ตอนที่ 81 ดึงตัวข้ามทีม

ลู่เซียวชี้เวลานับถอยหลังตรงข้อมือให้ดู บนนั้นแสดงว่าเหลืออีกแค่สามนาทีก่อนจะถูกส่งเข้าสู่เกม

"ฉันมารอเข้าเกมที่ล็อบบี้ พอดีเห็นนายเข้าเกมมาน่ะ"

ซ่งอี้ "กำลังจะเข้าเกมแล้วเหรอครับ"

ลู่เซียวหันไปมองเพื่อนร่วมทีมสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกล

"ใช่ ศึกแบบทีมน่ะ"

ถึงลู่เซียวจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว แต่ซ่งอี้ก็ยังทันสังเกตเห็นแววเหนื่อยใจบนใบหน้าของเขาอยู่ดี

ซ่งอี้ "แข่งแบบทีมยากมากเลยเหรอครับ"

ลู่เซียวก้มหน้าหัวเราะเจื่อน "ไม่หรอก ถ้าร่วมแรงร่วมใจกันก็ไม่ยาก"

ซ่งอี้เข้าใจได้ในทันที ดูทรงแล้วทีมนี้คงไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเท่าไหร่สินะ

ขึ้นชื่อว่าศึกแบบทีม แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าความเข้าขากันระหว่างเพื่อนร่วมทีมสำคัญขนาดไหน ถึงลู่เซียวจะพูดเหมือนไม่สลักสำคัญอะไร แต่ในเกมสยองขวัญ การไม่ร่วมแรงร่วมใจกันถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเชียวล่ะ

ซ่งอี้ "ศึกแบบทีมนี่เห็นว่าเลือกเพื่อนร่วมทีมเองได้ไม่ใช่เหรอครับ คุณเป็นถึงกัปตันทีม ทำไมถึงยัง..."

ซ่งอี้เกรงใจจนไม่กล้าพูดตรง ๆ ว่าลู่เซียวโดนคนอื่นชักใยอยู่ แต่ระดับอันดับหนึ่งบนกระดานคะแนนของเกมสยองขวัญ จะไม่มีอิสระแม้แต่เรื่องแค่นี้เลยเหรอ

ลู่เซียว "นายไม่รู้เหรอ ฉันไม่ใช่กัปตันทีมสักหน่อย"

ซ่งอี้ ??? "อ้าว คุณไม่ใช่กัปตันทีมเหรอครับ!"

เรื่องนี้ทำเอาซ่งอี้อึ้งไปจริง ๆ เขาเงยหน้ามองชื่อลู่เซียวที่เด่นหราอยู่บนกระดานคะแนนรวมของล็อบบี้เกม สลับกับมองเจ้าตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ลู่เซียวไม่ได้ดูโง่เลยสักนิด เขาทั้งเก่งกาจขนาดนี้ มีศักยภาพพอจะตั้งทีมของตัวเองได้สบาย ๆ ทำไมต้องไปยอมเป็นลูกทีมให้คนอื่นด้วย

หรืออยากลองสัมผัสชีวิตทาสบริษัทดูบ้าง หรือยังไงกันแน่...

"ไม่จริงน่าพี่ชาย คุณ... โดนลักพาตัวมารึเปล่าเนี่ย ในเกมยังมีพวกนายทุนคอยกดขี่อีกเหรอ ถ้าคุณถูกบีบบังคับอยู่ช่วยกะพริบตาถี่ ๆ นะครับ"

ลู่เซียวหลุดขำพลางชกไหล่ซ่งอี้เบา ๆ ทีหนึ่ง "คิดเดามั่วไปเรื่อย"

"ตอนที่ฉันเข้าเกมมาครั้งแรก เคยได้พี่ใหญ่คนหนึ่งของทีมคุนเผิงช่วยชีวิตเอาไว้ เขาเป็นคนดีมาก พอเขาชวนฉันเข้าทีมคุนเผิง ฉันก็เลยตกลง แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยคิดย้ายทีมอีกเลย"

