ตอนที่ 94 ร่วมเดินทาง

จ้าวฮวนยังคงนั่งรอหลินเฉินเฉินอยู่ในรถ พอเห็นซ่งอี้โผล่พรวดมาชิงตัวคนไปต่อหน้าต่อตา สีหน้าเธอก็บึ้งตึงขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ

"เธอไปกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณขาดคู่ควงล่ะก็ เชิญไปชวนคนอื่นเถอะ"

พูดจบ จ้าวฮวนก็เร่งหลินเฉินเฉินว่าอย่ามัวเสียเวลา รีบขึ้นรถมาได้แล้ว

แต่หลินเฉินเฉินเพิ่งจะก้าวขาขึ้นรถ ซ่งอี้ก็เข้ามาขวางไว้ทันที เขาพยักพเยิดให้หลินเฉินเฉินหันไปมองผู้จัดการของเธอ พอหลินเฉินเฉินมองไปทางหูจิ่งเหวิน ก็เห็นเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่พอดี ปลายสายคือเจ้านายของเขา ซึ่งทางบริษัทอนุมัติเรื่องที่ซ่งอี้จะไปกับหลินเฉินเฉินเรียบร้อยแล้ว

"พี่เฉินเฉินครับ บอสบอกให้พี่ไปร่วมงานเลี้ยงกับซ่งอี้ครับ"

จ้าวฮวนเห็นแบบนั้นแววตาก็ฉายความประหลาดใจ ในฐานะรุ่นใหญ่ของบริษัท เธอสั่งทุกคนไว้แต่แรกแล้วว่า วันนี้หลินเฉินเฉินต้องไปกับเธอเท่านั้น แล้วทำไมหันกลับมาอีกที เกราะกำบังของตัวเองถึงโดนคนอื่นฉกไปหน้าตาเฉยเสียได้

หลินเฉินเฉินหันกลับมามองซ่งอี้อีกครั้ง เธอชักจะสงสัยใคร่รู้ในตัวซ่งอี้คนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ

หลินเฉินเฉินยอมขึ้นรถของซ่งอี้ไป จ้าวฮวนได้แต่มองตามคนทั้งสองที่จากไปด้วยความโมโห เธออุตส่าห์รอตั้งนานสองนาน สุดท้ายหลินเฉินเฉินดันไปกับคนอื่นเสียนี่

บนรถ แม้ช่วงบ่ายทั้งสองคนจะเพิ่งเข้าฉากด้วยกันมาสองฉาก แต่ก็ยังไม่เคยทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ

ซ่งอี้แนะนำตัวเองกับหลินเฉินเฉินใหม่อีกรอบ แต่ท่าทีของหลินเฉินเฉินกลับแฝงความขอไปทีอยู่บ้าง

ซ่งอี้: "คุณไม่มีความสุขเหรอครับ?"

เมื่อครู่หลินเฉินเฉินเอาแต่มองเหม่อออกไปนอกรถตลอด มันก็เห็นชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ กลางวันโดนตบหน้าในกองถ่าย ตกค่ำยังต้องไปขายของอีก อารมณ์ดีได้ก็บ้าแล้ว

ซ่งอี้: "คุณรู้ไหมครับว่าทำยังไงถึงจะมีความสุขขึ้นมาได้?"

หลินเฉินเฉินตอบส่ง ๆ: "ลองว่ามาสิคะ"

ซ่งอี้ให้คำแนะนำด้วยสีหน้าจริงจังมาก: "ละทิ้งมารยาทส่วนบุคคล มีเรื่องปุ๊บก็สติแตกอาละวาดไปเลย แทนที่จะมานั่งบั่นทอนตัวเอง สู้ไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นดีกว่าครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฉินเฉินได้ยินตรรกะแบบนี้ คาถานี้มันช่างเรียบง่ายและฮาร์ดคอร์เกินไปแล้ว แต่พอลองคิดตามดู เธอก็อดขำออกมาไม่ได้

จริงด้วย ถ้าทำตามที่ซ่งอี้บอกได้จริง ๆ ชีวิตก็คงจะมีความสุขไม่น้อย แต่มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้นี่สิ

โลกของผู้ใหญ่มันซับซ้อนจะตาย คนตรงหน้านี้ทางบ้านคงมีฐานะดีหรือไม่ก็มีแบ็กกราวนด์แน่นหนาล่ะสิ ไม่อย่างนั้นพอก้าวเข้ามาในวงการนี้แล้ว ใครมันจะไปร่าเริงเบิกบานได้ขนาดนี้กัน

พอคิดถึงตรงนี้ หลินเฉินเฉินก็ถามด้วยความสงสัย: "คุณต่งต้าเหว่ยเป็นญาติของคุณเหรอคะ?"

