ตอนที่ 91 ตบผู้หญิง นับเป็นลูกผู้ชายประสาอะไร

ถังน่า: ???

ซ่งอี้: "อ้าว ขอโทษทีครับ ผมลืมไปว่าต้องพูดบทก่อนค่อยตบคุณ"

ถังน่าเอามือกุมหน้า "แม่มึงเอ๊ย แกเล่นละครเป็นไหมเนี่ย!"

ซ่งอี้ไม่เคยโกหก "ไม่เป็นครับ"

ทีมงานทั้งกองถ่ายต่างมองซ่งอี้ที่ตอบว่าไม่เป็นออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย พวกเขาคงอยากจะปรบมือให้กับความซื่อตรงของซ่งอี้ไปแล้ว

ถังน่า: "เล่นละครไม่เป็นแล้วแกโผล่หัวมาทำไมยะ!"

ซ่งอี้: "อ้าวเหรอครับ? ผมได้ยินมาว่ามาตรฐานวงการนี้ต่ำจะตาย ขนาดคุณยังเข้ามาได้ แล้วทำไมผมจะมาไม่ได้ล่ะ"

ถังน่ารู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ซ่งอี้คนนี้จงใจหาเรื่องเธอชัด ๆ ทั้งที่เธอก็ไม่เคยรู้จักคนคนนี้มาก่อนเลยนี่นา

"ฉันเคยไปทำอะไรให้แกเคืองหรือไง"

ซ่งอี้: "ไม่มีครับ คุณอย่าเข้าใจผิดสิ เราไม่เคยเจอกันมาก่อนจริง ๆ ผมแค่รู้สึกขัดหูขัดตาคุณเฉย ๆ น่ะครับ"

คนรอบข้างไม่รู้ว่าใครเผลอหลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบไปทันที

แม้บรรยากาศจะค่อนข้างตึงเครียด แต่มันอดใจไม่ไหวจริง ๆ

พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้นอกจากจะตลกแล้ว ยังซื่อตรงสุด ๆ อีกต่างหาก

เวินหย่ากับหูจิ่งเหวินต่างทำตัวไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของกล่องหายนะเปลี่ยนไปเป็นเสียงเปียโนบรรเลงอย่างมีจังหวะจะโคน

เวินหย่าเอ่ยถามหูจิ่งเหวินอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "ระบบมีการตั้งค่าแบบนี้ด้วยเหรอคะ"

หูจิ่งเหวินส่ายหน้า "เมื่อก่อนก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันนะ"

ระบบ: ถามมาก็บอกเลยว่ากูพอใจ

เสียงดนตรีประกอบนี้ถือเป็นสิทธิพิเศษสำหรับซ่งอี้โดยเฉพาะ เพราะเขาทำลายสถิติจำนวนกล่องหายนะมากที่สุดทั้งในด่านเดียวและยอดรวมไปแล้ว

สำหรับช่วงเวลาสำคัญระดับประวัติศาสตร์เช่นนี้ ระบบจึงให้ความสำคัญกับพิธีรีตองเป็นพิเศษ

โบราณว่ากงเกวียนกำเกวียน ถังน่าไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีวันที่ต้องมาถูกตบหน้ากลางกองถ่ายแบบนี้

ซ่งอี้เป็นผู้ชาย แรงมือหนักกว่าเธออยู่แล้ว แค่เทคเสียไปสองรอบ โดนฟาดไปสี่ที หัวสมองของถังน่าก็อื้ออึงไปหมด

ถังน่าทนไม่ไหวอีกต่อไป ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้เธอไม่เคยโดนใครตบขนาดนี้มาก่อนเลย

"ไม่ถ่ายแล้ว! ฉันไม่ถ่ายแล้ว!"

ซ่งอี้: "ได้เลยครับ ถ้าคุณไม่อยากถ่าย ผู้กำกับก็เปลี่ยนคนสิครับ"

ถังน่า: ??? เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นโว้ย!

เธอแค่ต้องการจะขู่พวกเขาก็เท่านั้น ซ่งอี้จงใจหาเรื่องเธอชัด ๆ เธอทนโดนตบหน้าไม่ไหวแล้ว ถ้าฉากต่อไปยังต้องเล่นแบบนี้อีก เธอจะประท้วงหยุดถ่ายจนกองถ่ายทำงานต่อไม่ได้ แต่ซ่งอี้คนนี้กลับบอกให้ผู้กำกับเปลี่ยนตัวนักแสดงเนี่ยนะ?

