บทที่ 51 กลางป่าเขาลำเนาไพร เด็กผู้ชายต้องปกป้องตัวเองให้ดี!

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เอากล้วยหอมมาใช้ซ้อมเย็บแผล

เพราะเขาเพิ่งจะผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในมิติระบบมานานถึงหนึ่งปีเต็ม หรือคิดเป็นเวลาห้าแสนสองหมื่นห้าพันหกร้อยนาที โดยผ่านการผ่าตัดเย็บแผลมาเกือบสองหมื่นเคส เขาไม่ใช่พวกคลั่งไคล้ศัลยกรรมถึงขนาดจะมานั่งเย็บต่อให้เสียสติ

ปอกเปลือกกล้วยหอมแล้วละเลียดกินอย่างสง่างามน่ะสบายใจกว่าเยอะ

สี่โมงครึ่ง

จางหลิงชวนเดินลงมาข้างล่าง กะว่าจะดูเสียหน่อยว่าหว่านฉิงจัดการไปถึงไหนแล้ว

“อาจารย์จางคะ มาได้จังหวะพอดีเลย หนูเพิ่งจัดการเสร็จพอดี กะว่าจะส่งให้ทางวีแชทแต่ไฟล์มันใหญ่เกินไป หนูว่าอาจารย์มาล็อกอินโต่วอินในเครื่องหนูแล้วกดโพสต์เลย หรือไม่ก็เอาแฟลชไดรฟ์มาคัดลอกไฟล์ไปจะดีกว่าค่ะ”

เขาถูกซ่งหว่านฉิงเรียกไว้เสียก่อน

“เสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? หว่านฉิงเก่งมากเลยนะเนี่ย!”

จางหลิงชวนประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วโมงกว่าๆ เอง

“ศิษย์มอชุนอย่างเราถ้าไม่เก่งแล้วใครจะเก่งล่ะคะ จริงไหมอาจารย์จาง!”

ซ่งหว่านฉิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นงานเป็นการ

“จริงครับๆ งั้นผมล็อกอินที่เครื่องหว่านฉิงเลยแล้วกัน”

จางหลิงชวนล็อกอินบัญชีผ่านคอมพิวเตอร์ของซ่งหว่านฉิงทันที จะไปหาแฟลชไดรฟ์มาคัดลอกให้วุ่นวายทำไมกัน

“อาจารย์จางคะ หนูตั้งค่าไว้ให้หมดแล้วนะคะ ว่าแต่ไลฟ์ครั้งหน้าของเราคือเมื่อไหร่ดีคะ?”

หลังจากล็อกอินเสร็จ ซ่งหว่านฉิงก็เริ่มใช้งานเครื่องมือสร้างสรรค์ของโต่วอินอย่างชำนาญ เธอโพสต์วิดีโอทันทีสามตัว และตั้งเวลาโพสต์ล่วงหน้าไว้อีกสามตัว

“เรื่องเปิดไลฟ์เนี่ย ส่วนใหญ่ต้องรอดูว่าเจ้าของฟาร์มวัวจะโทรหาพ่อผมเมื่อไหร่ครับ ตอนนี้สองเจ้าที่เร่งด่วนที่สุดจัดการเสร็จไปแล้ว ผมคาดว่าเร็วที่สุดก็น่าจะเป็นวันมะรืนละมั้งครับ”

จางหลิงชวนเองก็ไม่แน่ใจ

การเป็นสัตวแพทย์ในชนบท บทจะยุ่งก็ยุ่งจนหัวหมุน แต่บทจะว่างก็ว่างจนน่าใจหาย

“อย่างนี้เองเหรอคะ ว่าแต่คุณลุงคุณป้าไปเที่ยวกันเหรอคะ?”

ซ่งหว่านฉิงพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะทั้งเมื่อวานและวันนี้เธอยังไม่เห็นพ่อกับแม่ของอาจารย์จางเลย

“ใช่ครับ ไปเที่ยวที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งประจำเมืองครับ...”

จางหลิงชวนแบมือพลางเอ่ยอย่างอ่อนใจ

“อ๊ะ! คุณลุงเป็นอะไรมากไหมคะ!!”

