ตอนที่ 55 ถึงขั้นต้องลงมือเองที่ไหนกัน

ไอสีดำพวยพุ่งออกมาตามตัว ผิวหนังเริ่มเน่าเปื่อย ผู้เล่นคนอื่นต่างพากันกลัวจนตัวสั่น ตอนนี้พวกชาวบ้านดูไม่เหมือนคนและไม่เหมือนผี แต่เหมือนซอมบี้เสียมากกว่า

ต้ากังยกจอบในมือขึ้น มุมปากมีหนองสีดำไหลเยิ้ม รูเลือดตรงอกแห้งกรังไปแล้ว

หญิงชราหลี่ว์ปีนขึ้นมาจากหน้าผาราวกับแมลงสาบ พอเห็นซ่งอี้ แววตาก็พลันวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต

จางต้าจงก็ไม่ต่างกัน คอของเขาหักพับจนต้องใช้มือข้างหนึ่งคอยประคองหัวตัวเองไว้

เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกของต้ากังดังก้องไปทั่วป่า "ไม่มีใคร... หนีรอดไปได้สักคน"

สายตาที่เขามองซ่งอี้เต็มไปด้วยความกระหาย อยากจะเปลี่ยนให้อีกฝ่ายกลายมาเป็นพวกเดียวกัน "ฉีก... ฉีกมัน"

ในหัวของต้ากังตอนนี้เหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือฉีกซ่งอี้ให้เป็นชิ้น ๆ

จ้าวเหว่ยคิดจะเผ่นหนี แต่จู่ ๆ ก็ถูกชาวบ้านคนหนึ่งบีบคอยกจนตัวลอยขึ้นมา

เขารีบร้องขอความช่วยเหลือจากซ่งอี้ทันที ซ่งอี้ส่งเสียงเยาะเย้ยในลำคอ ก่อนจะเอ่ยตัดรอนอย่างเด็ดขาด "ลาก่อน"

จ้าวเหว่ยเบิกตากว้างมองซ่งอี้ด้วยความช็อก อีกฝ่ายจะไม่ช่วยเขาจริง ๆ หรือ... ไม่ช่วยเขาได้ยังไงกัน!

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงกระดูกคอหักดังกร๊อบก็แว่วเข้าหู จากนั้นโลกทั้งใบก็พลันมืดดับลง

เฉินซือดิ้นรนจนเชือกหลุดได้ในที่สุด เธอรีบช่วยยาย่าลงมา โยนมีดเล่มเล็กในมือให้หลินเฟิง แล้วกอดอุ้มยาย่าววิ่งหนีกลับมาหาซ่งอี้

พอหลินเฟิงได้มีดมาก็รีบตัดเชือกออกทันที ก่อนจะช่วยตัดเชือกให้คนอื่น ๆ ต่อ

พวกเขาลุกพรวดจากกองฟืนแล้วพากันวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังซ่งอี้

"ทำยังไงดี ฉันไม่เคยเจอผีเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย"

"ต่อให้ฉันมีถุงเลือดสักร้อยถุง โดนพวกมันรุมคนละทีสองทีก็ไม่ไหวหรอก"

"ใครมีไอเทมอยู่อีกไหม เวลานี้อย่ามัวแต่กั๊กกันอยู่เลยนะ!"

หลินเฟิงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงดาบยาวเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ ของชิ้นนี้เขาใช้แต้มแลกซื้อมาถึง 400 แต้ม สามารถสังหารผีร้ายระดับ A ได้ในทีเดียว แต่เป็นไอเทมที่ใช้แล้วทิ้ง

เขาอุตส่าห์ยอมเสียแต้มมากมายซื้อดาบเล่มนี้มาเพื่อจะเอาไว้เก๊กเท่ในจังหวะสำคัญแท้ ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าเอามาใช้ที่นี่คงไม่เหมาะเท่าไร

แต่มาถึงขั้นนี้ก็มัวเสียดายไม่ได้แล้ว อะไรหยิบมาใช้เอาตัวรอดได้ก็ต้องใช้ก่อน

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน บางคนควักยันต์ บางคนควักยา แต่ของสะสมก้นกระเป๋าอันน้อยนิด เมื่อเทียบกับจำนวนศัตรูมหาศาลตรงหน้าแล้ว แทบจะไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ

