ตอนที่ 93 งานเลี้ยงค็อกเทล

ยาของซ่งอี้ออกฤทธิ์เร็วเหลือเชื่อ จนต่งต้าเหว่ยถึงกับคิดว่าตัวเองได้กินยาเทวดาเข้าไปจริง ๆ

พอเห็นผลลัพธ์ชัดเจนขนาดนี้ เขาก็เชื่อฟังซ่งอี้ทุกคำ พอได้ยินว่างานอดิเรกของท่านเซียนน้อยคือการแสดง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็รีบพาซ่งอี้มาส่งถึงที่ทันที

เมื่อเห็นซ่งอี้ดูพอใจกับการจัดการของตน ต่งต้าเหว่ยก็คิดว่าถึงเวลาเปิดอกเล่าปัญหาชีวิตช่วงนี้ให้ฟังเสียที

เขาส่งสายตาให้ผู้ช่วยก่อน ซึ่งอีกฝ่ายก็รู้ใจทันที รีบหันไปบอกทุกคนว่า

"ท่านประธานของเราอยากคุยกับคุณซ่งอี้ตามลำพัง ทุกคนกลับไปทำงานเถอะครับ"

ผู้กำกับและบรรดาโปรดิวเซอร์ได้ยินแบบนั้นก็รู้ความ รีบหลบฉากเปิดทางให้ทั้งสองคนอยู่กันตามลำพัง

พอลับหลังคนอื่น เหลือเพียงแค่ตนเองกับซ่งอี้ สีหน้าของต่งต้าเหว่ยก็เปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้มขึ้นมาทันตา

"ท่านปรมาจารย์ครับ ท่านต้องช่วยผมนะ"

ซ่งอี้มองต่งต้าเหว่ย "เรื่องอะไรครับ"

ด้วยวัยของต่งต้าเหว่ยประกอบกับทรัพย์สินมหาศาล แทบไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้ เว้นแต่เรื่องที่ต่อให้รวยล้นฟ้าก็ย้อนคืนไม่ได้ อย่างเช่นความร่วงโรยตามวัย

ยาผมดกดำของซ่งอี้ทำให้เขาเคลิ้มว่าตัวเองกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง จึงเริ่มละโมบอยากได้มากขึ้น

"ท่านปรมาจารย์ ผมอยากได้ลูกชายสักคนครับ"

ซ่งอี้มองต่งต้าเหว่ยด้วยสายตาแปลก ๆ "คุณอยากได้ลูกชายแล้วมาบอกผมทำไมล่ะครับ ผมไม่รับเป็นลูกชายใครหรอกนะ แล้วคุณก็เลี้ยงผมไม่ไหวด้วย"

ต่งต้าเหว่ยไหนเลยจะกล้าคิดให้ซ่งอี้มาเป็นลูกชาย

"ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายถึงอยากมีลูกของตัวเองน่ะครับ"

ซ่งอี้ "ภรรยาคุณป่วยเหรอครับ"

ต่งต้าเหว่ย "ภรรยาผมเพิ่งอายุ 21 เองครับ ร่างกายแข็งแรงมาก"

ซ่งอี้ : !!! 21 ปี ตาแก่นี่เล่นแซ่บไม่เบาแฮะ

"งั้นคุณป่วยเหรอครับ"

ต่งต้าเหว่ย "จะว่าป่วยก็ไม่เชิงครับ คือตอนกลางคืนน่ะ... มันไม่ค่อยไหว ผมเพิ่งแต่งงานกับภรรยาได้แค่สองเดือนเอง ยังอยู่ในช่วงฮันนีมูนแท้ ๆ ผมเลยอยากจะ..."

ต่งต้าเหว่ยส่งสายตาแบบ 'คุณก็รู้ ๆ กันอยู่' ให้ซ่งอี้ ทำเอาซ่งอี้ถึงกับพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

ตาแก่อายุหกสิบกว่าแต่งกับเด็กสาววัยยี่สิบต้น ๆ ถ้ายังฟิตปั๋งอยู่ก็แปลกแล้ว

ต่งต้าเหว่ย "ท่านปรมาจารย์ ได้โปรดเถอะครับ ท่านต้องช่วยผมนะ"

ซ่งอี้ "ทำไมล่ะครับ น้ำมันนวดอินเดียอะไรนั่นไม่ได้ผลเหรอ"

ต่งต้าเหว่ยรวยขนาดนี้ มีหรือจะไม่เคยลองของพรรค์นั้น แต่ต่อให้เป็นยาดีแค่ไหน ใช้บ่อยเข้าก็ต้องดื้อยาอยู่ดี

"ท่านปรมาจารย์ครับ มันใช้ไม่ได้ผลแล้วจริง ๆ ขอร้องล่ะครับ ช่วยคิดหาวิธีให้ผมทีเถอะ"

