ตอนที่ 54 ไม่รู้จึงไม่กลัว

ตอนที่ผู้เล่นทั้งห้าเห็นซ่งอี้ควักปืนกลแกตลิงออกมา ในใจมีแต่คำว่า "เชี่ยเอ๊ย" ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

ห้องไลฟ์สตรีมเกม:

[มาแล้วๆ ไอ้กระบอกรัวแสงฟ้ามาแล้ว]

[ฉันชักตื่นเต้นแล้วสิ รู้สึกเหมือนกำลังจะได้เห็นฉากที่ไม่ธรรมดาแล้วว่ะ]

[555 ฉันเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าซ่งอี้ซื้อไอ้นี่มาแล้วจะได้ใช้จริงด้วย]

[ดวงพ่อหนุ่มคนนี้ โคตรเฮงเลย]

ผู้เล่นหลายคนนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ในตอนนี้สีหน้าของพวกเขาพร้อมเพรียงกันอย่างยิ่ง ดูเหมือนเต่าหงายท้องที่พยายามชะเง้อคอมองออกไป

เนื่องจากความช็อกมันรุนแรงเกินไป ชั่วขณะหนึ่งจึงบดบังความหวาดกลัวต่อความตายที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ไปจนมิด

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าซ่งอี้จะควักปืนกลแกตลิงออกมาสักกระบอก

"นี่แลกมาจากมอลล์เหรอ"

"เชี่ยเอ๊ย ทำไมตอนนั้นกูไม่แลกมาสักกระบอกวะ"

"ประเด็นคือแม่งมัวแต่คิดว่าจะรับมือกับผียังไง ใครจะไปนึกว่าวันหนึ่งในเกมสยองขวัญ คนจะน่ากลัวกว่าผีวะ"

คนในหมู่บ้านสือหลิวบางคนชั่วชีวิตนี้ไม่เคยออกไปจากหมู่บ้านสือหลิวเลย พอเห็นซ่งอี้ควักของประหลาดออกมาก็ไม่มีใครรู้จักสักคน

มีเพียงจางต้าจงที่พอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง นี่มันปืนใช่ไหมเนี่ย!

จางต้าจงขยาดอยู่บ้าง ทว่าพอลองคิดดูก็ยืดหลังตรงขึ้นมา "ก็แค่ปืนไม่ใช่เรอะ มีอะไรน่ากลัวกัน เอ็งมีแค่กระบอกเดียว แต่พวกข้ามีตั้งกี่คน"

ผู้เล่นคนอื่นที่ได้ยินคำพูดของจางต้าจงต่างพากันสูดหายใจเข้าลึก

พี่ชาย แกตลิงอาจจะเป็นปืน แต่ปืนทุกกระบอกไม่ได้เป็นแกตลิงนะโว้ย

ซ่งอี้ : ......

ตัวเองยังต้องมานั่งให้ความรู้คนอื่นอีก ซ่งอี้จึงประคองปืนกลแกตลิงขึ้นมาอย่างหวังดีเพื่อโชว์ให้พวกชาวบ้านดู

"งั้นผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักสักหน่อยนะครับ นี่คือปืนกลแกตลิง ออกแบบให้มีหกลำกล้องหมุน ยิงได้วินาทีละหนึ่งร้อยนัด ฉายาเครื่องบดเนื้อครับ"

พวกชาวบ้านได้ยินก็พากันหัวเราะร่า

"หลอกใครกันวะ วินาทีละร้อยนัด ทำไมเอ็งไม่บอกไปเลยล่ะว่าเอ็งคนเดียวจัดการพวกข้าได้หมดทุกคนน่ะ"

"ขู่ใครกันวะ ขี้โม้ยังโม้ไม่เป็นเลย"

"เครื่องบดเนื้อเหรอ ระวังอย่าบดตัวเองเข้าไปด้วยล่ะ"

