บทที่ 384 ปวดท้องรุนแรง ป้ายสีแดง นี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่!!

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด——”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไม่ใช่ของจางหลิงชวน แต่เป็นของซ่งว่านฉิง

“เอ๊ะ คุณอาโทรมาค่ะ” ซ่งว่านฉิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็นึกขึ้นได้ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คงเป็นเพราะคุณพ่อซ่งบอกคุณอาว่าเธอมาที่อำเภอชิงแล้ว เพราะเวลานี้เครื่องลงจอดพอดี คุณอาเลยโทรมาทันที

“คุณซ่งว่านฉิง เดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้เองครับ คุณรับโทรศัพท์ไปเถอะ” จางหลิงชวนบอกซ่งว่านฉิง สัมภาระของทั้งคู่ไม่ได้มีมาก จางหลิงชวนสะพายเป้ใบหนึ่ง ส่วนซ่งว่านฉิงมีกระเป๋าเดินทางใบเล็กกับกระเป๋าถืออีกใบ

วันนี้เป็นวันจันทร์ที่สิบเก้าเดือนมกราคม แผนของพวกเขาคืออยู่ที่อำเภอชิงอย่างมากที่สุดหนึ่งสัปดาห์ คือไปถึงวันอาทิตย์ที่ยี่สิบห้าเดือนมกราคมเพื่อเดินทางไปไลฟ์สดช่วยเกษตรกรที่เขตหิมะทิเบต ของที่เอามาจึงค่อนข้างเยอะกว่าปกติ ไม่นานนักจางหลิงชวนก็รับกระเป๋าเดินทางที่ซ่งว่านฉิงลากอยู่มาถือไว้เอง แม้สนามบินชิงโจวจะค่อนข้างเล็ก แต่พวกเขาก็ต้องใช้เวลาเดินอีกห้าถึงหกนาทีถึงจะถึงที่หมาย ซึ่งเพียงพอสำหรับซ่งว่านฉิงที่จะคุยโทรศัพท์