ตอนที่ 83 โครงกระดูกสีชมพู

รอบตัวผู้หญิงคนนี้มีไอพลังที่คนอื่นมองไม่เห็นลอยวนอยู่ มันเป็นสีชมพูปนดำผสมกลมกลืน ซ่งอี้ไม่ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกบนตัวเธอเลย ได้กลิ่นเพียงแค่กลิ่นสาบคาวราคะชวนพะอืดพะอมเท่านั้น

ก่อนจะเจอตัวจริง ซ่งอี้ยังแอบเดาอยู่เลยว่า "พี่สาว" คนนี้อาจจะมีเสน่ห์เฉพาะตัว ลูกพี่ลูกน้องของเขาถึงได้โดนตกเข้าเต็มเปาจนตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

พอมาเห็นตัวจริงตอนนี้ ถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดมากไปจริง ๆ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ซ่งอี้ประหลาดใจที่สุดก็คือ แวบแรกที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในห้อง เธอไม่ได้มองเขา และไม่ได้มองน้าเล็ก แต่มองไปที่ท่านปรมาจารย์ผู้นั้นก่อน พอดูปรมาจารย์เสร็จ สายตาของเธอถึงค่อยเบนมาที่ตัวเขา

ลูกพี่ลูกน้องของซ่งอี้เห็นซ่งอี้ก็ดีใจมาก

"พี่ พี่ก็มาด้วยเหรอครับ"

จางปั๋วฮ่าวเตี้ยกว่าซ่งอี้ครึ่งศีรษะ เดิมทีเป็นหนุ่มน้อยที่ดูมีชีวิตชีวาคนหนึ่ง ทว่าตอนนี้ใต้ตากลับคล้ำดำเป็นวง

ซ่งอี้ตบไหล่จางปั๋วฮ่าวเบา ๆ ไอสีดำบนตัวเขาพลันสลายตัวไปมากราวกับฝุ่นควัน

"อืม ได้ยินน้าเล็กบอกว่านายจะแต่งงาน เลยให้ฉันมาร่วมทำความรู้จักด้วยน่ะ"

พอจางปั๋วฮ่าวพูดถึงเรื่องแต่งงาน ในแววตาก็เผยความตื่นเต้นที่ควบคุมไม่อยู่ เขารีบดึงตัวซูเสวี่ยหลิงมาตรงหน้าซ่งอี้ทันที

"อาเสวี่ย ผมแนะนำให้รู้จักนะ นี่ซ่งอี้ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของผม"

ทั้งที่ความจริงตามวัยแล้วควรให้ซ่งอี้เรียกว่า "พี่สาว" หรือไม่ก็น้า แต่เธอกลับเรียกซ่งอี้ว่าพี่ตามจางปั๋วฮ่าวไปหน้าตาเฉย

ซ่งอี้ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

หลังจากซูเสวี่ยหลิงเรียกซ่งอี้ว่าพี่แล้ว พอเงยหน้ามองเขา หัวใจก็เต้นกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีเธอคิดว่าจางปั๋วฮ่าวอายุน้อย ฐานะทางบ้านดี หน้าที่การงานมั่นคง แถมยังหน้าตาหล่อเหลา เมื่อเทียบกับบรรดาเป้าหมายก่อนหน้านี้ จางปั๋วฮ่าวนับว่าเป็นระดับท็อปแล้ว

ทว่าพี่ชายคนนี้ของเขา ส่วนสูงดูแล้วน่าจะเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรได้ ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงบนตัวขับเน้นกลิ่นอายความเย็นชาเย้ายวนชวนค้นหา หน้าตาระดับนี้ไปเป็นดาราดังได้สบาย ๆ เลยมั้งเนี่ย

ซูเสวี่ยหลิงมองจนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ซ่งอี้คนนี้น่าดึงดูดใจกว่าตั้งเยอะ ถ้าจะเปลี่ยนเป้าหมายตอนนี้ล่ะก็...

แม้ซูเสวี่ยหลิงจะซบกึ่งอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของจางปั๋วฮ่าว แต่ทุกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้น สายตาเหนอะหนะคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่ตัวซ่งอี้ และกลิ่นสาบคาวบนร่างเธอก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

ซ่งอี้รีบพูดกับน้าเล็กทันที

"น้าเล็กครับ พวกเรานั่งลงกันเถอะครับ"

น้าเล็กรีบพูดขึ้นทันควัน "นั่นสิ อย่ามัวยืนเซ่อกันอยู่เลย นั่งลงก่อนเถอะจ้ะ"

น้าเล็กของซ่งอี้นั่งลงข้างปรมาจารย์ ซ่งอี้นั่งข้างน้าเล็ก ส่วนจางปั๋วฮ่าวกับซูเสวี่ยหลิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของทั้งสามคน

หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อย จางปั๋วฮ่าวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะอาหารยังมีคนที่ไม่รู้จักอยู่อีกคนหนึ่ง ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วเหมือนหมอดูไม่มีผิด

วันนี้เป็นงานเลี้ยงครอบครัว จางปั๋วฮ่าวรู้ดีว่าแม่ของเขาไม่ได้ชอบซูเสวี่ยหลิง คิ้วของเขาจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"แม่ครับ คนนี้คือใครเหรอครับ"

แม้ว่าน้าเล็กของซ่งอี้อยากจะให้ปรมาจารย์ช่วยดูว่าลูกชายของเธอเป็นอะไรกันแน่ แต่ก็ไม่อาจทำโจ่งแจ้งเกินไปได้ เธอจึงเตรียมข้ออ้างเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

"อ๋อ ท่านนี้มาช่วยดูวันเดือนปีเกิดและดวงชะตาของลูกกับเสวี่ยหลิงน่ะ พวกเธออยากแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ ให้ท่านปรมาจารย์ช่วยดูให้หน่อยว่าแต่งงานวันไหนถึงจะเหมาะสม"

พอจางปั๋วฮ่าวได้ยินแบบนั้น ก็คิดว่าแม่ยอมตกลงเรื่องงานแต่งของตนกับซูเสวี่ยหลิงแล้ว

"จริงเหรอครับแม่ ดีจังเลย!"

จางปั๋วฮ่าวหันไปบอกกับซูเสวี่ยหลิง "อาเสวี่ย เร็วเข้า รีบเอาวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของเธอให้ท่านปรมาจารย์ตรวจดูสิ"

ซูเสวี่ยหลิงมีสีหน้าสงบเยือกเย็นพลางเขียนวันเดือนปีเกิดของตัวเองลงบนกระดาษแดงบนโต๊ะ

ซ่งอี้มองแล้วยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้หญิงคนนี้อายุมากกว่าน้าเล็กของเขา ไม่มีทางที่จะไม่รู้เจตนาของน้าเล็กที่เชิญปรมาจารย์มาหรอก

ทว่าการกระทำถัดมาของปรมาจารย์ กลับทำให้ซ่งอี้กระจ่างแจ้งในพริบตาทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ปรมาจารย์ถือดวงชะตาวันเดือนปีเกิดของจางปั๋วฮ่าวและซูเสวี่ยหลิงไว้ในมือแล้วเริ่มคำนวณ คำนวณไปได้สักสองนาที ดวงตาที่เคยหรี่ลงครึ่งหนึ่งพลันเบิกกว้างโตเท่ากระดิ่งทองเหลือง

ปรมาจารย์ผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราดแล้วเดินตรงมาเบื้องหน้าซูเสวี่ยหลิง เดินวนดูรอบตัวเธออยู่นานสองนาน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่ง

ท่าทางพึมพำงึมงำเหมือนคนทรงเจ้าของเขาทำเอาจางปั๋วฮ่าวเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

ส่วนน้าเล็กกลับนึกว่าปรมาจารย์พบความผิดปกติของผู้หญิงคนนี้ จึงเริ่มเผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจออกมาแล้ว

เธอว่าแล้วเชียวว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ลูกชายของเธอต่อให้เลือดร้อนมุทะลุแค่ไหน ก็ไม่มีทางตกหลุมรักคนที่แก่กว่าตัวเองตั้ง 32 ปีตั้งแต่แรกเห็นหรอก

ทว่าวินาทีถัดมา ปรมาจารย์พลันตบหน้าขาฉาดใหญ่แล้วเอ่ย "ดี ดียิ่งนัก!"

จางปั๋วฮ่าวเกือบจะลุกขึ้นผลักปรมาจารย์ออกไปอยู่แล้ว ทว่าคำพูดของอีกฝ่ายกลับทำให้เขาชะงักงัน

น้าเล็กของซ่งอี้เองก็อึ้งไปเช่นกัน

น้าเล็ก "ดีอะไรกันคะ ปรมาจารย์ ท่านพูดเรื่องอะไรกัน"

ปรมาจารย์เดินกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะเอ่ยว่า

"ชะตาชีวิตของคุณผู้หญิงท่านนี้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน เธอเกิดมาพร้อมดวงมหาเศรษฐี ไม่ว่าจะแต่งเข้าบ้านไหน ก็จะช่วยหนุนดวงสามี ค้ำจุนตระกูล รุ่งเรืองไปถึงสามชั่วอายุคนเลยทีเดียว!"

