ตอนที่ 84 ผีอำ

พอได้ยินชื่อตระกูลลู่ ซ่งอี้ก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

น้าสาวของซ่งอี้เอ่ยถาม "ตระกูลลู่ ตระกูลลู่ตระกูลนั้นเหรอคะ"

ท่านอาจารย์พยักหน้า "ก็ตระกูลนั้นแหละครับ คุณลู่ชิงอวี่ท่านนั้นยังเคยไหว้วานให้ผมช่วยหาคนที่มีดวงชะตาแบบคุณหนูซูไปเป็นลูกสะใภ้ให้ลูกชายเขาอยู่เลย"

ซ่งอี้แทบจะหลุดขำออกมา นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนดังเรื่องเยอะ

ทำไมไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องซุบซิบของตระกูลลู่ให้ได้ยินตลอด แต่ถ้าเป็นคนอื่นพูดเขาก็คงพอเชื่ออยู่หรอก ถ้าเป็นบ้านของลู่เซียวละก็ ขอแค่ลู่เซียวเคยเจอหน้าอาจารย์คนนี้ ถ้าไม่สั่งสอนให้เข็ดหลาบก็คงไม่ใช่ลู่เซียวแล้ว

ท่านอาจารย์ยังคงคุยโม้ต่อไปว่า

"วาสนาระหว่างลูกชายคุณกับคุณหนูซูคนนี้ หลักๆ ยังขึ้นอยู่กับความต้องการของคุณหนูซู ดวงคู่ครองของคุณหนูซูดีเลิศมาก แต่งกับใครก็มีความสุขไปตลอดชีวิต เพียงแต่เธอกับลูกชายคุณไม่ได้สมพงศ์กันที่สุด หากคุณหนูซูเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ผมช่วยแนะนำให้รู้จักกับคุณชายตระกูลลู่ท่านนั้นได้นะ"

พอน้าสาวของซ่งอี้ได้ยินแบบนี้ ใจก็เริ่มโลเลขึ้นมา

เธอมองไปยังซูเสวี่ยหลิงอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้ดวงดีขนาดนั้นจริงเหรอ

หรือว่าลูกชายของเธอจะเอื้อมสูงเกินไปกันแน่นะ

คุณชายตระกูลลู่ก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายเธอ หากลูกชายเธอปล่อยให้หลุดมือไป แล้วเธอกลายเป็นลูกสะใภ้ตระกูลลู่ขึ้นมา แบบนั้นตัวเองก็... ขาดทุนยับเยินเลยน่ะสิ

พอจางป๋อฮ่าวได้ยินว่าตนเองกับซูเสวี่ยหลิงไม่ได้สมพงศ์กันที่สุดก็ตกใจแทบแย่ กลัวเหลือเกินว่าซูเสวี่ยหลิงจะทิ้งเขาไป

"อาเสวี่ย ผมจะดีกับคุณไปชั่วชีวิต คุณอย่าไปชอบคนอื่นเด็ดขาดนะ"

ซูเสวี่ยหลิงยิ้มบางๆ "คนบ้า วางใจเถอะค่ะ"

จางป๋อฮ่ายิ้มแป้นอย่างเซ่อซื่อ น้าสาวเห็นสภาพลูกชายแบบนี้แล้วในใจก็ยิ่งว้าวุ่น เธอหันไปมองซ่งอี้ หวังว่าซ่งอี้จะช่วยออกความคิดเห็นแทนเธอได้บ้าง

เมื่อเห็นสายตาขอความช่วยเหลือจากน้าสาว ซ่งอี้จึงเอ่ยถามอาจารย์ด้วยน้ำเสียงเฉียบคมขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ท่านอาจารย์กับคุณซูเสวี่ยหลิงคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกันเหรอครับ"

คำถามนี้ทำเอาทุกคนตรงนั้นอึ้งไปตามๆ กัน สายตาที่ซูเสวี่ยหลิงมองมายังซ่งอี้แฝงความระแวดระวัง นึกไม่ถึงเลยว่าซ่งอี้คนนี้จะจับสังเกตได้ไวขนาดนี้

ท่านอาจารย์ "ผมกับคุณหนูซูเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกครับ"

ซ่งอี้ "แต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนท่านอาจารย์กับคุณซูรู้จักกันมานานแล้วล่ะครับ"

พอได้ยินข้อกังขา ท่านอาจารย์ก็แกล้งทำเป็นมีน้ำโหขึ้นมาทันที "นี่คุณกำลังสงสัยว่าพวกเรารู้เห็นเป็นใจกันงั้นเหรอ"

น้าสาวเห็นอาจารย์โกรธก็รีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ทันที

"เสี่ยวอี้ อาจารย์ท่านนี้เพื่อนของน้าแนะนำมานะ คงไม่รู้จักกับคุณหนูซูหรอกจ้ะ"

ซ่งอี้ "อ๋อ งั้นเหรอครับ"