ซ่งอี้มองตาแก่ตรงหน้าที่กำลังอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา พลางกวาดสายตามองกองเม็ดยาที่ตนซื้อมา

ยาเสริมความงาม ใช้ไม่ได้, ยารักษาสิว ใช้ไม่ได้, ยาผิวเนียน ก็ไม่ได้เหมือนกัน, ยาหวนคืนความหนุ่ม... อืม เม็ดนี้น่าจะได้แฮะ

ซ่งอี้กวาดตาดูสรรพคุณของยาหวนคืนความหนุ่ม ช่วยฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายให้กลับไปสู่จุดสูงสุด มีผลนานเจ็ดวัน

ระยะเวลาภารกิจของพวกเขามีแค่ห้าวัน เจ็ดวันก็นับว่าเหลือเฟือแล้ว

ซ่งอี้ไม่ได้ตกปากรับคำทันที เรื่องพรรค์นี้เขามีประสบการณ์รับมือมาก่อน "จัดการยากอยู่นะครับ"

ต่งต้าเหว่ย "ห้าสิบล้านครับท่านปรมาจารย์ ช่วยผมเถอะนะ"

ซ่งอี้จิบน้ำชาเย็นลงคอหนึ่งอึก ก่อนจะเอ่ยเนิบ ๆ "ผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน"

ต่งต้าเหว่ยได้ยินแบบนั้นก็ใจแป้ว เขารู้อยู่แก่ใจว่าซ่งอี้คงไม่ขาดแคลนเงิน คนเก่งกาจระดับท่านปรมาจารย์ แค่กระดิกนิ้วก็มีคนต่อคิวแย่งกันเอาเงินมาประเคนให้แล้ว

"หนึ่งร้อยล้านครับท่านปรมาจารย์ หรือท่านมีเงื่อนไขอะไรลองว่ามาได้เลย"

ซ่งอี้ "ของบางอย่าง เงินก็ซื้อไม่ได้นะครับ"

ต่งต้าเหว่ย "สองร้อยล้านครับท่านปรมาจารย์! ไม่สิ หรือให้ผมกราบท่านเป็นพ่อบุญธรรมเลยดีไหมครับ"

ซ่งอี้ : !!! ผมสงสัยจริง ๆ ว่าคุณกำลังหาเรื่องทำให้ผมคลื่นไส้

แต่ค่าตอบแทนสองร้อยล้านก็ถือว่าน่าพอใจทีเดียว

ซ่งอี้ล้วงหยิบเม็ดยาออกมาจากกระเป๋าเม็ดหนึ่ง "ยานี้ชื่อยาหวนคืนความหนุ่ม มีแค่เม็ดเดียวเท่านั้น"

ต่งต้าเหว่ยจ้องมองเม็ดยาตาไม่กะพริบ พอได้ยินว่ามีแค่เม็ดเดียว ก็แทบอยากจะคว้าเข้าปากกลืนลงคอไปเดี๋ยวนั้น

ซ่งอี้วางเม็ดยาลงบนฝ่ามือของต่งต้าเหว่ย ต่งต้าเหว่ยรีบกลืนลงคอทันที จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความสดชื่นสบายตัวไปทั้งร่าง รู้สึกว่าแขนขากลับมามีเรี่ยวมีแรงอีกครั้ง พอลองลุกขึ้นเดินไปเดินมาสองสามก้าว ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าอาการปวดเอวและขาอ่อนเปลี้ยตามประสาคนแก่หายเป็นปลิดทิ้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งอี้ไม่อนุญาตล่ะก็ ต่งต้าเหว่ยคงยอมคุกเข่ากราบเรียกซ่งอี้ว่าปะป๊าไปแล้ว

พอเงินสองร้อยล้านโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย ต่งต้าเหว่ยก็จากไป ส่วนผู้กำกับเมื่อเห็นว่าต่งต้าเหว่ยถึงกับมาเยี่ยมซ่งอี้ด้วยตัวเอง ก็แทบอยากจะอัญเชิญซ่งอี้ขึ้นหิ้งบูชาประหนึ่งพระโพธิสัตว์ประจำกองถ่าย

หูจิ่งเหวิน เวินหย่า และซ่งอี้แอดเพื่อนกันไว้ หูจิ่งเหวินมีลางสังหรณ์ว่า ขาทองคำของซ่งอี้ข้างนี้ใหญ่เบิ้มมาก ยังไงเขาก็ต้องกอดเอาไว้ให้แน่น

หูจิ่งเหวินเริ่มคอยรายงานความเคลื่อนไหวของหลินเฉินเฉินให้ซ่งอี้รู้ทุกที่ทุกเวลา

หลินเฉินเฉินประคบเย็นที่ใบหน้าไปครึ่งชั่วโมง ซ้ำยังทายาเพิ่ม แต่ถึงจะแต่งหน้าทับแล้ว ก็ยังพอมองเห็นรอยแดงอยู่บ้าง