ซ่งอี้ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่ม ขณะที่คนอื่นยังมีอาวุธติดไม้ติดมือกันบ้าง ในมือของเขากลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยสักชิ้น

ในห้องไลฟ์มีผู้ชมหน้าใหม่แห่เข้ามามากมาย พวกเขาตามเข้ามาตั้งแต่ตอนที่ซ่งอี้เริ่มสาดกระสุนปืนแกตลิง พอเห็นว่าคนทั้งหมู่บ้านกลายร่างเป็นซอมบี้ไปหมดแล้ว แต่ละคนก็เริ่มพิมพ์แซะกันยกใหญ่

[ซวยแล้วไง อยากทำตัวเป็นฮีโร่แป๊บเดียว ผลคือทำให้คนทั้งหมู่บ้านกลายเป็นผีกันหมด ถึงระดับพวกมันจะไม่สูง แต่จำนวนเยอะขนาดนี้ก็ต้านไม่ไหวหรอก]

[พี่ชายคนนี้เจ๋งจริงว่ะ ฉันไม่เคยเห็นผีเยอะขนาดนี้ในเกมไหนมาก่อนเลย]

[นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ เดี๋ยวพ่อหนุ่มคนนี้คงโดนพวกผีฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่]

[พวกมาใหม่อย่าปากดีไปหน่อยเลย หนุ่มน้อยซ่งอี้ของเราเก่งจะตาย เดี๋ยวก็โดนตบหน้าหงายหรอก]

[คนในห้องไลฟ์นี้ปากแข็งจังแฮะ สภาพนี้แล้วยังจะหวังให้มีพลิกโผอีกเหรอ]

ในห้องไลฟ์กำลังเถียงกันอย่างดุเดือด ส่วนสถานการณ์จริง ซ่งอี้กำลังถูกเหล่า "ซอมบี้" ล้อมกรอบเอาไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว

หญิงชราหลี่ว์เคลื่อนไหวได้ว่องไวราวกับแมลงสาบ ความเร็วของนางพุ่งขึ้นจนน่าตกใจ แถมยังกระโดดไปมาได้อีกต่างหาก

พวกหลินเฟิงตั้งท่าระวังตัวแจ สายตากรอกตามร่างของหญิงชราหลี่ว์ที่กระโดดพล่านขึ้นลง พวกเขากลัวแทบแย่ว่ายายแก่คนนี้จะพุ่งเข้ามากระชากคอแล้วฝังเขี้ยวใส่สักคำ

ทว่ายังไม่ทันที่หญิงชราจะพุ่งถึงตัวซ่งอี้ ขายาวคู่นั้นก็ตวัดเตะกวาดข้างออกไปอย่างเฉียบขาดรวดเร็ว ร่างอันเทอะทะของหญิงชราหลี่ว์กลับปลิวหวือออกไปทันที

ผู้เล่นคนอื่น ๆ พากันตกตะลึง ซ่งอี้ไม่ใช่แค่เลเวลเก้าหรอกหรือ แต่แรงของเขากลับทรงพลังยิ่งกว่าพวกตนเสียอีก

ซ่งอี้ขยับยืดเส้นยืดสาย "ทุกคนเปลี่ยนสภาพกันเสร็จหมดแล้วใช่ไหม ไม่มีใครตกหล่นนะ ถ้าไม่มี... ผมจะเริ่มล่ะนะ"

จางต้าจงฉีกยิ้มชวนขนหัวลุกออกมา

"ปืนน่ะ ใช้ไม่ได้ผลแล้ว"

ซ่งอี้ก็ยิ้มตามเช่นกัน

"ผมรู้อยู่แล้วน่า ผมไม่ได้จะใช้ปืนสักหน่อย"

ต้ากังลากจอบครูดไปกับพื้น "แกยังจะมีปัญญาทำอะไรได้อีก!"

