ตอนที่ 92 เซียนน้อย

พอลูกมือผู้ช่วยเดินพ้นไปแล้ว หูจิ่งเหวินก็ลอบถอนหายใจโล่งอก พอเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง ถึงกล้าถามเรื่องที่คาใจที่สุดออกมา

"ซ่งอี้ ฉันจำได้ว่าบทที่นายสุ่มได้คือคนธรรมดานี่ หรือว่าฉันจำผิด จริง ๆ แล้วนายสุ่มได้บททายาทเศรษฐีกันแน่"

ซ่งอี้ "เปล่าครับ บทที่ผมสุ่มได้ก็คนธรรมดานี่แหละ"

แม้จะได้ยินคำตอบยืนยันแบบนั้น แต่ในแววตาของหูจิ่งเหวินยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยสุดขีด

"หา? ถ้าแบบนั้น แล้วนาย..."

หูจิ่งเหวินกวาดสายตามองซ่งอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า พี่ชาย นายช่วยก้มดูตัวเองหน่อยได้ไหมว่ามีตรงไหนเหมือนคนธรรมดาบ้าง เทียบกับนายแล้ว พวกฉันเนี่ยแหละที่ดูเหมือนคนธรรมดามากกว่าอีก

หูจิ่งเหวินถึงขั้นสงสัยว่าซ่งอี้แอบใช้ไอเทมโกงอะไรหรือเปล่า แต่คิดอีกทีก็แทบเป็นไปไม่ได้ เลเวลของซ่งอี้ยังไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ จะไปมีไอเทมดีขนาดนั้นได้ยังไงกัน

หูจิ่งเหวิน "นายทำได้ยังไงกันแน่เนี่ย"

หูจิ่งเหวินถามเรื่องที่คาใจที่สุดออกไป แต่ยังไม่ทันที่ซ่งอี้จะได้ตอบ ทั้งผู้กำกับ ผู้ช่วยผู้กำกับ และโปรดิวเซอร์ที่กำลังคุมกองถ่ายอยู่ก็พากันลุกพรวดออกไปต้อนรับชายชราร่างท้วมคนหนึ่ง

ภาพที่ทุกคนในกองถ่ายต้องทิ้งงานทั้งหมดเพื่อไปต้อนรับคนคนเดียวนับว่าแทบไม่เคยมีให้เห็น แสดงว่าชายชราคนนี้ต้องมีอิทธิพลไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

แล้วหูจิ่งเหวินก็เห็นว่าชายชราที่คนใหญ่คนโตในกองถ่ายกำลังรุมล้อมเอาอกเอาใจ กลับเดินตรงดิ่งมาทางพวกเขาสองคนเสียอย่างนั้น

ตัวผู้กำกับเองตอนที่ได้ยินว่าต่งต้าเหว่ยมาถึงเมื่อครู่ หัวใจก็แทบจะหลุดออกมานอกอกด้วยความตกใจ

ต่งต้าเหว่ย ชายชราวัยเจ็ดสิบกว่าปีคนนี้คือนายทุนรายใหญ่ที่สุดของกองถ่าย ปัจจุบันเขาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และการลงทุนเป็นหลัก แต่เมื่อก่อนจัดเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่คุมทั้งวงการขาวและดำ ประวัติความเป็นมาหลายอย่างของเขาถือเป็นเรื่องต้องห้ามที่ไม่ควรนำมาพูดถึงเด็ดขาด

ซีรีส์เรื่องนี้เป็นแค่หนึ่งในโปรเจกต์ลงทุนนับไม่ถ้วนของเขาเท่านั้น ตั้งแต่เริ่มเตรียมงานถ่ายทำจนถึงตอนนี้ ตัวผู้กำกับเองก็เพิ่งจะได้เจอหน้านายทุนคนนี้เป็นครั้งแรก

ทุกคนที่อยู่ต่อหน้าต่งต้าเหว่ยต่างพากันระมัดระวังตัวแจ เพราะกลัวว่าจะทำอะไรพลาดพลั้งจนทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

แต่ท่านประธานคนนี้กลับไม่คิดจะปรายตามองการประจบเอาใจของผู้กำกับเลยสักนิด ในสายตาของเขา ผู้กำกับคนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะพูดคุยกับเขาด้วยซ้ำ

ตั้งแต่ก้าวลงจากรถ เขาก็สั่งให้ทีมงานพาตรงดิ่งมาหาซ่งอี้ทันที

วินาทีที่ได้เห็นหน้าซ่งอี้ ดวงตาของชายชราก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน

เขาไม่สนใจภาพลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งเตี้ยข้างตัวซ่งอี้ทันที สีหน้าท่าทางหยิ่งยโสพลันเปลี่ยนเป็นนอบน้อมประจบประแจงในพริบตา

