บทที่ 391 บ้านพังพินาศพุ่งติดเทรนด์ มะเร็งปอดที่ไม่มีทางรักษา ดวงตาเอกซเรย์ทำเอาขนลุกซู่เป็นครั้งแรก

“เด็กที่ยากจนมักต้องโตเร็วครับ อาเมี่ยวหัดทำกับข้าวกับคุณป้าซิ่วอวี้มาตั้งแต่หกเจ็ดขวบ ตอนนี้อายุสิบสามสิบสี่ปีแล้ว จึงมีประสบการณ์เข้าครัวมาถึงหกเจ็ดปีเลยครับ”

เถ้าแก่เหมินกล่าวชื่นชมหลานสาว อาเมี่ยวเป็นเด็กที่เชื่อฟังและแสนจะเรียบร้อย ตอนนี้เธอกำลังโตเป็นสาวสะพรั่ง ติดอยู่นิดเดียวก็ตรงที่ดูผอมไปหน่อยเท่านั้น

“คุณทวดสี่ อย่าชมหนูเลยค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอาผักมาก่อนนะคะ จะได้เริ่มก่อเตาทำกับข้าว” เหมินซิ่งเมี่ยวหัวเราะเขินๆ

เถ้าแก่เหมินมีศักดิ์เป็นปู่ทวดของเธอ อาเมี่ยวจึงเรียกเขาว่าคุณทวดสี่

“ไปเถอะๆ สัตวแพทย์เสี่ยวจาง คุณจาง และคุณผู้หญิงที่ถือกล้องอยู่ รีบมานั่งก่อนครับ บ้านเราไม่มีอะไรรับรองเท่าไรนัก ก็แค่ฆ่าไก่กับเป็ดไปอย่างละตัว แล้วก็มีปลาที่จับมาจากในนา ส่วนเตาข้างๆ ก็มีเนื้อรมควันกับไส้กรอก ไม่รู้ว่าจะถูกปากพวกคุณหรือเปล่านะครับ” เปาซิ่วอวี้กล่าวต้อนรับ