ตอนที่ 86 เรื่องเล่าที่ห้า วงการบันเทิง

ปรมาจารย์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นมีสภาพเปลี่ยนไปจากเมื่อวานลิบลับ

เมื่อวานอย่างน้อยเขายังมีผมสลวยเป็นเงางาม แต่วันนี้กลับหัวล้านเลี่ยนเตียนโล่ง ที่น่าขำที่สุดคือบนหัวดันมีรอยสักจุดสีดำหกจุด ถ้าไม่บอกคงนึกว่าเป็นพระบวชใหม่ไปแล้ว

แถมใบหน้ายังบวมปูดเขียวช้ำ ราวกับเพิ่งโดนใครซ้อมมาอย่างหนัก

ซ่งอี้กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่จริงน่า เมื่อวานพวกเสี่ยวเป่าไปทำอะไรมา ถึงได้เล่นงานคนซะเละขนาดนี้

น้าหญิงเพิ่งจะได้สติว่าคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นคือปรมาจารย์คนนั้น

"ท่านอาจารย์ นี่คุณกำลังทำอะไรน่ะคะ"

เขาเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นซ่งอี้ก็รีบหันมาโขกหัวขอขมาทันที

"คุณซ่ง ผมผิดไปแล้วครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะครับ"

ซ่งอี้มองสภาพน้ำมูกน้ำตาไหลพรากของอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจอยู่บ้าง

"งั้นก็ต้องดูว่าคุณจริงใจแค่ไหนแล้วล่ะครับ"

พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็รีบละล่ำละลักบอกทันที

"จริงใจครับ จริงใจแน่นอน ขอแค่คุณซ่งยอมปล่อยผมไป ผมจะยอมบอกทุกอย่างเลยครับ"

เขาร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล พลางล้วงหยิบเช็คที่น้าหญิงของซ่งอี้ให้ไว้เมื่อวานออกมาจากกระเป๋า

"คุณนายจาง ผมมันหน้ามืดตามัวรับเงินของซูเสวี่ยหลิงมาเอง ผมมันแค่พวกสิบแปดมงกุฎ เงินนี่ผมคืนให้คุณครับ"

น้าหญิงของซ่งอี้รับเช็คมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"คุณพูดว่าอะไรนะ คุณเป็นพวกต้มตุ๋นเหรอ แล้วคุณกับซูเสวี่ยหลิงเป็นพวกเดียวกันงั้นเหรอคะ"

ตอนนี้เขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมด เรื่องเมื่อคืนนี้ ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีวันลืมลง

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าโลกใบนี้จะมีผีอยู่จริง

พอนึกถึงคำเตือนเมื่อคืนว่าถ้าโกหกจะต้องตายอย่างทรมาน

เขาก็ไม่กล้าเอ่ยคำโกหกออกมาแม้แต่คำเดียว

"คุณนายจางครับ ผมแค่รับเงินเขามาทำงาน ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ"

"นังซูเสวี่ยหลิงคนนั้นนั่นแหละที่เป็นตัวต้มตุ๋นตัวจริง ถ้าคุณไม่พอใจอะไรก็ไปเอาเรื่องกับหล่อนเถอะครับ ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ"

น้าหญิงของซ่งอี้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที เธอรู้สึกเหมือนความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในพริบตา

พอนึกถึงลูกชายขึ้นมาได้ ด้วยความเป็นห่วงจึงคิดจะรีบเดินขึ้นชั้นบน แต่เพิ่งก้าวไปได้แค่สองก้าว เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นมาจากด้านบนเสียก่อน

จากนั้นจางปั๋วฮ่าวที่สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ก็วิ่งหน้าตื่นลงมาด้วยความหวาดผวา โดยมีซูเสวี่ยหลิงวิ่งตามหลังมาติด ๆ

ซูเสวี่ยหลิง "ปั๋วฮ่าว เธอเป็นอะไรไปน่ะ"

จางปั๋วฮ่าวเองก็ไม่รู้ว่าช่วงนี้ตัวเองเป็นอะไรไป เขารู้สึกเหมือนควบคุมการกระทำหลาย ๆ อย่างของตัวเองไม่ได้เลย

พอเช้าวันนี้จู่ ๆ สติก็กลับคืนมา พอลืมตาเห็นซูเสวี่ยหลิงเข้า เขาก็ตกใจจนแทบจะหัวใจวายตาย

แม้ก่อนหน้านี้จะควบคุมการกระทำของตัวเองได้ยาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้

พอนึกถึงตอนที่ตัวเองคอยเรียกซูเสวี่ยหลิงซึ่งแก่กว่าถึงสามสิบสองปีว่าที่รัก เขาก็แทบจะอาเจียนออกมา

จางปั๋วฮ่าว "แม่ครับ พี่ครับ ผม...นี่มัน..."