ตัวลู่เซียวเองไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะเป็นหัวหน้าใครอยู่แล้ว แถมพี่ใหญ่คนนั้นก็เป็นคนดีจริง ๆ การเข้าทีมช่วยลดความยุ่งยากให้เขาไปได้ไม่น้อย ลู่เซียวจึงยอมเข้าร่วม

พอลู่เซียวเข้ามาอยู่ในทีมคุนเผิง ด้วยผลงานอันโดดเด่นเหนือใคร ใช้เวลาเพียงปีครึ่งก็พาทีมคุนเผิงพุ่งทะยานจากอันดับพันกว่าขึ้นมายึดอันดับหนึ่งของตารางจัดอันดับทีมในเกมสยองขวัญได้ การที่ทีมคุนเผิงดึงตัวลู่เซียวเข้ามาได้ ถือเป็นโชคหล่นทับแปดร้อยชาติชัด ๆ

ซ่งอี้ "งั้นที่คุณทำอยู่นี่คือการตอบแทนบุญคุณเหรอครับ"

ลู่เซียวถอนหายใจอีกครั้ง "จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ใช่ก็ไม่เชิงหรอก"

"พี่ใหญ่ที่พาฉันเข้าทีมคุนเผิงตายในเกมไปตั้งแต่ปีก่อนแล้ว ส่วนฉันน่ะ แค่ขี้เกียจหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวก็เลยไม่ได้ย้ายเฉย ๆ"

ซ่งอี้ได้ยินแบบนั้นก็รีบคว้ามือลู่เซียวไว้ทันที

"พี่ชาย คุณมีข้อเรียกร้องอะไรบอกมาได้เลย สิ่งที่ตอบสนองได้ผมจัดให้ทันที สิ่งที่ตอบสนองไม่ได้ผมจะหาทางจัดให้เอง ไม่ต้องกลัวยุ่งยาก ผมมีเถาเถา ระบบระดับเหรียญทอง คอยเดินเรื่องให้เสร็จสิ้นในพริบตา"

เถาเถากระโดดผล็อยออกมาจากอกเสื้อของซ่งอี้ แล้วขยิบตาให้ลู่เซียวทีหนึ่ง

ลู่เซียวหัวเราะพลางปัดมือซ่งอี้ออก "ทีมของนายสมาชิกเต็มแล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ถ้าอยากให้ฉันเข้าทีม นายก็รีบอัปเลเวลให้ถึง 30 ไว ๆ สิ"

ซ่งอี้เชิดหน้าขึ้น "เรื่องนั้นน่ะแป๊บเดียวก็เรียบร้อยแล้วครับ"

คราวก่อนที่ซ่งอี้ส่งคำเชิญเข้าทีมไปให้ลู่เซียวแล้วอีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธทันที ซ่งอี้ยังนึกว่าลู่เซียวรำคาญจนไม่อยากใส่ใจเสียอีก เพราะถ้าเขาเป็นกัปตันทีม ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบต่อลูกทีมของทีมคุนเผิงอยู่แล้ว

ระดับผู้นำของทีมใหญ่โตขนาดนั้น จะทิ้งลูกทีมของตัวเองไปดื้อ ๆ ได้ยังไง

แต่ตอนนี้ซ่งอี้รู้แล้วว่าลู่เซียวไม่ใช่กัปตันทีม จดหมายเชิญฉบับนั้นเลยมีลุ้นขึ้นมาทันที

ความจริงแล้ว ลู่เซียวเองก็อยากจะถอนตัวออกจากทีมคุนเผิงมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน

แม้ทีมคุนเผิงจะมีคนเยอะ แต่คุณภาพกลับปะปนคละเคล้ากันไป แถมใช่ว่าเพื่อนร่วมทีมทุกคนจะสนิทสนมลงรอยกับเขาเสียเมื่อไหร่

ศึกแบบทีมแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือแค่รวบรวมคนให้ครบตามจำนวนก็พอ ส่วนอีกประเภทคือต้องให้สมาชิกภายในทีมเดียวกันลงแข่งเท่านั้น

ครั้งนี้ที่ลู่เซียวเข้าร่วมก็คือประเภทที่สอง ถึงเขาจะเลือกคนที่สนิทกับตัวเองมาได้บ้าง แต่ก็ยังมีบางคนที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเขาอยู่ดี

อย่างศึกแบบทีมที่เขาลงครั้งนี้มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน หนึ่งในนั้นคือหวังสิงเหว่ยที่เข้าทีมคุนเผิงมาก่อนเขาเสียอีก แม้ฉากหน้าทั้งสองคนจะดูเข้ากันได้ดี แต่ต่างฝ่ายต่างเป็นคนแบบไหน ทั้งคู่ก็รู้ไส้รู้พุงกันทะลุปรุโปร่ง

สำหรับลู่เซียวแล้ว พอเข้าสู่เกม สิ่งที่ต้องระวังไม่ได้มีแค่ผี แต่ยังรวมถึงคนด้วยกันเอง

เวลาใกล้เข้ามาทุกที ลู่เซียวคงต้องเข้าเกมเสียแล้ว

ก่อนไป ลู่เซียวเอ่ยว่า "ไว้เจอกันคราวหน้า เราค่อยมาคุยกันยาว ๆ นะ"

ลู่เซียวบอกลาอย่างจริงจัง แต่พอซ่งอี้ได้ยินคำนี้เข้า กลับอดหัวเราะไม่ได้

ลู่เซียว: "นายหัวเราะอะไร"

เถาเถานั่งแหมะอยู่บนหัวของซ่งอี้ สิ่งที่ซ่งอี้คิดในใจจึงส่งตรงไปถึงเถาเถาทันที

เถาเถา: "ปกติคนที่บอกลาแบบนี้ มักจะเกิดเรื่องจนไม่ได้กลับมาทั้งนั้นแหละ"

ลู่เซียว: !!! "หัดอวยพรให้กันดีๆ หน่อยสิ!"

ซ่งอี้หัวเราะ "ครับๆๆ ขอให้เล่นเกมราบรื่นนะครับ"

พอลู่เซียวเดินจากไป ซ่งอี้ก็หามุมเงียบๆ เพื่อตรวจดูแต้มรางวัลที่ได้จากเกมรอบนี้

เพราะเขาตั้งระบบเป็นโหมดปิดเสียงไว้ ซ่งอี้จึงไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนกล่องหายนะหรือกล่องเซอร์ไพรส์เลยสักนิด

ในเกมรอบนี้ ซ่งอี้ได้กล่องหายนะมาทั้งหมด 42 กล่อง และกล่องเซอร์ไพรส์อีก 2 กล่อง

กล่องเซอร์ไพรส์ทั้งสองกล่องได้มาจากเจียงถง กล่องหนึ่งเปิดได้ค่าพละกำลังกับความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างละ 20 แต้ม ส่วนอีกกล่องเป็นไอเทมชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง

พอดูจากรูปไอคอนแล้ว เหมือนว่าจะเป็น...

ประแจอันหนึ่ง?

ซ่งอี้หยิบไอเทมชิ้นนั้นออกมา มันยาว 40 เซนติเมตร เป็นสีเงินแวววาวทั้งชิ้น

ใช่แล้ว มันคือประแจจริงๆ ด้วย

คำอธิบายข้างๆ ระบุไว้ว่า "ไอเทมที่เหมาะกับการตบหน้าที่สุด และ..."

ซ่งอี้: !!!

