บทที่ 304 สามีผู้เกรี้ยวกราด ไพ่ในมือดีเยี่ยม แต่กลับเล่นจนพังไม่เป็นท่า

ในหัวของนางบังเกิดความคิดนับไม่ถ้วน ทำไมทุกคนถึงได้ดูวุ่นวายปั่นป่วนกันไปหมด แม้กระทั่งพยาบาลที่ดูอ่อนหวานสองคนเมื่อครู่ ยังตะโกนออกมาอย่างไม่สนภาพลักษณ์

เด็กอยู่ที่ไหน คนหายไปไหน พวกหมอต่างพากันวิ่งวุ่น ยังมีคนเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยผ่านมาอีก มีเพียงเฉิงมั่นคนเดียวที่ยืนนิ่งสนิท ไม่รู้ว่าเพราะยังตั้งตัวไม่ติด หรือถูกฉากตรงหน้าทำให้ตื่นตระหนกจนสมองเบลอไปชั่วขณะ

"คุณผู้หญิงครับ สวัสดีครับ ผมอู๋ฉีรองผู้อำนวยการแผนกฉุกเฉิน ตอนนี้อาการเด็กเป็นอย่างไรบ้าง หมอเสี่ยวชวนวินิจฉัยไว้อย่างไร รีบบอกผมมาเร็วเข้า"

จนกระทั่งอู๋ฉีชายวัยห้าสิบกว่าปีที่มีผมขาวแซมข้างขมับเดินมาถึงข้างกายและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียดนั่นแหละ นางจึงได้สติขึ้นมาเล็กน้อย

"ระ...รองผู้อำนวยการแผนกฉุกเฉิน..." หลังจากเฉิงมั่นได้สติ ดวงตาคู่นั้นก็เบิกกว้างราวกับระฆัง ทำไมแม้แต่รองผู้อำนวยการแผนกฉุกเฉินถึงได้วิ่งออกมาด้วย