พอถึงห้าโมงเย็น คิวถ่ายทำของหลินเฉินเฉินก็เสร็จสิ้น เธอต้องรีบตรงไปยังงานเลี้ยงค็อกเทลที่บริษัทจัดเตรียมไว้ทันที

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลินเฉินเฉินก็มองตัวเองในกระจก พอนึกถึงกำหนดการหลังจากนี้ ก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

งานเลี้ยงแบบนี้แท้จริงแล้วคืองานโปรโมตแบรนด์สินค้าครั้งใหญ่ พื้นที่โซนด้านนอกจัดไว้ให้บรรดาแฟนคลับดู เพื่อให้รู้ว่าดาราที่ตัวเองชอบเป็นพรีเซนเตอร์ให้อะไรบ้าง จะได้ช่วยกันกระตุ้นยอดซื้อ

แต่สำหรับแบรนด์หรูแล้ว กำลังซื้อของแฟนคลับไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด กลุ่มลูกค้ามหาเศรษฐีกระเป๋าหนักพวกนั้นต่างหากคือเป้าหมายหลัก

ส่วนปาร์ตี้โซนด้านในเปิดรับเฉพาะมหาเศรษฐีและเหล่าคนดังในแวดวงสังคม ดาราทุกคนจะสวมเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ตนเป็นพรีเซนเตอร์มาอวดโฉมให้คนรวยเหล่านี้ดู และต่างก็แบกเป้ายอดขายติดตัวกันทั้งนั้น

คืนนี้ หลินเฉินเฉินเองก็มีภารกิจเช่นกัน

เวินหย่าเคาะประตู "พี่เฉินเฉิน พี่จ้าวฮวนมาถึงแล้วค่ะ เธอบอกว่าจะไปงานเลี้ยงพร้อมกับพี่"

พอได้ยินชื่อจ้าวฮวน แววตาของหลินเฉินเฉินก็ฉายประกายรังเกียจขึ้นมาวูบหนึ่ง จ้าวฮวนเป็นรุ่นพี่ในบริษัทเดียวกัน และครั้งแรกที่เธอไปร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ก็ไปกับจ้าวฮวนนี่แหละ

ตอนนั้นเธอยังไร้เดียงสา เชื่อใจอีกฝ่ายเต็มเปี่ยม หวังให้อีกฝ่ายช่วยชี้แนะพาเข้าวงการ แต่กลับเป็นยัยคนนี้นี่เองที่ยอมผลักไสเธอไปให้พวกเศรษฐีที่ตัวเองอยากประจบ เพียงเพื่อจะทำยอดขายของตัวเองให้ถึงเป้า

ประตูห้องน้ำเปิดออก หลินเฉินเฉินก้าวเดินออกมา

วินาทีที่เวินหย่าเห็นเธอ ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า ไม่จริงน่า ค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉินแตะ 96.8% แล้ว ทำไมถึงพุ่งขึ้นมาอีกเนี่ย!

เธอรีบส่งข้อความหาซ่งอี้กับหูจิ่งเหวินพลางตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก

บริเวณชั้นล่างของโรงแรม จ้าวฮวนกำลังนั่งรอหลินเฉินเฉินอยู่ในรถ เมื่อประตูรถตู้เปิดออก เธอก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

เธอหงุดหงิดที่หลินเฉินเฉินปล่อยให้รอนาน ถ้าเป็นปกติเธอไม่มีทางยอมนั่งรอแบบนี้แน่ แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน วันนี้หลินเฉินเฉินคือโล่กำบังชั้นดีของเธอ หากสังเวยหลินเฉินเฉินออกไปได้ เธอก็จะได้ทั้งคอนเนกชันและผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเอง

"ทำไมชักช้าขนาดนี้ เลิกโอ้เอ้ได้แล้ว รีบขึ้นรถไปกันเสียที"

หลินเฉินเฉินไม่ได้เถียงอะไร แต่พอเพิ่งจะก้าวขึ้นรถ ก็มีเสียงร้องเรียกขัดจังหวะขึ้นมากะทันหัน

"เดี๋ยวก่อนครับ"

หลินเฉินเฉินหันกลับไปมอง ซ่งอี้ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วกำลังเดินตรงมาหาเธอ

"คุณนั่งคันเดียวกับผมดีกว่า"

หลินเฉินเฉินมองซ่งอี้ด้วยความประหลาดใจ เขาสวมชุดแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ทั้งตัว นาฬิกาข้อมือก็เป็นแบรนด์เดียวกับเธอ แต่เธอจำไม่ได้เลยว่าแบรนด์ของเธอเคยเชิญซ่งอี้มาเป็นพรีเซนเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ค่ายเดียวกัน แม้เธอจะไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับจ้าวฮวนสักเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าจะยอมไปนั่งรถคันเดียวกับซ่งอี้ส่งเดชได้เสียที่ไหน