ขอบใจจริงๆ นะ เกมนี้นี่ช่างใส่ใจเกินไปแล้ว

พลังงานของหลินจิ้งในลูกแก้วพลังงานถูกแปรสภาพจนเสร็จสมบูรณ์ ซ่งอี้จึงถ่ายเทพลังทั้งหมดให้โจวยวี่เหยียนคนเดียว ทำให้โจวยวี่เหยียนเลื่อนขั้นเป็นผีร้ายชุดแดงระดับ SS ขั้นกลางทันที

จากนั้นเขาก็ใส่จ้าวเหม่ยเจวียนเข้าไป พลังงานที่แปรสภาพออกมาจากจ้าวเหม่ยเจวียนน่าจะแข็งแกร่งกว่าของหลินจิ้ง ซ่งอี้เลยกะว่าจะแบ่งพลังงานของเธอให้หลัวเฟย เจียงถง และเสี่ยวเป่า ทั้งสามคน

ตอนนี้หลัวเฟยอยู่ในระดับ S ส่วนเสี่ยวเป่ากับเจียงถงอยู่ในระดับ A

ซ่งอี้ตรวจดูค่าสถานะปัจจุบันของตัวเองอีกครั้ง

เลเวล: Lv16

สมรรถภาพร่างกายโดยรวมระดับ C (พละกำลังและความเร็วครบ 300 จะเลื่อนเป็นระดับ B)

พละกำลัง: 231

ความเร็ว: 228

ซ่งอี้ทุ่มแต้มเปย์อย่างป๋า แต้มหายวับไปเกินครึ่ง พละกำลังและความเร็วพุ่งพรวดจนแตะ 300 ทั้งคู่ สมรรถภาพร่างกายโดยรวมจึงเลื่อนขึ้นเป็นระดับ B

ซ่งอี้รู้สึกได้ถึงขุมพลังสายหนึ่งที่แล่นพล่านในกาย เส้นสายกล้ามเนื้อตามตัวชัดเจนยิ่งขึ้น โดยเฉพาะซิกแพ็กแปดก้อนที่หน้าท้อง

ถ้าจะเทียบให้เห็นภาพว่าพละกำลังระดับ B นั้นมหาศาลแค่ไหน หากมีรถยนต์แล่นสวนมาด้วยความเร็วเจ็ดสิบไมล์ เขาปล่อยหมัดเดียวก็หยุดรถคันนั้นได้ทันที

พลังแบบนี้เป็นการเสริมแกร่งให้ร่างกายโดยตรง ต่อให้ออกไปจากเกมสยองขวัญแล้ว มันก็จะไม่เปลี่ยนไป

ซ่งอี้พอใจกับสัมผัสที่ร่างกายเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อก่อนเขายังต้องคอยออกกำลังกายทุกวันเพื่อให้มีกล้ามเนื้อ แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว กล้ามเนื้อพวกนี้จะคงอยู่ถาวร

พอเห็นว่าแต้มยังเหลืออยู่อีกไม่น้อย ซ่งอี้เลยแวะดูของในร้านค้าไอเทมสักสองสามรอบ

หลังจากเกมเริ่มขึ้น แต้มส่วนตัวของพวกเขาจะถูกระงับไว้ ใช้ได้แค่แต้มที่ระบบจัดสรรให้ผู้เล่นเพื่อซื้อไอเทมเท่านั้น แต่อุปกรณ์และเครื่องมือที่มีอยู่เดิมในกระเป๋าเป้ยังคงหยิบออกมาใช้ได้

แม้ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าไอเทมชิ้นไหนจะเหมาะกับเกมแต่ละรอบที่สุด แต่การซื้อของช่วยรักษาชีวิตติดไว้บ้างยังไงก็ไม่มีทางพลาด

แต่ซ่งอี้กลับไม่คิดอย่างนั้น เขาชอบซื้อแต่พวกของที่ดูน่าสนุก ของแปลกประหลาด และของที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาถึงขนาดซื้อผีดิบมาตัวหนึ่งเลยด้วยซ้ำ!