จางปั๋วฮ่าวดีใจจนเนื้อเต้น ส่วนบนใบหน้าของซูเสวี่ยหลิงยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ พอได้ยินปรมาจารย์พูดเช่นนั้นก็ดูไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

น้าเล็กตั้งตัวแทบไม่ทัน นี่มันไม่เหมือนกับผลลัพธ์ที่เธอต้องการสักนิด

ซ่งอี้ที่เคยนั่งหลังตรงผ่อนคลายลงแล้วเอนพิงพนักเก้าอี้

เขาพอมองออกแล้วล่ะ ผู้หญิงคนนี้กับปรมาจารย์ตรงหน้าแปดในสิบส่วนต้องเป็นพวกเดียวกันแน่

ดูท่าครอบครัวของน้าเล็กคงติดกับเข้าให้แล้ว

ปรมาจารย์คนนี้ไม่มีฝีมืออะไรเลยสักนิด ตามหลักแล้ว ในเมื่อเขารับเงินของน้าเล็กไป ก็ต้องทำตามความต้องการของน้าเล็กสิ

แต่นี่กลับขัดความต้องการของน้าเล็ก แล้วกลายมาเป็นกองหนุนให้คุณซูคนนี้แทน ถ้าจะบอกว่าสองคนนี้ไม่รู้จักกัน ซ่งอี้ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

อีกอย่าง ถ้าพูดถึงเรื่องโหงวเฮ้ง หน้าตาของคุณซูคนนี้ไม่รู้ผ่านมีดหมอมากี่ครั้งกี่หน ยังจะดูอะไรออกได้อีก

ซ่งอี้เริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมา จึงนั่งดูละครฉากนี้เงียบ ๆ

ปรมาจารย์เอ่ยต่อว่า

"ผมบำเพ็ญเต๋ามาสี่สิบกว่าปี โหงวเฮ้งแบบคุณผู้หญิงท่านนี้ผมเคยเห็นแค่ในตำราเท่านั้น ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ ครับ"

จางปั๋วฮ่าวหันไปหาซูเสวี่ยหลิงด้วยความดีใจ "อาเสวี่ย คิดไม่ถึงเลยว่าโหงวเฮ้งคุณจะดีขนาดนี้"

ซูเสวี่ยหลิงเอ่ย "เมื่อก่อนเวลาเจอผู้รู้ทีไร พวกเขาก็พูดกันว่าดวงฉันดีทั้งนั้น ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

จางปั๋วฮ่าว "ต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน คุณดูสิ ขนาดปรมาจารย์ท่านนี้ก็ยังเห็นแบบนั้นเลย"

"อาเสวี่ย การได้พบคุณคือโชคดีที่สุดในชีวิตผมจริง ๆ"

น้าเล็กของซ่งอี้มองดูลูกชายตัวเองสารภาพรักกับผู้หญิงที่อายุมากกว่า สีหน้าของเธอย่ำแย่จนยากจะบรรยาย ปรมาจารย์จึงเอ่ยต่อ

"คุณผู้หญิง ในเมื่อผมรับเงินของคุณมาแล้ว ก็จำเป็นต้องพูดความจริง ชะตาชีวิตของคุณซูท่านนี้ ในคนหนึ่งล้านคนยังยากจะหาได้สักคนเลยครับ"

"ต่อให้เธอไม่ได้แต่งกับลูกชายของคุณแต่ไปแต่งกับคนอื่น เธอก็จะช่วยส่งเสริมบ้านคนอื่นอยู่ดี"

"เท่าที่ผมรู้ ครอบครัวของคุณเองก็ทำธุรกิจ การมีลูกสะใภ้แบบนี้ กิจการครอบครัวของคุณจะเติบโตอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่รู้ว่ามีตระกูลพ่อค้าแม่ค้าอีกกี่บ้านที่อยากได้คนแบบนี้ไปเป็นลูกสะใภ้"

ยิ่งเป็นคนมีเงินก็ยิ่งเชื่อเรื่องพวกนี้ ไม่อย่างนั้นน้าเล็กของซ่งอี้คงไม่ยอมควักเงินหนึ่งล้านเพื่อเชิญปรมาจารย์มาหรอก

ตระกูลนักธุรกิจใครก็อยากได้คนที่ช่วยส่งเสริมสามีค้ำจุนครอบครัว ถึงจะเป็นอย่างนั้น... แต่น้าเล็กของซ่งอี้ก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ดี

ปรมาจารย์ช่างสังเกตสีหน้าท่าทางเก่งนัก เมื่อเห็นว่าน้าเล็กยังไม่คลายความกังขาในใจลง จึงเอ่ยต่อ

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมไม่ขอปิดบังคุณ คุณรู้จักตระกูลลู่อยู่ใช่ไหมครับ"