แม้หลินเฉินเฉินจะเอ่ยถาม แต่เธอก็ไม่ได้หวังว่าซ่งอี้จะยอมพูดความจริงกับเธอ

ซ่งอี้: "ไม่ใช่ครับ"

หลินเฉินเฉิน: "งั้นทางบ้านคุณก็คงจะรวยมาก ฉันเดาว่าคุณพ่อของคุณคงเป็นเพื่อนกับคุณต่งต้าเหว่ยสินะคะ"

ซ่งอี้: "ไม่ใช่จริง ๆ ครับ ผมเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปนี่แหละ"

หลินเฉินเฉินคิดว่าซ่งอี้กำลังพูดเพ้อเจ้อ คนธรรมดาหน้าไหนกันจะทำให้บิ๊กบอสหมื่นล้านถ่อมาเยี่ยมถึงกองถ่ายด้วยตัวเองได้

หลินเฉินเฉินเบือนหน้าหนีไม่พูดไม่จา ซ่งอี้จึงเอ่ยขึ้น:

"คุณไม่เชื่อเหรอครับ?"

หลินเฉินเฉิน: "เชื่อค่ะ เชื่อ ฉันเชื่อค่ะ"

ซ่งอี้: !!! เจ๊ครับ ไม่ลองดูหน่อยเหรอว่าเจ๊ตอบส่งเดชขนาดไหน

ซ่งอี้: "ผมสื่อวิญญาณได้ครับ ต่งต้าเหว่ยเลื่อมใสผม ก็เลยทำดีกับผมขนาดนี้ไง"

หลินเฉินเฉินยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้พูดจาเลอะเทอะไปกันใหญ่ ซ่งอี้จึงพูดต่อ:

"ไม่เชื่อเหรอครับ? เอาแบบนี้แล้วกัน ต่อไปถ้าคุณตกอยู่ในอันตราย แค่คุณเรียกชื่อผม ผมก็จะมาช่วยคุณทันที"

หลินเฉินเฉินได้แต่ยิ้มพลางก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้เธอยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่

ไม่นานรถก็แล่นมาถึงสถานที่จัดงาน ทางงานเลี้ยงมีการปรับเปลี่ยนลำดับการเปิดตัวกะทันหัน โดยให้ซ่งอี้กับหลินเฉินเฉินเดินเข้างานพร้อมกัน

ด้านนอกก็แค่ถ่ายรูปกันนิดหน่อย ไม่ถึงสองนาทีก็เดินพรมแดงเสร็จเรียบร้อย

งานเลี้ยงค็อกเทลในวันนี้ ไฮไลต์ที่แท้จริงอยู่ข้างในงานต่างหาก

ในงานเลี้ยง ผู้เล่นอย่างซุนจัวมาถึงตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว เขาสุ่มได้สถานะทายาทเศรษฐี อุตส่าห์สืบจนรู้มาอย่างยากลำบากว่าหลินเฉินเฉินจะมาร่วมงานเลี้ยงนี้ จึงฉวยเอาการ์ดเชิญของพ่อเขามา

ภายในฮอลล์จัดเลี้ยงมีแต่พวกคนมีเงิน ซุนจัวเดินวนดูรอบหนึ่ง ก็บังเอิญพบผู้เล่นอีกคน นั่นคือหยางฮ่าวหรัน

ครั้งนี้หยางฮ่าวหรันสุ่มได้บทบาทจิตแพทย์ของหลินเฉินเฉิน เขาเลยอาศัยเส้นสายให้คนพาเข้ามาในงาน

ทั้งสองคนมองดูตัวอักษรขนาดใหญ่คำว่า "ผู้เล่น" บนหัวของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปหากัน

หลังจากแนะนำชื่อของกันและกันแล้ว ก็เข้าประเด็นทันที

ซุนจัว: "นายเป็นจิตแพทย์ของหลินเฉินเฉิน งั้นก็น่าจะกุมข้อมูลที่คนอื่นไม่รู้ไว้บ้างใช่ไหม"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หยางฮ่าวหรันก็พูดไม่ออกขึ้นมาทันที ตอนเกมเริ่ม เขาพุ่งตรงไปแย่งบท "จิตแพทย์" เป็นคนแรก เพราะคิดว่าบทบาทนี้น่าจะกุมความลับของหลินเฉินเฉินไว้เพียบแน่ ๆ

แต่พอเข้ามาในเกมจริง ๆ เขาไปเปิดดูบันทึกประวัติการปรึกษาของหลินเฉินเฉินถึงได้รู้ว่า มันไร้ประโยชน์สิ้นดี

หลินเฉินเฉินมาหาเขาแต่ละครั้งไม่ได้มาขอคำปรึกษาเลยสักนิด ประโยชน์เพียงหนึ่งเดียวของเขาก็คือช่วยสะกดจิตให้เธอได้หลับสักสองชั่วโมง

