยาวที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน ในมือถือธูปกำใหญ่ที่จุดไฟจนควันกรุ่น

"ขอท่านเทพแห่งขุนเขาโปรดคุ้มครอง ชาวบ้านหมู่บ้านสือหลิวขอมอบเครื่องสังเวยมนุษย์ทั้งหกแด่ท่าน โปรดดลบันดาลให้หมู่บ้านสือหลิวของพวกเราฝนตกต้องตามฤดูกาล ให้ชาวบ้านมีอายุยืนยาวนับร้อยปี"

สิ้นเสียง จางต้าจงก็ปักธูปลงในกระถาง พวกหลินเฟิงพลันตระหนักได้ทันทีว่า พวกตนตกเป็นเครื่องเซ่นสังเวยเข้าให้แล้ว

ผู้เล่นคนอื่นต่างตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อ จบเห่แล้ว... พวกเขาต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ หรือ

หลินเฟิงแผดเสียงคำรามอย่างเดือดดาล ทว่าเชือกที่พันธนาการร่างกายกลับมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุดแม้แต่น้อย

ในนาทีวิกฤตนี้ หลินเฟิงจึงจำต้องร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

นอกจากผู้เล่นห้าคนที่ถูกมัดแล้ว ในที่เกิดเหตุยังมีหวังเจียเล่อ โจวเข่อ ซูหง และจ้าวเหว่ยยืนอยู่อีกสี่คน

"ช่วยผมด้วย เจียเล่อ คุณช่วยผมทีเถอะ!"

เวลานี้หวังเจียเล่อทั้งลังเลทั้งหวาดกลัว เธอขยับจะก้าวไปช่วยหลินเฟิง แต่กลับถูกจ้าวเหว่ยขวางทางเอาไว้

"เธอจะทำอะไร อย่าโง่ไปหน่อยเลย เครื่องสังเวยที่พวกมันเลือกตอนนี้ไม่ใช่พวกเรา ทนให้พ้นวันนี้ไป พรุ่งนี้ก็ได้ออกจากเกมแล้ว ถ้าเธอไปช่วยเขา ดีไม่ดีจะถูกจับเป็นเครื่องสังเวยตายอยู่ที่นี่ไปด้วยกันเปล่า ๆ"

คำพูดของจ้าวเหว่ยทำให้หวังเจียเล่อเริ่มลังเลใจขึ้นมาทันที

นั่นสินะ เอาชีวิตรอดสิถึงจะสำคัญที่สุด เธอเพิ่งรู้จักกับหลินเฟิงได้ไม่กี่วัน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อเขา

ขอแค่รอดออกจากเกมนี้ไปได้ก่อน แล้วค่อยเอาแต้มไปแลกเป็นเงิน ถึงตอนนั้นอยากมีชีวิตสุขสบายแบบไหนจะไม่มี ผู้ชายแบบไหนจะหาไม่ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้นหวังเจียเล่อจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่วนโจวเข่อกับซูหงยิ่งไม่มีทางยื่นมือช่วย อย่าเพิ่งพูดถึงว่าจะสู้ไหวหรือไม่ ลำพังตัวหลินเฟิงก็ไม่เคยช่วยอะไรพวกเธอ ไม่ได้สนิทสนมกันสักนิด จึงไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงเพื่อคนพวกนั้น

จางต้าจงเห็นภาพตรงหน้าก็แสยะยิ้มเยาะ ยังคิดจะขอความช่วยเหลืออีกเรอะ ฝั่งตนคนเยอะขนาดนี้ ต่อให้มีคนมาเพิ่มอีกสิบคนก็อย่าหวังว่าจะช่วยออกไปได้

ผู้เล่นทั้งห้าคนที่ถูกมัดพอตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ต่างก็สิ้นหวังจนใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พวกเขาพยายามเปิดเช็กกระเป๋าอุปกรณ์ของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังจะพบไอเทมที่ช่วยให้หลุดพ้นจากวิกฤตนี้ได้ แต่กลับไม่มีอะไรเลยสักชิ้น

ม่านหมอกบนเขาไอหลาวเริ่มจางหายไปในที่สุด กลุ่มดาวกระบวยใหญ่ปรากฏเด่นชัด นี่ควรจะเป็นโอกาสทองที่ดีที่สุดในการหลบหนีออกจากหมู่บ้านสือหลิว ทว่าโอกาสนี้กลับมาถึงช้าเกินไป

ชาวบ้านยกไหขึ้นมาเทน้ำมันราดลงไปบนกองฟืน

ผู้เล่นทั้งห้าคนที่ถูกมัดร่ำไห้อ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าเวทนา แต่กลับไม่มีชาวบ้านคนใดสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

