บทที่ 444 ความจริงที่สิ้นหวัง ไอ้สารเลวนี้มันร้ายนัก หมอประสาทวิทยาถึงกับกรีดร้อง!

“เฮ้อ...”

ข้างเตียงผู้ป่วย ทุกคนต่างพากันถอนหายใจออกมา!

“เกิ... เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?”

เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน ซุนอวี๋อวี๋รู้สึกแปลกใจอย่างมาก

“เขา! เขาไม่ได้เป็นอะไรไปใช่ไหม!”