ตอนที่ 85 จิ้งจอกน้อย

ตีหนึ่งกว่าๆ คนในวิลล่าพากันเข้านอนหมดแล้ว ซ่งอี้เพิ่งปิดไฟล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงขยับผิดสังเกตอยู่ข้างตัว

พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งกำลังยื่นอุ้งเท้าหมายจะทึ้งผมเขา!

จิ้งจอกน้อยไม่คิดว่าซ่งอี้จะตื่น แต่ถึงตื่นก็ไม่น่ามีปัญหา ทว่าท่ามกลางความมืดมิดนั้น สายตาของทั้งคู่กลับมองเห็นได้ชัดเจนพอกันชนิดไม่มีใครยอมใคร

นัยน์ตาดำขลับของจิ้งจอกน้อยกลอกวาบ ประสานสายตากับซ่งอี้เข้าจังๆ เชี่ยเอ๊ย หมอนี่มองเห็นมันด้วย!

พอรู้สึกว่าท่าไม่ดี จิ้งจอกน้อยก็คิดจะเผ่น แต่กลับถูกซ่งอี้คว้าหมับเข้าที่หนังคอด้านหลังไว้เสียก่อน

ไฟในห้องสว่างวาบขึ้น ซ่งอี้กวาดตามองแวบเดียว ก็พบว่าเป็นตัวเดียวกับที่อยู่บนร่างของซูเสวี่ยหลิงเมื่อตอนกลางวันจริงๆ

จิ้งจอกน้อยไม่คิดว่าจะโดนจับได้ จึงแยกเขี้ยวหมายจะแว้งกัดทันที ซ่งอี้เลยตอบสนองตามสัญชาตญาณด้วยการเรียกประแจเลื่อนขนาดใหญ่ออกมาฟาดใส่จิ้งจอกน้อยไปโป๊กหนึ่ง

โดนประแจฟาดไปทีเดียว หน้าของจิ้งจอกน้อยถึงกับเบี้ยวผิดรูป ซ่งอี้แอบสูดปากเบาๆ เพิ่งเคยใช้ประแจเป็นครั้งแรก กะน้ำหนักมือไม่ถูก เผลอลงแรงหนักไปหน่อย

ส่วนจิ้งจอกน้อยที่โดนทุบก็มึนตึ้บไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกตี เซียนจิ้งจอกที่มีแต่คนคอยกราบไหว้ปรนนิบัติอย่างเธอกลับถูกทำร้ายเนี่ยนะ แถมผู้ชายคนนี้ยังฟาดเข้าที่หน้าเธอเต็มๆ อีกต่างหาก

ซ่งอี้มองออกถึงความตกตะลึงจากแววตาตื่นตระหนกของจิ้งจอกน้อย แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เขากลัวว่าถ้ามันไม่ยอมอยู่นิ่งๆ แล้วจะแว้งมากัดเข้า ขืนโดนจิ้งจอกกัดคงต้องไปฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าแหงๆ

ซ่งอี้เอ่ยเตือน "อยู่นิ่งๆ ทำตัวดีๆ ซะ ถ้ายังดื้ออีกจะโดนตีอีกรอบ"

ซ่งอี้แค่ขู่เบาๆ ไม่นึกเลยว่าจิ้งจอกตัวนี้จะพูดได้ด้วย

"บังอาจนัก! ฉันเป็นถึงเซียนจิ้งจอก แกกล้าทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!"

ซ่งอี้ประหลาดใจที่จิ้งจอกน้อยตัวนี้พูดได้ "โอ๊ะ? เซียนจิ้งจอกเหรอ?"

ซ่งอี้หิ้วคอจิ้งจอกน้อยขึ้นมาพลิกดูซ้ายขวา จากนั้นก็ประเคนฝ่ามือฟาดกบาลไปอีกสองฉาด "ใครแต่งตั้งให้เธอเป็นเซียนมิทราบ หน้าไม่อายจริง"

พอโดนตบไปอีกสองที จิ้งจอกน้อยก็โมโหสุดขีด เธอเริ่มสำแดงฤทธิ์เดช งัดวิชาก้นกุฏิที่ถนัดที่สุดออกมาใช้นั่นคือการล่อลวงสะกดจิตใจคน

ร่างของจิ้งจอกน้อยพลันปล่อยควันสีชมพูแบบเดียวกับเมื่อตอนกลางวันออกมา ซ่งอี้ได้กลิ่นหอมฉุนกึกพวยพุ่งเข้าจมูกจนแทบจะหายใจไม่ออก