คนพวกนี้เชื่อมั่นว่าพิธีเซ่นสรวงนี้ศักดิ์สิทธิ์ ไม่เคยมีใครนึกถึงความรู้สึกของคนที่ถูกนำมาเป็นเครื่องสังเวยมนุษย์เลยสักคน ตรงกันข้าม กลับรู้สึกไม่พอใจที่คนพวกนี้ดิ้นรนขัดขืน เพราะกลัวว่าจะไปลบหลู่ท่านเทพแห่งขุนเขาเข้า

ยาหย่าถูกมัดอยู่ด้านใน เบื้องล่างมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันจนมืดฟ้ามัวดิน แต่ละคนต่างมีแววตาเย็นชาและสีหน้าดุดันน่ากลัว

ยาหย่ามองเห็นเฉินซือแล้ว เด็กหญิงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว พลางร้องเรียกหาแม่ไม่หยุด

เฉินซือยังคงเอะอะอาละวาดไม่เลิก ต้ากังรำคาญจึงจับมัดมือมัดเท้าแล้วโยนทิ้งไว้ใต้แท่นพิธี

เฉินซือดิ้นรนไม่หยุด แม้ปากจะถูกมัดรัดไว้แน่น แต่ก็ยังมีเสียงครางอู้อี้เล็ดลอดออกมาตลอดเวลา

น้ำตาของเฉินซือไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก ราวกับเธอรู้มานานแล้วว่าต้องมีวันนี้ แม้จะหวาดกลัวเพียงใด สุดท้ายก็ยังคงหนีไม่พ้นชะตากรรมอยู่ดี

เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าจ้าวเหว่ย เขาทั้งหวาดผวาและโล่งใจไปพร้อมกัน

กลัวก็เพราะไม่คิดว่าหมู่บ้านสือหลิวจะยังมีธรรมเนียมเผาคนทั้งเป็นเพื่อเซ่นสังเวย แต่ก็โล่งอกที่คนที่ถูกเลือกไม่ใช่ตัวเอง

ปากของเขาเอาแต่พึมพำเสียงเบาซ้ำไปซ้ำมา "เผาพวกนั้นแล้วก็จะไม่เผาฉัน เผาพวกนั้นแล้วก็จะไม่เผาฉัน..."

เครื่องสังเวยมนุษย์ต้องการเพียงหญิงหนึ่งชายห้า และยิ่งอายุน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี หมู่บ้านสือหลิวทำเช่นนี้เป็นประจำทุกปี

หากปีไหนหาคนได้ไม่ครบ จางต้าจงก็จะออกไปตระเวนลักพาตัวเด็กกลับมาสองสามคน ธรรมเนียมนี้ดำเนินสืบทอดมายาวนานกว่า 130 ปีแล้ว

ภูมิประเทศของเขาไอหลาวสลับซับซ้อน คนในออกไปได้แต่คนนอกเข้ามาไม่ได้ ครอบครัวที่ลูกหายไป หากไม่ยอมปล่อยเรื่องให้เงียบหายไปเอง ก็ต้องมาตายในหุบเขาแห่งนี้เหมือนกัน

จางต้าจงชูคบเพลิงเดินมาหน้าแท่นพิธี ผู้เล่นทั้งห้าคนมองดูปีศาจร้ายตรงหน้าด้วยหัวใจที่แหลกสลายและสิ้นหวังดั่งเถ้าถ่าน

ทว่าในจังหวะที่คบเพลิงกำลังจะจุดกองฟืน ลูกพลับผลใหญ่ลูกหนึ่งก็ลอยละลิ่วมาจากด้านข้าง กระแทกเข้ากลางหน้าของจางต้าจงอย่างจังจนน้ำแตกกระจายเปรอะเปื้อน ร่างของเขาหงายหลังล้มตึงหัวฟาดพื้น คบเพลิงร่วงหลุดมือลงไปกองกับพื้นทันที

ชาวบ้านหันขวับไปมองทิศที่ลูกพลับลอยมาด้วยความเดือดดาล ใครกันบังอาจมาขัดขวางพิธีเซ่นสรวงเทพเจ้าแห่งขุนเขา!

ครั้นเห็นชัดว่าเป็นซ่งอี้ ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวของทุกคนโดยไม่ได้นัดหมายก็คือ มีคนมารนหาที่ตายเพิ่มอีกคนแล้ว

สายตาของยายแก่หลี่ว์ฉายแววอำมหิต ก็ไอ้เด็กนี่แหละที่สวาปามไก่ไปสองตัว เป็ดสี่ตัว ลูกหมูหนึ่งตัว แล้วก็ห่านตัวโตอีกสองตัวของบ้านเธอ!