"แล้วไม่ทราบว่าท่านอาจารย์สังกัดสำนักไหนเหรอครับ"

ท่านอาจารย์ส่ายหัวโคลงตัวไปมา หรี่ตาลงอีกครั้ง พลางวางท่าทางหยิ่งยโสไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

"ตัวผมศึกษาและบำเพ็ญร่วมทั้งสามสาย ขงจื๊อ พุทธ และเต๋า ผมเบิกตาทิพย์มาตั้งแต่อายุสิบสองปี หลายปีมานี้บำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองมาตลอด จึงไม่มีสำนักหรอก"

น้าสาว "เปิดตาทิพย์ด้วยเหรอคะ ว้าว ท่านอาจารย์สุดยอดไปเลยค่ะ"

ซ่งอี้ : ......น้าสาวผมนี่หลอกง่ายชะมัด

"ถ้าอย่างนั้น ท่านอาจารย์ก็มองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นน่ะสิครับ"

"งั้นท่านอาจารย์ช่วยดูให้ผมบ้างสิครับ"

ท่านอาจารย์มองดูซ่งอี้ ในใจคิดว่า แค่ไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนคนเดียว ตัวเองจะไปยอมให้มันคุมเกมได้ยังไง

"วันนี้ผมมาที่นี่เพราะได้รับคำเชิญจากสุภาพสตรีท่านนี้ให้มาดูดวงความรักของลูกชายเธอ ส่วนเรื่องอื่น ฮึ่ม~"

ท่านอาจารย์พ่นเสียง "ฮึ่ม" ในลำคอ คล้ายยิ้มเยาะคล้ายประชดประชัน วางท่าชัดเจนว่าตนมีสถานะสูงส่ง ใช่ว่าใครจะมาขอให้ดูดวงได้ง่ายๆ

จังหวะนั้นเอง ซูเสวี่ยหลิงก็เอ่ยปากขึ้นมาทันที

"ถึงฉันจะเพิ่งเคยพบท่านอาจารย์เป็นครั้งแรกเหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่าท่านอาจารย์เป็นผู้ทรงภูมิที่บรรลุธรรมแล้ว วันนี้ได้มาพบกันที่นี่ก็นับว่าเป็นวาสนา สู้ท่านอาจารย์ช่วยดูให้คุณซ่งสักหน่อยเถอะค่ะ"

ท่านอาจารย์นึกไม่ถึงว่าซูเสวี่ยหลิงจะช่วยพูด ซูเสวี่ยหลิงส่งสายตาที่มีเพียงพวกเขาสองคนเข้าใจให้กัน ทั้งคู่ร่วมมือกันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ความรู้ใจระดับนี้จึงควบคุมสถานการณ์ได้สบายมาก

"เอาเถอะ ในเมื่อคุณหนูซูเอ่ยปากแล้ว เห็นแก่หน้าคุณหนูซู ผมจะช่วยดูให้สักหน่อยแล้วกัน"

"เขียนวันเดือนปีและเวลาเกิดออกมาสิ"

น้าสาวของซ่งอี้รีบเขียนวันเดือนปีเกิดของซ่งอี้ออกมาทันที ท่านอาจารย์รับไปชำเลืองมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาแล้วใช้นิ้วมือนับคำนวณอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

หนึ่งนาทีต่อมา ท่านอาจารย์ก็กล่าวขึ้นว่า "ดวงดาวคู่ส่องประกาย ชะตาชีวิตมั่งคั่งร่ำรวย มีทั้งอำนาจและเงินทอง ครึ่งชีวิตแรกดวงดีเป็นเลิศ"

น้าสาวได้ยินท่านอาจารย์พูดถึงหลานชายคนโตของตนเช่นนี้ก็กำลังจะดีใจ แต่อาจารย์กลับเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน

"น่าเสียดายจริง ๆ"

หัวใจของน้าสาวกระตุกวูบ รีบซักถามทันควัน "น่าเสียดายอะไรหรือคะ"

ท่านอาจารย์กล่าว "แม้ดวงชะตาครึ่งชีวิตแรกจะดีเลิศ แต่มีวาสนาไร้อายุขัย นี่คือดวงคนอายุสั้น"

ซ่งอี้ถึงกับขำไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ

จะหาว่าเป็นพวกต้มตุ๋น อีกฝ่ายก็ดันดูเหมือนมีวิชาอยู่บ้าง แต่ถ้าจะว่ามีวิชาจริง เรื่องที่เขาร่ำรวยมหาศาลขนาดนี้ แค่ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่ก็น่าจะพอมองออกไม่ใช่หรือไง

แต่คำพูดนี้กลับทำเอาน้าสาวของเขาตกใจแทบสิ้นสติ

"หา ท่านอาจารย์ ถ้าอย่างนั้นช่วยดูให้หน่อยสิคะ ว่ามีวิธีไหนช่วยให้หลานชายฉันอายุยืนยาวเป็นร้อยปีได้บ้าง"