ดวงตาของจิ้งจอกน้อยทอประกายวาววับ "ซ่งอี้ คนรักตามพรหมลิขิตของนายอย่างซูเสวี่ยหลิงปรากฏตัวขึ้นแล้ว แค่นายได้เห็นหน้าเธอเพียงครั้งเดียว นายก็จะตกหลุมรักเธออย่างบ้าคลั่ง"

ซ่งอี้มองจิ้งจอกน้อยราวกับกำลังมองคนบ้า จิ้งจอกน้อยจึงร่ายต่อ:

"ซ่งอี้ จะไม่มีใครขัดขวางความรักที่นายมีต่อซูเสวี่ยหลิงได้ ชาตินี้นอกจากเธอแล้ว นายจะไม่มีวันแต่งงานกับใครอื่นอีก"

"นายจะต้องครอบครองเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม"

จิ้งจอกน้อยเห็นซ่งอี้จ้องตนตาค้าง ก็นึกว่าสะกดจิตสำเร็จแล้ว จึงรีบดิ้นรนหมายจะสลัดมือที่กุมคอตนให้หลุด

ปรากฏว่าแรงที่บีบคอเธอไม่ได้ผ่อนลงเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับยิ่งบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม

จิ้งจอกน้อยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ก่อนเสียงของซ่งอี้จะลอยแว่วเข้ามาเนิบๆ

"ผมไม่สนใจคุณป้าหรอกนะ"

ท่าทางที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ของซ่งอี้ทำเอาจิ้งจอกน้อยตะลึงงัน "นะ...นาย ทำไมนายถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?!"

แม้แต่เถาเถายังทนดูไม่ไหว พุ่งพรวดออกมาจากร่างของซ่งอี้แล้วถีบจิ้งจอกน้อยไปทีหนึ่ง:

"พ่อมึงสิ คนรายการหาคู่ที่กูเลือกมา มีหรือจะให้พวกมึงมาสะกดจิตได้ง่ายๆ?!"

คราวนี้จิ้งจอกน้อยปล่อยโฮออกมาจริงๆ ในแวดวงเซียนจิ้งจอก เธอก็นับว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อย อยู่มาตั้งร้อยกว่าปี ยังไม่เคยโดนรุมซ้อมหนักเท่าคืนนี้คืนเดียวเลย

ซ่งอี้ไม่ยอมหลงกลมุกนี้ "ถ้ายังร้องอีก จะซัดให้น่วมกว่าเดิมนะ"

จิ้งจอกน้อยสะอื้น "นายไม่มีความทะนุถนอมหญิงงามเอาซะเลย เสียชาติเกิดที่มีใบหน้าหล่อเหลาขนาดนี้จริงๆ"

ซ่งอี้ : ......

"ลูกพี่ลูกน้องของผมก็คงเป็นเธอที่ช่วยซูเสวี่ยหลิงล่อลวงสินะ รีบถอนของที่เธอร่ายใส่ตัวเขาออกเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นละก็ผมจะ..."

ซ่งอี้หยิบประแจขึ้นมาอีกรอบ จิ้งจอกน้อยตกใจจนขนพองไปทั้งตัว

"อย่าตีนะ อย่าตี! ฉันยอมถอนแล้ว!"

จิ้งจอกน้อยละล่ำละลักบอกพลางกลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อตอนนี้ถูกเขาจับตัวไว้ อะไรๆ ก็ต้องยอมรับปากไปก่อน

"แต่ว่า ฉันต้องกลับไปก่อนถึงจะถอนมนตร์ได้ นายต้องปล่อยฉันนะ"

จิ้งจอกมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว มีหรือที่ซ่งอี้จะดูแผนตื้นๆ ของเธอไม่ออก "ได้สิ จะปล่อยตัวเธอก็ได้"

ซ่งอี้ยิ้มพลางคลายมือออก พอหลุดเป็นอิสระ จิ้งจอกน้อยก็สะบัดขนตรงต้นคอ เดินนวยนาดไปที่หน้าประตู พอเห็นว่าซ่งอี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน มันก็แยกเขี้ยวใส่ซ่งอี้อย่างยโสโอหังทันที:

"คอยดูเถอะ ไว้วันหลังแม่จะมาคิดบัญชีกับแก!"