"มาถึงกองถ่ายได้หลายชั่วโมงแล้วใช่ไหมครับ เป็นยังไงบ้าง สนุกดีไหม"

คนแถนั้นต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง แม้กระทั่งผู้ช่วยที่ติดตามต่งต้าเหว่ยมานานนับสิบปียังอดใจหายวาบไม่ได้เมื่อเห็นเจ้านายมีท่าทีเช่นนี้

ทุกคนถึงกับสงสัยว่าซ่งอี้เป็นลูกนอกสมรสของเขาหรือเปล่า แต่พอดูไปดูมาก็รู้สึกว่าไม่ใช่

คนอย่างต่งต้าเหว่ย ขนาดหลานชายแท้ ๆ เจอยังกลัวจนตัวสั่น แต่พอมาอยู่ต่อหน้าซ่งอี้ กลับว่านอนสอนง่ายและเรียบร้อยราวกับเป็นหลานชายเสียเอง

ซ่งอี้จิบน้ำชาเย็นไปอึกหนึ่ง ก่อนจะรินชาส่งให้ต่งต้าเหว่ยแก้วหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

"ก็ดีครับ กองถ่ายน่าสนใจดี"

ต่งต้าเหว่ยตวัดสายตาไปมองผู้กำกับแวบหนึ่ง ทางผู้กำกับจึงรีบเอ่ยประจบขึ้นมาทันที

"คุณซ่งอี้เรียกได้ว่ามีพรสวรรค์ด้านการแสดงสูงที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยครับ ฝีมือการแสดงของเขาดูเป็นธรรมชาติมาก ทั้งยังเข้าใจบทละครอย่างลึกซึ้ง ที่เก่งกาจที่สุดคือแม้ว่าวันนี้จะเพิ่งมาเข้ากองเป็นวันแรก แต่กลับมองเห็นจุดบกพร่องของตัวละครได้จากข้อมูลเพียงน้อยนิด แล้วยังร่วมมือกับอาจารย์คนเขียนบทเพื่อปรับแก้บทใหม่ได้อีก เรื่องแบบนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะทำได้เลยนะครับ"

ต่งต้าเหว่ยพยักหน้ารับพลางส่งเสียงตอบรับในลำคอ สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

"คุณวางใจเล่นสนุกในกองถ่ายได้ตามสบายเลยนะครับ มีตรงไหนไม่พอใจก็บอกผู้กำกับได้โดยตรงเลย"

ผู้กำกับ "ผมจะคอยให้ความร่วมมือเต็มที่แน่นอนครับ ผมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับคนอย่างคุณซ่งอี้"

หูจิ่งเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังซ่งอี้ไม่ไกล รู้สึกว่าเรื่องนี้มันชักจะหลุดโลกเกินไปแล้ว!

เวลานี้ในหัวของเขาเอาแต่วนเวียนคิดถึงคำว่า "คนธรรมดา" ซ้ำไปซ้ำมา

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าคงเป็นเพราะระดับการศึกษาของตนมีจำกัด ถึงได้เข้าใจความหมายของคำว่าคนธรรมดาผิดเพี้ยนไป

คนธรรมดา = คนที่ไม่กินมังสวิรัติ = ตัวตึงสายโหด

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างเฝ้าดูกันอย่างออกรสออกชาติ

[ฮ่า ๆๆ บอกแล้วไง พี่ซ่งอี้ไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวังหรอก]

[บทคนธรรมดาแล้วจะทำไมล่ะ ต่อให้เกมโยนบทขอทานหรือคนพิการมาให้ตั้งแต่แรก พี่แกก็พลิกกระดานกลับมาเฉิดฉายได้อยู่ดีนั่นแหละ]

[ผู้เล่นคนอื่นคงอิจฉาแย่ มีแค่พี่ซ่งอี้ของเรานี่แหละ ไม่ว่าจะได้บทแบบไหนก็เอาตัวรอดจนรุ่งได้ตลอด]

[หูจิ่งเหวินถึงกับเหวอไปเลย ฮ่า ๆๆ โคตรฮา]

ความจริงแล้ว ตอนที่ซ่งอี้แลกไอเทมในช่วงแรก ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างคิดว่าเขาจะแลกเงิน เพราะนี่คือสิ่งที่เขาชอบทำที่สุด แต่ครั้งนี้ เขากลับไม่ทำ

ตอนนั้นผู้ชมในห้องไลฟ์สดยังไม่เข้าใจ พวกเขาคิดเหมือนหูจิ่งเหวินไม่มีผิด วงการบันเทิงเป็นที่ที่เห็นแก่เงินที่สุด ขอแค่มีเงินก็โลดแล่นได้สบายอยู่แล้ว