ถังน่า: "แกบอกให้เปลี่ยนก็เปลี่ยนได้งั้นเหรอ แกคิดว่าแกเป็นนายทุนหรือไงยะ!"

ผู้กำกับ: "ได้สิ ถังน่า ถ้าเธอไม่อยากถ่ายแล้ว งั้นก็เปลี่ยนตัว"

ถังน่าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "ซีรีส์เรื่องนี้พ่อบุญธรรมฉันเป็นคนลงทุนนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนตัวฉัน!"

ความจริงผู้กำกับก็ไม่ได้ใจกล้าพอจะพูดแบบนี้หรอก แต่เมื่อครู่นี้ ผู้จัดการของซ่งอี้เพิ่งมาถึง แล้วสั่งเอาไว้ว่าให้ทำตามความต้องการของซ่งอี้

ถังน่าหันขวับไปมองผู้จัดการของตัวเอง อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าให้ ทำให้เธอเข้าใจความหมายได้ทันที

ขืนเธอไม่เล่น เกรงว่าจะถูกเปลี่ยนตัวจริง ๆ แน่

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด ละครเรื่องนี้เธออ้อนวอนพ่อบุญธรรมตั้งนานกว่าจะได้มา แถมบทยังเขียนขึ้นโดยมีเธอเป็นศูนย์กลางอีก เธอจะยอมให้พังกลางคันไม่ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น ถังน่าจึงจำใจเดินกลับเข้าฉากถ่ายทำอีกครั้ง

ถึงอย่างนั้น ถังน่าก็ยังระงับความแค้นไว้ไม่ไหว "หน้าฉันจะบวมหมดแล้ว ขืนตบอีกภาพมันจะไม่ต่อเนื่องเอานะ!"

ซ่งอี้ชี้ไปทางหลินเฉินเฉินทันที "แบบนั้นต่างหากล่ะครับถึงเรียกว่าต่อไม่ติด อย่างของคุณนี่หน้ายังพอโดนเทคเสียได้อีกตั้งสามรอบเลยนะ"

ทุกคนพากันหันไปมองหลินเฉินเฉิน เวินหย่ากำลังช่วยเอาแผ่นประคบน้ำแข็งประคบแก้มทั้งสองข้างให้เธออยู่พอดี

ทุกคนส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปให้หลินเฉินเฉิน แล้วค่อยหันกลับมามองถังน่า... อืม จริงด้วย ยังโดนตบต่อได้อีก

ถังน่ากำหมัดแน่น "ตบผู้หญิง แกนับเป็นลูกผู้ชายประสาอะไร!"

ซ่งอี้: "อะไรนะครับ? อยากให้ผมไม่มองคุณเป็นคนเหรอครับ?"

ถังน่า: !!! "มึงบ้าไปแล้วหรือไงวะ!"

ซ่งอี้: "คุณบอกว่าคุณเป็นโรคประสาทเหรอครับ?"

ผู้กำกับทนดูต่อไปไม่ไหว

"เอาล่ะ เลิกเถียงกันได้แล้ว เตรียมตัวให้พร้อม จะเริ่มแล้วนะ"

"แอ็กชัน!"

สิ้นเสียงผู้กำกับ ซ่งอี้ก็ฟาดฝ่ามือฉาดใหญ่ออกไปอีกที ทำเอาถังน่าเห็นดาวพรายเต็มตา

เธอถลึงตาจ้องซ่งอี้เขม็ง แต่คราวนี้ซ่งอี้ไม่แม้แต่จะพูดบท ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอไปอีกฉาดใหญ่ทันที

ซ่งอี้: "ขอโทษด้วยครับ อารมณ์ผมยังไม่ค่อยถึง ขออีกรอบนะครับ"

ผู้กำกับ: "ขออีกรอบ"

ถังน่า: "..."

ถังน่าไม่เคยจนคำพูดขนาดนี้มาก่อน ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ โตมาป่านนี้ยังไม่เคยโดนตบหน้าเยอะขนาดนี้เลย

ฉากเฮงซวยนี่เมื่อไหร่จะถ่ายเสร็จสักที

เวินหย่าถอนหายใจยาว สะใจชะมัด แต่ซ่งอี้นี่อันตรายจริง ๆ

ถังน่าตบหลินเฉินเฉินไปสิบที ซ่งอี้ก็ตบคืนไปสิบทีเหมือนกัน ยุติธรรมดีแท้

หลินเฉินเฉินนั่งมองซ่งอี้ด้วยสายตาครุ่นคิด ตบไปสิบที... เขาตั้งใจชัด ๆ หรือว่าเขากำลังแก้แค้นให้เธออยู่?