คนไม่รู้ย่อมไม่กลัว คำกล่าวนี้ได้รับการพิสูจน์อีกครั้งแล้ว

ซ่งอี้ยกปืนกลแกตลิงขึ้น จากนั้นก็เอ่ย "เตือนครั้งที่หนึ่ง พวกคุณ วางอาวุธ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวครับ"

จางต้าจงกับพวกแสยะยิ้ม "ทุกคนไม่ต้องกลัว มันทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอก"

ชาวบ้านบางคนหยิบกระด้งใส่เครื่องเซ่นไหว้ขึ้นมาบังข้างหน้า คิดว่าตัวเองมีเกราะเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นแล้วจะไม่เป็นไร

ซ่งอี้ "เตือนครั้งที่สอง ปล่อยคนครับ"

ต้ากังกับจางต้าจงและพวกไม่ฟังคำเตือนของซ่งอี้ ซ้ำยังก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง

นัยน์ตาของซ่งอี้หรี่ลงเล็กน้อย ซ่งอี้ส่งสัญญาณเตือนครั้งที่สาม เหล่าชาวบ้านต่างพากันก้าวไปข้างหน้าเพื่อล้อมซ่งอี้เอาไว้

มีคนยกจอบในมือขึ้น แล้วฟาดใส่แผ่นหลังของซ่งอี้

ซ่งอี้ก้มหน้าหัวเราะเยาะในลำคอ ปืนกลแกตลิงส่องประกายแสงสีฟ้าแวบวาบ

ตามติดมาด้วยเสียงรัวตั่กๆๆๆๆๆ และเสียงกรีดร้องอ๊ากๆๆๆๆๆ ของพวกชาวบ้าน

ภายในเวลาสามวินาที ฝูงคนก็ล้มลงไปครึ่งหนึ่ง

ขาของจางต้าจงโดนยิงไปสองนัด เขาทรุดลงไปกองกับพื้นจนหน้าเหวอ นี่...นี่มันปืนที่ไหนกัน นี่มันอาวุธเทวะชัดๆ

ในตอนนี้ทุกคนได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของปืนกลแกตลิงแล้ว พวกชาวบ้านเริ่มวิ่งหนีเตลิดไปทุกทิศทุกทาง

ทว่าพวกเขากลับพบว่า หมอกหนารอบด้านนั้นทึบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน ก็จะวนกลับมาที่เดิม

เหมือนกับ...ผีบังตา

หน้าอกของต้ากังถูกยิงไปสามนัด เขาเบิกตากว้างค้างไร้ลมหายใจ จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวเองจะตายไปแล้วจริงๆ

ส่วนหญิงชราหลี่ว์ก่อนหน้านี้แอบอยู่ด้านหลังฝูงคนจึงไม่โดนกระสุน ทว่าทุกคนวิ่งหนีกันไปหมด นางจึงถูกทิ้งให้เผยตัวออกมา

ขาของนางอ่อนเปลี้ย มองดูศพรอบตัวจนก้าวขาไม่ออก พอเห็นซ่งอี้ยังคงถือปืนเดินตรงมาทางตน หญิงชราหลี่ว์ก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้โฮวิงวอนขอชีวิตทันที

"ไว้...ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ!"

"เป็นจางต้าจงกับต้ากังที่คิดจะจัดการพ่อหนุ่ม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยสักนิดนะ!"

หญิงชราหลี่ว์คุกเข่าคลานมาจนถึงแทบเท้าของซ่งอี้ คว้าขากางเกงของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ข้าอายุอานามป่านนี้แล้ว อยู่ได้อีกไม่กี่ปีหรอก พ่อหนุ่มไว้ชีวิตข้าเถอะนะ"

"แก... แกคือเทพแห่งขุนเขา แกต่างหากที่เป็นเทพแห่งขุนเขา! พวกเราจะเซ่นไหว้ให้แก จะหาเด็กชายเด็กหญิงมาให้แก สิบคน... ไม่สิ ยี่สิบคน! ทุกๆ ปีพวกเราจะส่งเครื่องเซ่นให้แกยี่สิบคนเลย ไว้ชีวิตข้าเถอะนะ"