พอพูดจบ จิ้งจอกน้อยก็เผ่นแผล็วหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ซ่งอี้นอนยิ้มอยู่บนเตียง

"ยวี่เหยียน สวนสัตว์ในแผนที่ครอบจักรวาลยังไม่มีจิ้งจอกเลยนะ"

สิ้นเสียงของซ่งอี้ ร่างในชุดสีแดงก็พุ่งวูบออกไป เพียงสิบนาทีต่อมา โจวยวี่เหยียนก็หิ้วคอจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งกลับเข้ามา

จิ้งจอกน้อยนึกว่าหลบอยู่กับซูเสวี่ยหลิงแล้วจะปลอดภัย นึกไม่ถึงเลยว่าจะโดนกระชากลากคอกลับมาจนได้ คราวนี้ดันเจอของจริงเข้าให้แล้ว

"ฮือๆๆ นายเป็นใครกันแน่เนี่ย!"

ซ่งอี้เอ่ยถาม "มนตร์สะกดบนตัวลูกพี่ลูกน้องฉันถอนหรือยัง"

โจวยวี่เหยียนเป็นคนคุมจิ้งจอกน้อยจัดการด้วยตัวเอง ในเมื่อถูกกุมจุดตายเอาไว้ มีหรือที่มันจะไม่ยอมทำตาม

"ถอนแล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาก็จะกลับมาเป็นปกติเอง"

ซ่งอี้เหลือบมองเวลา "พวกเสี่ยวเป่ายังไม่กลับมาอีกเหรอ คงไม่ได้เล่นกันจนเตลิดหรอกนะ"

ในเมื่อมีหลัวเฟยคอยดูแลทั้งสองคน โจวยวี่เหยียนจึงไม่ได้กังวลอะไร "แล้วจะเอายังไงกับจิ้งจอกน้อยตัวนี้ดีล่ะคะ"

ซ่งอี้ "ส่งไปเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์ก่อนแล้วกัน"

จิ้งจอกน้อยเบิกตาโตเท่ากระดิ่งทองเหลือง

"อะไรนะ! สวนสัตว์เหรอ ล้อเล่นหรือไง ฉันเป็นถึงเซียนจิ้งจอกนะ ไม่มีทางไปอยู่สวนสัตว์เด็ดขาด!"

ซ่งอี้มองจิ้งจอกน้อยที่ยังทำท่าพยศไม่ยอมคน

"ไม่รู้ว่าเสี่ยวเป่าจะชอบผ้าพันคอขนจิ้งจอกไหมนะ คุณช่วยทำให้น้องสักผืนสิ"

จิ้งจอกน้อย "ฉันชอบสวนสัตว์ที่สุดเลยจ้ะ!"

พวกหลัวเฟยกับเสี่ยวเป่ากลับมาตอนตีสามกว่า ซ่งอี้ตื่นนอนตอนหกโมงเช้า พอเดินลงมาจากชั้นบนก็เห็นน้าหญิงอยู่ที่ชั้นล่างเช่นกัน

"น้าหญิง ทำไมตื่นเช้าจังครับ"

น้าหญิงของซ่งอี้ถอนหายใจ จะเรียกว่าตื่นเช้าได้ยังไง ในเมื่อไม่ได้นอนเลยต่างหาก

"เปล่าหรอก น้านอนไม่หลับน่ะ"

น้าหญิงของซ่งอี้คิดเรื่องลูกชายมาทั้งคืน แม้สิ่งที่ปรมาจารย์พูดจะชวนให้คิดตามแค่ไหน แต่พอคิดว่าผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่าลูกชายตัวเองถึง 32 ปี เธอก็ยังทำใจยอมรับไม่ค่อยได้อยู่ดี

แค่นึกภาพว่าอีกฝ่ายจะมาเรียกเธอว่าแม่ น้าหญิงของซ่งอี้ก็รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาตรงหน้า

ทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ซ่งอี้หันมองไปทางหน้าประตู

"เช้าขนาดนี้ใครมากันนะ"

น้าหญิงของซ่งอี้พูดพลางเดินไปเปิดประตู

ทันทีที่เปิดประตูออก ชายร่างอ้วนคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าน้าหญิงของซ่งอี้ ทำเอาเธอตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"คุณนายจาง ผมผิดไปแล้วครับ! ผมไม่ควรหลอกคุณเลย ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ!"