น้าหญิงของซ่งอี้รีบดึงลูกชายมาหลบไว้ด้านหลังทันที ซูเสวี่ยหลิงมองท่าทางของจางปั๋วฮ่าวแล้วพลันตระหนักได้ว่า เสน่ห์ในตัวเธอที่มีต่อเขานั้นดูเหมือนจะมลายหายไปหมดแล้ว

"อาฮ่าว เธอเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะ หรือจะให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อนต่ออีกหน่อย"

สิ้นเสียงซูเสวี่ยหลิง จางปั๋วฮ่าวก็ตกใจกลัวจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

"อย่าเข้ามานะ!"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของจางปั๋วฮ่าว หัวใจของซูเสวี่ยหลิงก็กระตุกวูบทันที

ซ่งอี้ "คุณซูครับ ดูเหมือนเซียนจิ้งจอกของบ้านคุณจะใช้ไม่ได้ผลแล้วนะครับ"

พอได้ยินคำว่าเซียนจิ้งจอก ซูเสวี่ยหลิงก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนเปียกชุ่มแผ่นหลังทันที

"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร"

และตอนนั้นเอง ซูเสวี่ยหลิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าปรมาจารย์คนนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย

เขาชี้หน้าซูเสวี่ยหลิงทันที "คุณนายจางครับ ในตัวซูเสวี่ยหลิงมีเซียนจิ้งจอกสิงอยู่ ใครที่หล่อนหมายตาไว้จะถูกหล่อนสะกดจิตล่อลวงทุกคน ลูกชายคุณเป็นเป้าหมายรายที่แปดของหล่อนแล้ว ถ้าจะคิดบัญชีก็ไปเอาเรื่องกับหล่อนเถอะครับ"

ซูเสวี่ยหลิงคาดไม่ถึงเลยว่าอาจารย์คนนี้จะกล้าแพร่งพรายความลับของเธอออกมา

"แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไรยะ!"

เขาพูดต่อ "คุณนายจางครับ หล่อนไม่ได้ชื่อซูเสวี่ยหลิง หล่อนชื่อหวังชุ่ยครับ"

น้าหญิงของซ่งอี้เองก็ไม่ใช่คนเคี้ยวง่าย มีหรือจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอต่อสายโทรศัพท์ตามคนมาจัดการ เพียงสองชั่วโมงก็สืบประวัติความเป็นมาของทั้งคู่จนทะลุปรุโปร่ง

สุดท้ายทั้งสองคนก็ถูกตัดสินคดีข้อหาฉ้อโกง จูงมือกันเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในเรือนจำตามระเบียบ

ซูเสวี่ยหลิงคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า ครั้งที่เธอมั่นอกมั่นใจและคิดว่าชัวร์ที่สุด จะมาพังไม่เป็นท่าแบบนี้

จิ้งจอกเซียนประจำบ้านของพวกหล่อนเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษกราบไหว้บูชาสืบต่อกันมา ตัวหล่อนเองเคยลองขอพรดูครั้งหนึ่งแล้วพบว่าได้ผลจริง จากนั้นก็ถลำลึกจนกู่ไม่กลับ หันมายึดอาชีพมิจฉาชีพหลอกลวงความรัก

ช่วงแรกหล่อนยังระวังตัวในการเลือกเป้าหมาย แต่ต่อมาก็พบว่าพวกหนุ่มวัยรุ่นก็หลอกง่ายเหมือนกัน แถมยังแข็งแรงกำยำดีอีกต่างหาก~ ยิ่งพวกแบบจางปั๋วฮ่าว หล่อนแทบไม่ต้องทำอะไรเลย อีกฝ่ายก็ติดเบ็ดแล้ว

ซ่งอี้อยู่เป็นเพื่อนน้าหญิงจัดการเรื่องของสองคนนี้จนเสร็จเรียบร้อย พอเตรียมตัวจะกลับบ้านก็ถูกน้าหญิงเรียกไว้ก่อน