แต่ซ่งอี้กลับแลกของที่ในสายตาคนดูในห้องไลฟ์มองว่าไร้สาระสิ้นดี

ตอนเปิดร้านค้าขึ้นมา ซ่งอี้สังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างหนึ่ง ในแต่ละด่านของเกม ไอเทมห้าหน้าแรกจะเป็นของที่คนนิยมเลือกซื้อกันมากที่สุด ผู้เล่นทั่วไปยังไม่ทันเปิดดูหน้าหลัง ๆ ก็เลือกเสร็จแล้ว

แต่ไอเทมตั้งแต่หน้าที่หกเป็นต้นไป จะเปลี่ยนไปตามด่านที่ผู้เล่นอยู่

อย่างปืนแก็ตลิงของเขาเมื่อคราวก่อนก็เลือกมาจากหน้าที่เจ็ด แต่รอบนี้ในหน้าที่เจ็ดไม่มีปืนแก็ตลิงแล้ว กลับถูกแทนที่ด้วยยาเม็ดสารพัดชนิด

เพราะภารกิจรอบนี้เกี่ยวกับวงการบันเทิง ซ่งอี้จึงเห็นทั้งยาบำรุงผิวเนียนนุ่ม ยารักษาสิว ยาผมดกดำ ยาเสริมเสน่ห์ ยาคืนความอ่อนเยาว์ หรือแม้กระทั่งยาเพิ่มความสูง

ของพวกนี้สรรพคุณหลัก ๆ มีไว้ช่วยให้ดูดีขึ้นทั้งนั้น จะว่ายังไงดีล่ะ ต่อให้ผู้เล่นคนอื่นเห็น ก็ไม่มีทางเลือกเด็ดขาด

ดูดีขึ้นแล้วมีประโยชน์อะไร ผีจะยอมปล่อยแกไปเพราะหน้าตาดีงั้นเหรอ ไม่มีทาง เผลอ ๆ อาจจะโดนเสน่ห์ดึงดูดจนอยากจับทำผัวทำเมียเสียด้วยซ้ำ

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

คนอื่นไม่มีทางเลือก แต่ซ่งอี้เลือก

ยาเม็ดเล็ก ๆ ราคาแพงลิบลิ่วแถมดูไร้ประโยชน์พวกนี้ เขาเหมาเรียบ

ตอนที่ซ่งอี้เพิ่งเข้ามาในด่าน ทำเอาเถาเถาเป็นห่วงแทบแย่ ตอนนั้นเขายืนอยู่บนถนนโดยไม่มีภูมิหลังอะไรติดตัวเลยสักนิด ซ่งอี้เงยหน้ามองตึกสูงระฟ้าที่เรียงรายรอบทิศ จอขนาดยักษ์จอหนึ่งกำลังฉายป้ายโฆษณาของนางเอกอย่างหลินเฉินเฉิน

คนธรรมดากับดาราสาว ช่องว่างนี้ห่างชั้นกันเกินไป

ไม่ว่าจะเถาเถาหรือผู้ชมในห้องไลฟ์สด ต่างก็นึกไม่ออกเลยว่าทั้งที่ไม่มีเงิน ซ่งอี้จะเข้าใกล้หลินเฉินเฉินอย่างรวดเร็วได้อย่างไร

แต่หลังจากนั้น ซ่งอี้กลับงัดแผนการเล่นสุดพิลึกกวนประสาทออกมาให้เห็น

เขาค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตจนพบบริษัทผู้ลงทุนสองแห่งในกองถ่ายปัจจุบันของหลินเฉินเฉิน จากนั้นก็เลือกบริษัทที่ใหญ่ที่สุด แล้วสืบต่อจนพบผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุด นั่นก็คือต่งต้าเหว่ย

อาศัยจังหวะที่ต่งต้าเหว่ยกำลังงีบหลับพักผ่อนตอนกลางวัน เขาก็ส่งจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งรับมาเป็นบริวารไปเข้าฝันต่งต้าเหว่ยทันที

เป็นที่รู้กันดีว่า ยิ่งคนรวยเท่าไหร่ ก็ยิ่งงมงายเรื่องโชคลางมากเท่านั้น

คนทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อย่างต่งต้าเหว่ยที่ต้องจัดพิธีบวงสรวงก่อนเริ่มงานก่อสร้างทุกครั้ง ไม่มีทางมองข้ามความฝันนี้ไปได้เด็ดขาด

พอตื่นจากการงีบหลับ ต่งต้าเหว่ยก็ทำตามคำใบ้ที่เซียนจิ้งจอกให้ไว้ในความฝัน พาตัวเองมาส่งถึงตรงหน้าซ่งอี้พอดิบพอดี

จากนั้นซ่งอี้ก็มอบยาผมดกดำให้ต่งต้าเหว่ยไปหนึ่งเม็ด พอกินเข้าไปแล้ว ผมที่บางกริบก็พลันดกดำหนาแน่นขึ้นทันตา คราวนี้เลยยิ่งปักใจเชื่อสนิทว่าซ่งอี้คือผู้วิเศษตัวจริง