ซ่งหว่านฉิงตกใจจนสะดุ้ง เดิมทีเธอนึกว่าอาจารย์จางกลับมาแล้วให้พ่อแม่ไปเที่ยวพักผ่อน โดยเขารับภาระงานที่บ้านไว้เอง นึกไม่ถึงเลยว่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ แค่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์บาดเจ็บที่ขา ต้องรักษาตัวสักพัก ตอนนี้แม่ผมคอยดูแลอยู่ครับ”

จางหลิงชวนเอ่ยด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ถือเสียว่าช่วงพักรักษาตัวนี้เป็นการให้พ่อจางได้หยุดพักผ่อนหลังจากตรากตรำมาครึ่งค่อนชีวิต

“ค่ะ งั้นในเมื่อภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว หนูขอตัวเลิกงานก่อนนะคะ~”

ซ่งหว่านฉิงล็อกเอาต์บัญชีต่อหน้าจางหลิงชวน จากนั้นก็เก็บคอมพิวเตอร์พลางยิ้มตาหยีจนเห็นลักยิ้ม

“ลำบากคุณแล้วจริงๆ วันหลังถ้าหว่านฉิงว่าง ผมขอเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวตอบแทนนะครับ”

ถึงแม้การช่วยเขาถ่ายทำจะเป็นงานที่ศูนย์สื่อสารมวลชนมอบหมายมา แต่งานนี้ไม่ได้รวมถึงการตัดต่อวิดีโอ หรือแม้แต่การช่วยเขาโพสต์โต่วอิน

นี่เป็นสิ่งที่อีกฝ่ายอาสาทำด้วยความเต็มใจ จางหลิงชวนจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมากจริงๆ

“ฮ่าๆๆ อาจารย์จางเกรงใจขนาดนี้เลยเหรอคะ? งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะ! ไปกันตอนนี้เลยไหมคะ?!”

ซ่งหว่านฉิงเอามือขยับแว่นพลางมองจางหลิงชวน ยิ้มจนลักยิ้มบุ๋มลึกเข้าไป

“เอ๊ะ? ไปตอนนี้เลยเหรอครับ?”

จางหลิงชวนกะว่าจะเลี้ยงขอบคุณวันหลัง แต่พอเธอบอกว่าไปตอนนี้เลยเขาก็ถึงกับอึ้ง

ในใจอดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า สงสัยเขาจะแก่แล้วจริงๆ ตามจังหวะความสนิทสนมแบบรวดเร็วของคนรุ่นใหม่ไม่ทันเสียแล้ว

แต่ให้ตายเถอะ เขาก็เพิ่งจะยี่สิบห้าเองนะ!!

แก่บ้าอะไรกัน! ช่วงเวลาที่ดีที่สุดเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ!!

“ก็ใช่น่ะสิคะ อาจารย์อยู่บ้านคนเดียวทำกับข้าวก็น่ารำคาญ สู้เข้าไปในตัวอำเภอหาก๋วยเตี๋ยวกินเป็นมื้อเย็นไปเลยดีกว่า จริงไหมคะ?”

สี่โมงห้าสิบห้านาที

หน้าศูนย์สื่อสารมวลชนรวมประจำอำเภอ

รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเล็กจอดนิ่งอยู่หน้าประตู

“อาจารย์จาง รอนานไหมคะ!”

แม่หนูในชุดเสื้อสไตล์นักเรียนคอปกตุ๊กตาสีขาว กางเกงยีนสีน้ำเงิน สวมแว่นตาหนาเตอะสีดำ พร้อมรอยยิ้มที่มีลักยิ้มบุ๋มสองข้างวิ่งตรงมาหาเขา

“ไม่เป็นไรครับ หว่านฉิง แถวข้างหน้ามีร้านก๋วยเตี๋ยวหลอด คุณเคยทานไหม? หรือจะไปทานก๋วยเตี๋ยวหลอดกันดีครับ??”

จางหลิงชวนจอดรถไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตู

ก๋วยเตี๋ยวหลอดในภาคเหนือหาทานค่อนข้างยาก แต่ทางหลิ่งหนานบ้านเรามีอยู่ทั่วไปหมด และเหมาะมากที่จะพาเพื่อนไปทาน

“ก๋วยเตี๋ยวหลอดยังไม่เคยทานเลยค่ะ ลองดูได้นะ แต่อาจารย์จางคะ พวกเราเพิ่งทานมื้อเที่ยงกันไปตอนบ่ายโมงกว่าๆ เอง นี่เพิ่งสี่โมงห้าสิบจะกินมื้อเย็นเลยมันเร็วไปหน่อยนะคะ!”

ซ่งหว่านฉิงหันมามองจางหลิงชวน

“งั้นพวกเราไปเดินเล่นกันก่อนไหมครับ??”

ก็นะ มันเร็วไปจริงๆ งั้นพาเธอไปเดินเล่นฆ่าเวลาหน่อยดีไหม?