ซ่งอี้หัวเราะหึ ๆ ม่านหมอกด้านหลังเขาค่อย ๆ จางลง เผยให้เห็นเงาร่างสายหนึ่ง

เงาร่างนั้นรู้ความยิ่งนัก มันใช้กิ่งไม้ที่เป็นแขนของตัวเองสานเป็นเก้าอี้ขึ้นมาตัวหนึ่ง

ซ่งอี้ทิ้งตัวนั่งพิงไปข้างหลัง ใครบอกกันล่ะว่าเขาจะต้องลงมือเอง

"ยวี่เหยียน หลัวเฟย"

สิ้นเสียงซ่งอี้ โจวยวี่เหยียนในชุดกระโปรงสีแดงและหลัวเฟยในชุดกระโปรงสีขาวก็ปรากฏกายขึ้นขนาบข้างซ่งอี้คนละฝั่ง

หญิงชราหลี่ว์ที่ถูกเตะปลิวไปเมื่อครู่คลานกลับมาอีกครั้ง นางมองดูเด็กสาวสองคนในชุดแดงขาวเบื้องหน้าแล้วเอ่ยขึ้น "พวกมันมีแค่สองคน แต่พวกเรามีเป็นร้อย ไม่ต้องไปกลัวพวกมัน"

ซ่งอี้ส่ายหน้าพลางยิ้มขำ คนเราพอยิ่งแก่ก็ยิ่งดื้อรั้น แถมยังไม่รู้จักจำเอาเสียจริง

ไอ้พวกกระจอกระดับ B ระดับ A พวกนี้ ขนาดตายเป็นผียังตาต่ำเหมือนเดิม หลังจากที่โจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยดูดซับพลังของซุนอวี้เจวียน ผีร้ายระดับ S ในลูกแก้วคริสตัลพลังงานไป ทั้งคู่ต่างก็เลื่อนขั้นเป็นระดับ S กันหมดแล้ว

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายคิดจะอาศัยพวกมากรังแกพวกน้อย ดวงตาของโจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดดำคล้ำปูดโปนลามขึ้นมาบนใบหน้า คนเราไม่รู้ถึงไม่กลัว ผีเองก็เพราะไม่รู้ถึงได้ไม่หวาดหวั่นเช่นกัน ในเมื่อพวกมันไม่กลัว ก็ให้พวกมันได้ลิ้มรสโทสะของผีร้ายระดับ S ดูหน่อยเป็นไร

โจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยพุ่งทะยานออกไปทันที เล็บของทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็นคมมีด ผีร้ายตัวแรกที่พุ่งเข้ามาหาจึงถูกฉีกร่างกระจุยเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา

เสี่ยวเป่าที่เพิ่งวิวัฒนาการเสร็จ พอเห็นแม่กับพี่สาวพุ่งออกไป ก็ชูสองมือน้อย ๆ อันอวบอ้วน อ้าปากโชว์ฟันเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ เตรียมจะพุ่งพรวดไปข้างหน้าราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ แต่ซ่งอี้ตาไวและมือเร็วกว่า รีบคว้าตัวเด็กน้อยเข้ามากอดไว้เสียก่อน

"โอ๋ ๆ เจ้าลูกชาย ตัวแค่นี้ยังไม่ได้นะ"

เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองซ่งอี้ "ปะป๊า นู๋ระดับ A แย้วน้า"

ซ่งอี้ลูบเส้นผมที่ชี้ฟูขึ้นมาในโหมดโมโหของเสี่ยวเป่า "ไม่ใช่เรื่องของระดับหรอก แต่ประเด็นคือลูกเตี้ยเกินไป เดี๋ยวจะโดนเหยียบเอาได้ง่าย ๆ น่ะสิ"

เสี่ยวเป่าทำหน้าสลด เขาก็อยากลุยเหมือนกัน อยากสั่งสอนไอ้พวกเศษสวะพวกนี้เหมือนกับแม่ โดยเฉพาะนังแก่ใจดำอำมหิตคนนั้น ซ่งอี้หัวเราะพลางพูดว่า

"เด็กดีนะ เด็กดี ชอบแมวยักษ์ไหมล่ะ แบบที่ปีนขึ้นไปขี่หลังได้น่ะ เดี๋ยวพ่อจับมาให้เลี้ยงสักสองตัวเอาไหม"

พอเสี่ยวเป่าได้ยินคำว่าแมวยักษ์ ก็ดีใจขึ้นมาทันที "ชอบฮะ ชอบ!"