ถึงจะคิดเช่นนั้น แต่ในแววตาของหลินเฉินเฉินกลับนิ่งสนิท ไม่ปรากฏระลอกคลื่นความรู้สึกใด ๆ

คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

ในวงการบันเทิง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

เวินหย่าแอบเหลือบมองค่าการฆ่าตัวตายของหลินเฉินเฉิน มันยังคงค้างอยู่ที่ 94.5% ไม่ขยับเลยสักนิด

บ้าจริง ขนาดนี้แล้วยังไม่ขยับเลยเหรอ คนคนนี้รับมือยากเกินไปแล้ว

บทละครระดับ S ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

ซ่งอี้หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ สาว ๆ ในกองถ่ายเห็นแล้วไม่มีใครไม่หวั่นไหว ยิ่งเขาออกโรงสั่งสอนถังน่าแบบนี้ ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกสะใจลึก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ซ่งอี้มองใบหน้าบวมแดงของถังน่า ไม่ทำร้ายผู้หญิงงั้นเหรอ? เอาอะไรมาอ้าง สำหรับเขา ชายหญิงมีความเท่าเทียมกันต่างหาก

อีกอย่าง คนชั่วมันยังต้องแบ่งเพศด้วยหรือไง?

ถังน่าทนต่อไปไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมาแล้วบอกว่าไม่ถ่ายแล้ว

ซ่งอี้เอ่ยถามด้วยสีหน้าสบาย ๆ "ผู้กำกับครับ ฟุตเทจพอหรือยังครับ?"

ผู้กำกับ: "พอแล้ว พอแล้ว"

น้ำตาของถังน่าไหลพราก พอได้ยินผู้กำกับบอกว่าพอแล้ว ก็รีบสะบัดหน้าเดินกลับขึ้นรถบ้านทันที

ผู้ช่วยของเธอรีบวิ่งวุ่นไปหาน้ำแข็งมาประคบหน้าลดบวมให้ถังน่า

เนื่องจากทั้งหลินเฉินเฉินและถังน่าหน้าบวมกันทั้งคู่ กองถ่ายจึงต้องปรับเปลี่ยนคิวถ่ายทำกะทันหัน

อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเธอได้ประคบเย็นเพื่อบรรเทาอาการก่อน

ถังน่ากลับโรงแรมไปเลย ส่วนหลินเฉินเฉินไม่ได้ไปไหน ฉากโคลสอัปเธอถ่ายไม่ได้ แต่ฉากมุมกว้างระยะไกลยังพอถ่ายได้อยู่

เพราะหน้านางเอกกับนางรองต่างก็บวมเป่งด้วยกันทั้งคู่ จึงต้องใช้เวลาฟื้นตัว กองถ่ายจึงปรับเปลี่ยนคิวถ่ายทำของเหล่านักแสดงเป็นการชั่วคราว

เวลานี้ซ่งอี้นั่งพักผ่อนอยู่หน้ารถบ้าน ผู้ช่วยต้มน้ำจับเลี้ยงมาให้เขา พร้อมกับนำของว่างชิ้นเล็กชิ้นน้อยติดไม้ติดมือมาด้วย

หูจิ่งเหวินอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวซ่งอี้เหลือเกิน เขาจึงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ค่อย ๆ ขยับเข้ามาแถวรถบ้านของซ่งอี้

"สวัสดีครับ ผมหูจิ่งเหวิน ผู้จัดการของหลินเฉินเฉินครับ"

ซ่งอี้มองปราดเดียวก็เห็นคำตัวเบ้อเริ่มว่า 'ผู้เล่น' บนหัวของหูจิ่งเหวิน

"สวัสดีครับ ผมซ่งอี้ครับ"

หูจิ่งเหวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าซ่งอี้พอทักทายเสร็จก็ชะงักไปกะทันหัน ตอนนี้เขามีคำถามมากมายเต็มไปหมด

อย่างเช่น สถานะของซ่งอี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนธรรมดานอกวงการ แต่ทำไมถึงมาโผล่ที่กองถ่ายได้ ทว่าเขากลับรู้สึกว่าถ้าถามออกไปตรง ๆ แบบนี้มันจะดูโจ่งแจ้งเกินไป อีกทั้งตอนนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย

เมื่อจับสังเกตได้ว่าหูจิ่งเหวินน่าจะมีเรื่องอยากพูด ซ่งอี้จึงบอกให้ผู้ช่วยไปพักผ่อนก่อน