“เดินเล่นมีอะไรน่าสนุกคะอาจารย์จาง เดี๋ยวหนูพาไปที่ที่หนึ่ง รับรองว่าอาจารย์ต้องชอบแน่!”

ซ่งหว่านฉิงหยิบหมวกนิรภัยสีเหลืองที่จางหลิงชวนวางไว้หน้ารถขึ้นมาสวมลงบนหัวเล็กๆ ของเธอ จากนั้นก็สตาร์ทรถ

“หว่านฉิง นี่คุณจะทำอะไรครับ?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายถอยรถอย่างชำนาญ จางหลิงชวนถึงกับยืนอึ้ง

ไปอยู่ทางเหนือมานานจนลืมไปว่าน้องสาวแถวบ้านที่ดูเรียบร้อยและขี้อายคนนี้ ลึกๆ แล้วมีความใจถึงซ่อนอยู่ไม่เบาเลยนะเนี่ย

“อาจารย์จาง ฝีมือขับรถหนูดีมากนะคะ ขึ้นมาเลย!!”

ซ่งหว่านฉิงใช้มือข้างเดียวจับแฮนด์รถพลางหันมามองจางหลิงชวน มืออีกข้างตบเบาะหลังที่ว่างอยู่ เธอไม่รู้จะขำอะไร ฟันเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ไม่เคยเก็บพ้นริมฝีปากเลย ส่วนดวงตาก็หยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

“ได้ครับๆ”

การกระทำของซ่งหว่านฉิงทำเอาจางหลิงชวนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

หรือว่าเขาจะหมกตัวอยู่ในห้องแล็บนานเกินไปจนตามโลกไม่ทันแล้วจริงๆ?

รุ่นน้องเดี๋ยวนี้กล้าแสดงออกกันเก่งเหลือเกิน!

เกิดมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าที่ผู้หญิงเป็นคนขับครั้งแรกนี่แหละ

ในวินาทีนี้ ในหัวของเขาผุดความคิดหลุดโลกขึ้นมาอย่างประหลาด... สังคมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เด็กผู้ชายเวลาออกไปข้างนอกต้องปกป้องตัวเองให้ดีนะ

บนถนนในอำเภอชิง

รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีขาวคันเล็กกำลังวิ่งฉิว

ห้าโมงสิบนาที

หลังจากเดินทางมาได้ยี่สิบนาที

รถมาจอดนิ่งอยู่ที่เชิงเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งนอกเขตหมู่บ้านในอำเภอชิง

“อาจารย์จาง ทางมันชันแถมถนนยังพัง รถไฟฟ้าขึ้นลำบาก พวกเราเดินเท้าขึ้นไปกันเถอะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงจอดรถเรียบร้อยแล้วส่งกุญแจรถให้จางหลิงชวน

“หว่านฉิง คุณจะพาผมไปไหนเนี่ย??”

คำว่า "พาสาวเที่ยว" เป็นคำฮิต แต่ดูเหมือนวันนี้จางหลิงชวนจะได้รับประสบการณ์ "สาวพาเที่ยว" แทนเสียแล้ว

ตอนนี้เขามองไปยังเนินเขาเล็กๆ พลางยืนอึ้ง

นี่น่ะเหรอที่บอกว่าเป็นที่ที่ดี?? พูดตามตรง เขาไม่ได้ชอบการปีนเขาเลยสักนิด

“อาจารย์จางไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกค่ะ หนูไม่เอาอาจารย์ไปขายแน่นอน”

ซ่งหว่านฉิงเห็นท่าทางมึนงงและแอบหวั่นๆ ของจางหลิงชวน ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากขำ

“มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ใครจะขายใครมันยังไม่แน่เลย แต่หว่านฉิงครับ ข้างบนนั่นมันคือที่ไหนเหรอ ดูมันเงียบเหงากลางป่าเขาลำเนาไพรยังไงชอบกล”

เรื่องจะเอาเขาไปขายน่ะ เขาไม่กลัวเลยสักนิด

ก็นี่มันบ้านเกิดเขานี่นา

ถ้าจะขาย เขาน่าจะมีโอกาสขายเธอได้มากกว่าเสียอีก

เพียงแต่ตอนนี้จางหลิงชวนสงสัยเหลือเกินว่าแม่หนูคนนี้จะพาเขาไปที่ไหน

ถึงแม้หน้าร้อนวันจะยาว ทุ่มหนึ่งถึงจะมืด

แต่นี่ก็ห้าโมงกว่าแล้วนะ กลางป่ากลางเขาแบบนี้...