"ต้ากัง ถ้าแกจัดการไอ้เด็กเวรนี่ไม่ได้ ก็จับมันไปเซ่นเทพเจ้าแห่งขุนเขาด้วยซะเลย จะได้ไม่ต้องปล่อยให้มันอยู่สร้างเรื่อง"

ซ่งอี้เดินทอดน่องเข้ามาจากระยะไกล ด้านหลังของเขาคล้ายมีม่านหมอกหนาลอยอ้อยอิ่งตามมาติดๆ

"งานคึกคักกันขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครชวนผมมาร่วมวงบ้างเลยล่ะครับ"

คราวนี้ต้ากังไม่กลัวซ่งอี้อีกต่อไปแล้ว พอไม่มีเรื่องยาพิษมาคอยขู่ แถมฝั่งตัวเองก็มีคนเยอะขนาดนี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าซ่งอี้จะยังมีปัญญาทำอะไรได้

วันนี้เขาต้องหักขาซ่งอี้ให้ได้

ต้ากังเอ่ยอย่างโอหัง "ถ้าแกยอมหักขาตัวเองซะ วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตชั้นต่ำของแกสักครั้ง"

ซ่งอี้พูดขึ้น "นายคงอยู่ในป่าในเขาจนสมองโดนไอพิษรมจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง ถึงกล้าสั่งให้ผมหักขาตัวเอง ทำไมนายไม่หักขาตัวเองให้ดูก่อนล่ะ"

ต้ากังแค่นเสียงเหี้ยม "เหอะ ฉันรู้แล้วว่ายาพิษที่แกให้กินมันเป็นของปลอม แกหลอกฉันไม่ได้อีกแล้ว ต่อให้แกสู้เก่งแล้วมันทำไม พวกเรามีคนเยอะขนาดนี้ คิดว่าลุยเดี่ยวแล้วจะชนะคนเป็นร้อยได้เรอะ"

ผู้เล่นทั้งห้าคนที่เพิ่งมีประกายความหวังขึ้นมา พอได้ยินคำพูดนี้ของต้ากังก็กลับไปสิ้นหวังอีกรอบ

นั่นสิ ซ่งอี้มีแค่ตัวคนเดียว จะไปรับมือคนมากมายขนาดนั้นไหวได้ยังไง

หมอนี่ต้องมีปัญหาทางสมองแน่ๆ ไม่ยอมฉวยโอกาสนี้หนีไป ดันย้อนกลับมารนหาที่ตายซะงั้น

พวกเขาก็ช่างโง่เง่าเหลือเกินที่คิดหวังพึ่งคนบ้ามาช่วยชีวิต

ต้ากังโยนค้อนเหล็กอันเล็กลงตรงหน้าซ่งอี้ ขณะที่พวกชาวบ้านแถวหน้าต่างพากันถือทั้งท่อนไม้ จอบ เสียม และสารพัดอาวุธไว้ในมือ

ท่าทางนั้นราวกับจะบอกว่า ถ้าแกไม่ยอมทุบขาตัวเองให้หัก พวกเรานี่แหละจะลงมือเอง

พวกหวังเจียเล่อพากันหลบอยู่หลังต้นไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะมองภาพความโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น

ซ่งอี้ก้มลงหยิบค้อนเหล็กอันเล็กบนพื้นขึ้นมา ลองโยนกะน้ำหนักในมือสองสามทีก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"ของพรรค์นี้เรียกว่าอาวุธระยะประชิดได้ด้วยเหรอครับ"

ต้ากังเชิดหน้าอย่างลำพอง "นับเป็นอาวุธปลิดชีพแกได้ก็แล้วกัน!"

ซ่งอี้ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "งั้นก็พอดีเลย ผมเองก็มีอาวุธปลิดชีพอยู่ชิ้นหนึ่งเหมือนกัน"

ซ่งอี้ปลดเป้สะพายหลังลงมาแล้วค่อยๆ รูดซิปเปิด ทุกคนเห็นแล้วได้แต่นึกขำ เป้ใบแค่นี้มันจะไปใส่อะไรได้

ยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นอาวุธปลิดชีพ ดูจากความยาวของกระเป๋าแล้ว ขนาดดาบสักเล่มยังใส่ไม่ลงด้วยซ้ำ อย่างมากก็คงแค่มีดสั้นเล่มเดียว

ทุกคนยืนกอดอกรอดูเรื่องตลกไร้สาระของซ่งอี้ แต่แล้วสิ่งที่ซ่งอี้ควักออกมา กลับเป็นปืนกลแกตลิงสีดำมะเมื่อมกระบอกหนึ่ง