และข้อมูลเพียงอย่างเดียวที่เขารู้ก็คือ หลินเฉินเฉินนอนหลับไม่ค่อยดี

พอหยางฮ่าวหรันพูดจบ ซุนจัวก็เอื้อมมือไปตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

"เหอะ ช่างเถอะน่า ไม่เป็นไรหรอก ถึงข้อมูลที่พวกเรารู้จะมีน้อย แต่อย่างน้อยพวกเราก็ยังได้เข้าใกล้หลินเฉินเฉิน นายดูผู้เล่นที่ซวยที่สุดในกลุ่มเราสิ ที่ชื่อซ่งอี้ใช่ไหม หมอนั่นได้บทคนธรรมดาเชียวนะ"

"แล้วบทคนธรรมดามันหมายความว่ายังไงล่ะ ก็หมายความว่าถ้าโชคดี ผ่านไปห้าวันเขาก็ได้ผ่านด่านตามพวกเราไป แต่ถ้าโชคไม่ดี คงไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของหลินเฉินเฉินตั้งแต่ต้นจนจบ แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืนไหนจะโดนฝูงผีแวะมาทักทาย"

คิดได้แบบนี้ ซุนจัวก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง

"ที่นายพูดก็ถูก บ่ายวันมะรืนฉันยังมีนัดกับหลินเฉินเฉินอีกรอบ ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าจะพอคุยอะไรกับเธอได้บ้าง"

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน การถ่ายภาพด้านนอกก็เสร็จสิ้นลง เหล่าดาราเริ่มทยอยเดินเข้ามาในงานเลี้ยงด้านใน

ทั้งสองคนจับจ้องไปที่ประตูเพราะกลัวจะคลาดสายตาจากหลินเฉินเฉิน จนกระทั่งมีดาราทยอยเดินเข้ามาสิบกว่าคน ในที่สุดเธอก็ก้าวเข้ามา

แต่วินาทีถัดมา ทั้งซุนจัวและหยางฮ่าวหรันต่างเบิกตากว้าง ซุนจัวถึงกับอยากให้หยางฮ่าวหรันช่วยหยิกตัวเองสักทีจริง ๆ

"ฉันตาฝาดไปเองหรือเปล่า ค่าการฆ่าตัวตายนั่นมันเท่าไหร่กันแน่"

หยางฮ่าวหรันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "96.7% แล้ว นี่มัน... ใส่จุดทศนิยมผิดตำแหน่งหรือเปล่าเนี่ย"

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างฝ่ายต่างผุดความรู้สึก 'นั่นปะไรล่ะ' ขึ้นมาพร้อมกันอย่างรู้ใจ

กะไว้แล้วไม่มีผิด ด่านระดับ S เปิดฉากมาก็เข้าสู่โหมดนรกทันที

ก่อนจะได้เจอหลินเฉินเฉิน พวกเขายังรู้สึกว่าความตายอยู่อีกตั้งสี่วัน แต่พอได้เจอเธอเข้าจริง ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีเครื่องประหารหัวสุนัขแขวนอยู่เหนือหัว พร้อมจะสับลงมาได้ทุกเมื่อ

ซุนจัวเริ่มลนลานขึ้นมา "เอาไงดี พวกเราจะทำยังไงกันดี"

หยางฮ่าวหรัน "ใจเย็นก่อน ฉันสืบมาหมดแล้ว งานเลี้ยงข้างในนี้พวกดารามีภารกิจทำยอดขายด้วย สุดท้ายต้องเอาความสามารถในการขายของมาแข่งกัน นายเป็นทายาทเศรษฐีไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นนายก็ช่วยเหมาซื้อเยอะ ๆ หน่อยสิ ให้หลินเฉินเฉินดีใจขึ้นมาบ้าง"

ซุนจัวกลอกตาใส่หยางฮ่าวหรัน "นายเป็นถึงจิตแพทย์นะ คิดว่าค่าการฆ่าตัวตายของเธอพุ่งสูงขนาดนี้ แค่ฉันยอมจ่ายเงินนิด ๆ หน่อย ๆ มันจะแก้ปัญหาได้เรอะ"

หยางฮ่าวหรัน "งั้นนายจะไม่ซื้อ?"

ซุนจัว "ซื้อสิ เผื่อวิธีนี้มันดันได้ผลขึ้นมาล่ะ"

หยางฮ่าวหรัน : !!!

พอพูดจบ ทั้งสองคนก็หันกลับไปมองทางหลินเฉินเฉินอีกครั้ง และแล้วตาของทั้งคู่ก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า

ซุนจัว "ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม นั่นผู้เล่นซ่งอี้นี่นา"

หยางฮ่าวหรันเริ่มสงสัยว่าเกมนี้มีบั๊กหรือเปล่า "เขาได้บทคนธรรมดาไม่ใช่เหรอ เข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน แถมยังไปนั่งอยู่ข้าง ๆ หลินเฉินเฉินอีกต่างหาก!"