ท่านอาจารย์หัวเราะหึ ๆ ออกมาสองที

"ถึงบอกไงล่ะว่าหลานชายคุณโชคดี ถ้าเป็นเมื่อก่อน เคราะห์กรรมอายุสั้นนี้คงแก้ยากยิ่ง แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน มีวิธีที่ง่ายที่สุดอยู่พอดี"

น้าสาวของซ่งอี้ถาม "วิธีอะไรหรือคะ"

ซ่งอี้เองก็มองท่านอาจารย์ รอดูว่าอีกฝ่ายจะพ่นอะไรออกมาได้อีก

หลังจากพูดจาอ้อมค้อมจนดึงความสนใจของทุกคนได้เต็มที่แล้ว ท่านอาจารย์จึงกล่าวว่า

"พวกคุณกับเขาเป็นญาติกัน ขอเพียงคุณหนูซูคนนี้แต่งเข้าบ้านพวกคุณ ชะตาวาสนาของเธอจะช่วยส่งเสริมครอบครัวคุณให้รุ่งเรือง แล้วถ้าได้ใกล้ชิดสัมผัสกันบ่อย ๆ ก็ยังช่วยให้หลานชายคุณอายุยืนยาวเป็นร้อยปีได้อีกด้วย"

ซ่งอี้เกือบจะหลุดขำออกมา ท่านอาจารย์คนนี้ช่างมีพรสวรรค์จริง ๆ อุตส่าห์วกกลับมาเรื่องซูเสวี่ยหลิงจนได้

ซ่งอี้กล่าว "ท่านอาจารย์ พอดีช่วงนี้ผมศึกษาศาสตร์ลี้ลับมาบ้างเหมือนกัน ถ้าคุณโกหก ผมจะร่วงจนหมดหัว แถมตอนกลางคืนยังจะโดนผีอำด้วยนะ"

ท่านอาจารย์แค่นหัวเราะเยาะ คิดจะขู่ใครกันล่ะไอ้หนู

ซูเสวี่ยหลิงเองก็อดก้มหน้าอมยิ้มไม่ได้ ดูท่าหมอนี่จะไร้เดียงสาไม่เบา คงถึงเวลาที่ตนต้องลองเปลี่ยนเป้าหมายดูแล้ว

กินข้าวมื้อนี้ไปได้ชั่วโมงกว่า ในที่สุดน้าสาวของซ่งอี้ก็ยอมใจอ่อน

ที่หน้าโรงแรม ซ่งอี้กับน้าสาวส่งท่านอาจารย์ขึ้นรถไปด้วยกัน จางปั๋วฮ่าวเห็นแม่ยอมใจอ่อนแล้ว ก็รีบพาซูเสวี่ยหลิงขนของย้ายเข้าบ้านทันที

ระหว่างทางที่ซ่งอี้ไปส่งน้าสาวกลับบ้าน พอถึงบ้านน้าสาว ซ่งอี้ก็พูดขึ้นว่า

"น้าครับ พรุ่งนี้ผมมีประชุมแถวนี้ คืนนี้ขอนอนค้างบ้านน้านะครับ"

น้าสาวดีใจอยู่แล้ว "ได้สิ ห้องของหลานน้าทำความสะอาดไว้ให้อยู่ตลอดนั่นแหละ"

ตอนที่จางปั๋วฮ่าวขนสัมภาระของตัวเองกับซูเสวี่ยหลิงกลับมาถึงบ้าน ก็บังเอิญเห็นซ่งอี้อยู่ในบ้านพอดี

สายตาที่ซูเสวี่ยหลิงมองซ่งอี้พลันไหววูบ ตอนกลางวันได้วันเดือนปีเกิดของเขามาแล้ว กำลังคิดอยู่ว่าจะหาทางเอาเส้นผมของเขามายังไง ตอนนี้ดูท่าคงไม่ต้องกลุ้มแล้ว

ช่วงห้าทุ่มกว่า ซ่งอี้สั่งให้หลัวเฟยพาเสี่ยวเป่ากับเจียงถงไปหาท่านอาจารย์ ไปเข้าฝันบ้าง ไปอำเล่น ๆ บ้างอะไรทำนองนั้น

ก่อนไป ซ่งอี้กำชับแล้วกำชับอีกให้หลัวเฟยคอยดูเสี่ยวเป่าไว้ เรื่องผีอำอะไรเนี่ยให้เสี่ยวเป่าทำไม่ได้เด็ดขาด แม้จะดูตัวกะเปี๊ยก แต่อายุจริงปาเข้าไปตั้งหนึ่งร้อยหกสิบหกปี นั่งทับก้นจ้ำเบ้าทีเดียว มีหวังทำท่านอาจารย์เกือบตายไปครึ่งชีวิตแหง ๆ