น้าหญิงคว้ามือของซ่งอี้เอาไว้

"เสี่ยวอี้ ครั้งนี้ขอบใจเธอนะ ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ"

ซ่งอี้ "น้าเกรงใจไปแล้วครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย น้าดวงดีเองต่างหาก"

ถึงภายนอกน้าหญิงของซ่งอี้จะดูไม่คิดอะไรมาก แต่เธอก็ไม่ได้โง่ วันนี้ตั้งแต่ท่านปรมาจารย์คนนั้นมาถึง คนที่อีกฝ่ายกลัวจนเห็นได้ชัดก็คือหลานชายคนโตของเธอนี่เอง

เด็กอย่างซ่งอี้ เธอรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าหลานชายคนโตคนนี้ไม่ธรรมดา

"เอาเถอะ ครั้งนี้น้องชายเธอรอดพ้นเคราะห์มาได้ ยังไงก็ต้องขอบใจเธอ"

ซ่งอี้มองดูลูกพี่ลูกน้องที่กอดถังขยะโก่งคออ้วกจนเหลือน้ำย่อยไม่หยุดมาตลอดทั้งเช้า สงสัยภาพจำมันคงจะร้อนแรงและฝังใจเกินไปหน่อย

"น้าดูแลน้องเถอะครับ ผมต้องกลับบ้านแล้ว"

จางปั๋วฮ่าว "พี่... พี่ชาย ผมไม่... ไปส่งนะ อ้วก~"

ซ่งอี้กลั้นขำแล้วเดินออกมา

ซ่งอี้ขับรถกลับบ้าน นั่งรออยู่สองสามชั่วโมง พอใกล้ถึงเวลา เขาก็กลับเข้าไปในล็อบบี้เกมอีกครั้ง

ล็อบบี้เกมอัปเดตใหม่แล้ว ในที่สุดหน้าจอยักษ์สองจอด้านในก็ปลดเขาลง แล้วเปลี่ยนกลับมาเป็นรายชื่อบนตารางผู้เล่นหน้าใหม่ตามปกติเสียที

พอเห็นว่าตัวเองไม่ต้องถูกแขวนโชว์หราอยู่บนนั้นอีก ซ่งอี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ไม่ต้องอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

ยังเหลือเวลาอีกห้านาทีกว่าเกมรอบต่อไปจะเริ่ม ซ่งอี้นั่งอยู่หน้าร้านกาแฟ ส่วนกาแฟที่ดื่มรอบนี้เป็นแก้วที่เขาพกติดตัวเข้ามาเอง

เมื่อถึงเวลา เสียงนับถอยหลังก็ดังขึ้นข้างหู ภาพเบื้องหน้าของซ่งอี้พลันมืดดับลง

[ติ๊ง~ หมายเลขเกม 0034]

ระดับความยาก: ระดับ S

ผู้เล่นที่เข้าร่วม: 5 คน

เงื่อนไขการเคลียร์ด่าน: ลดค่าการฆ่าตัวตายของนักแสดงสาวหลินเฉินเฉินให้เหลือต่ำกว่า 10% ภายในเวลาห้าวัน หากเกินห้าวันแล้วยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ผู้เล่นทุกคนจะต้องติดอยู่ในเกมและกลายเป็น NPC

[ข้อควรระวัง: ในรอบนี้ หาก NPC คนใดก็ตามนอกจากหลินเฉินเฉินมีค่าความคลั่งโกรธเกิน 40% ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเที่ยงคืนสามสิบนาที พวกเขาจะตามล่าฆ่าคุณนะจ๊ะ]

เกมรอบนี้เปิดให้ผู้เล่นเลือกสถานะตัวละครในเกมด้วยตัวเอง

A: ผู้จัดการของหลินเฉินเฉิน

B: คนธรรมดาทั่วไป

C: ผู้ช่วยของหลินเฉินเฉิน

D: ทายาทเศรษฐีรุ่นสองแห่งบริษัทบันเทิง

E: จิตแพทย์

[ติ๊ง~ เริ่มการเลือกได้ ณ บัดนี้]

ซ่งอี้กำลังจะกดเลือก D แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า

[ติ๊ง สิ้นสุดการเลือก ผู้เล่นซ่งอี้ สถานะตัวละครในเกม: B: คนธรรมดาทั่วไป]

ซ่งอี้ : "......"