ระหว่างที่หญิงชราหลี่ว์กำลังร้องไห้ฟูมฟาย แววตากลับวาบประกายเหี้ยมเกรียมในมุมที่ซ่งอี้มองไม่เห็น มืออีกข้างค่อยๆ เลื่อนลงไปตามขากางเกง ควักมีดสั้นขนาดเท่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ในถุงเท้ายาวออกมา

เมื่อเห็นซ่งอี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นางก็นึกว่าเขาใจอ่อนแล้ว ร่างทั้งร่างจึงดีดผึงขึ้นมาราวกับกุ้ง จ้วงมีดสั้นตรงเข้าใส่หัวใจของซ่งอี้ทันที

"มึงไปตาย..."

คำว่า "...ซะเถอะ" ยังไม่ทันหลุดจากปาก ข้อมือของหญิงชราหลี่ว์ก็ถูกแพรแดงเส้นหนึ่งรัดแน่น แล้วร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากลอยขึ้นไปแขวนเติ่งอยู่กลางอากาศ

ซ่งอี้เล็งปืนแกตลิ่งใส่หญิงชราหลี่ว์ "ทายซิว่าผมเชื่อที่คุณพูดหรือเปล่า"

หญิงชราหลี่ว์ถ่มน้ำลาย "ถุย! ไอ้เด็กเวร เทพแห่งขุนเขาจะถลกหนังเลาะเอ็นแก จะทำให้แกตายแบบไม่มีแผ่นดินกลบหน้า!"

ซ่งอี้แค่นหัวเราะพลางลดปืนแกตลิ่งลง

"เทพแห่งขุนเขาจะถลกหนังผมหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่มีคนที่อยากจะถลกหนังคุณแน่ๆ"

ซ่งอี้สะบัดมือ หุนเทียนหลิงก็หิ้วร่างหญิงชราหลี่ว์ดิ่งลงไปยังก้นหน้าผา พอเจอกองกระดูกขาวโพลนก็เหวี่ยงนางกระแทกลงไปบนนั้นทันที

ผู้ที่ตกเป็นเครื่องเซ่นไหว้เมื่อถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านแล้วจะถูกนำมาโปรยไว้ที่นี่ รวมถึงคนที่ถูกจางต้าจงลักพาตัวมายังหมู่บ้านสือหลิวแล้วไม่ยอมเชื่อฟังจนโดนซ้อมตายก็ถูกทิ้งไว้ที่นี่เช่นกัน

ซากกระดูกทับถมกันจนทั่ว ไอหยินเยือกเย็นชวนให้ขนหัวลุก

หญิงชราหลี่ว์แทบจะช็อกตาย นางสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งกำลังดึงรั้งเท้า ยื้อยุดแขน แล้วเริ่มฉีกทึ้งเนื้อหนังของนาง

ซ่งอี้ "ขอให้สนุกนะครับ"

ประกายไฟจากปากกระบอกปืนแกตลิ่งยังไม่ทันมอดดับ เพราะคนที่นี่ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์เลยแม้แต่คนเดียว

ผู้เล่นสองสามคนที่อยู่บนพื้นต่างพากันยืนอึ้ง

หัวใจของพวกเขาราวกับนั่งรถไฟเหาะ เพิ่งจะดีใจที่ไม่ต้องถูกเผาทั้งเป็นและเริ่มผ่อนคลายลงได้ไม่ทันไร จู่ๆ ก็นึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าขึ้นมาได้

จ้าวเหว่ยแผดเสียงตะโกนใส่ซ่งอี้ด้วยความหวาดกลัว "นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! เดี๋ยวพวกมันก็กลายเป็นผีหรอก นายรู้บ้างไหมเนี่ย!"

สิ้นเสียงของจ้าวเหว่ย ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาด ซึ่งผู้เล่นในเกมสยองขวัญคุ้นเคยกับภาพตรงหน้านี้เป็นอย่างดี

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วในอากาศ คนที่ล้มตายไปก่อนหน้านี้ต่างพากันลุกขึ้นมายืนทีละคน