บทที่ 52 ทารุณกรรม จิตวิญญาณวิปริต เอ๊ะ จุดบกพร่องของระบบมาอีกแล้วเหรอ!

“อาจารย์จางคะ ข้างบนนี้คือสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดค่ะ งานแรกที่หนูได้รับตอนมาเป็นอาสาสมัครที่ศูนย์สื่อสารมวลชนรวมก็คือการมาถ่ายทำที่นี่แหละค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงตอบพลางก้าวเดินนำทางไป

“ที่แท้ก็มาสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดนี่เอง!”

จางหลิงชวนแทบไม่อยากเชื่อ

อำเภอชิงมีสถานที่แบบนี้ด้วยเหรอ?

เขาไม่รู้เลยจริงๆ!!

“ใช่ค่ะ หนูคิดว่าอาจารย์จางเป็นสัตวแพทย์ ก็น่าจะชอบสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดเหมือนกันเลยถือโอกาสพามาซะเลย ทางขึ้นมันชันหน่อยนะคะ ปีนเหนื่อยจริงๆ อาจารย์จางอยากให้หนูช่วยเช็ดเหงื่อให้ไหมคะ?”

อากาศร้อนจัด

แดดตอนห้าโมงเย็นยังคงแผดเผา

เดินไปได้ไม่นานเหงื่อก็เริ่มซึม

ซ่งหว่านฉิงหยิบกระดาษทิชชู่ห่อเล็กขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้ตัวเอง ก่อนจะหันมายิ้มถามจางหลิงชวนทีเล่นทีจริง

“ไม่ต้องครับๆ ผมยังไม่มีเหงื่อเลย”

จางหลิงชวนส่ายหน้า

ถึงเขาจะไม่ชอบปีนเขา แต่สมรรถภาพร่างกายของเขายังถือว่าใช้ได้อยู่

“อ๋อ หมายความว่าถ้าอาจารย์จางเหงื่อออกแล้ว หนูถึงจะช่วยเช็ดให้ได้ใช่ไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงกำทิชชู่ไว้ในมือพลางมองจางหลิงชวน พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

“น้องหว่านฉิงครับ ผมเพิ่งสังเกตนะว่าคุณคุยเก่งเหมือนกันนะเนี่ย ปกติคุยเก่งแบบนี้กับทุกคนเลยหรือเปล่า?”

จางหลิงชวนมองแม่หนูที่วันแรกพูดจาเสียงเบาหวิว วันที่สอง (ก็คือเช้านี้) ดูขี้อายเรียบร้อย ด้วยความประหลาดใจ

ทำไมก่อนหน้านี้ไม่ยักรู้ว่าเธอมีวาทศิลป์ขนาดนี้

“ไม่หรอกค่ะ หนูคุยเก่งแค่อาจารย์จางคนเดียวนั่นแหละ”

ซ่งหว่านฉิงยัดทิชชู่กลับเข้ากระเป๋ากางเกงพลางตอบพร้อมรอยยิ้ม

“จะว่าไปหว่านฉิง เราต้องเดินไปอีกไกลไหมครับ?”

คุยต่อไม่ถูกเลยแฮะ

รุ่นน้องเดี๋ยวนี้กล้าแสดงออกกันเก่งเหลือเกิน

เขานี่แก่จนตามยุคสมัยไม่ทันแล้วจริงๆ

จางหลิงชวนจึงตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

ก็นะ ทางข้างหน้ายังดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุดเลย

“อาจารย์จางคะ ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เส้นทางของเรายังอีกยาวไกล”

พูดจบ ซ่งหว่านฉิงก็เอามือปิดปากขำพลางมองจางหลิงชวน

“...”

แม่หนูคนนี้ขี้เล่นไม่เบา

สิบนาทีต่อมา

มีเสียงสุนัขเห่าดังระงมอยู่เบื้องหน้า

“ทาดา~ อาจารย์จาง ถึงแล้วค่ะ~”

ซ่งหว่านฉิงชี้ไปข้างหน้าอย่างร่าเริง

สุนัขหลายสิบตัวปรากฏแก่สายตา มีทั้งสีขาว สีดำ สีเหลือง ทั้งตัวแก่ ตัวเล็ก หลากหลายสายพันธุ์

“ข้างบนนี้เลี้ยงสุนัขไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

บนยอดเขามีอาคารชั้นเดียวหลังเล็กๆ ปลูกสร้างเรียงรายกันอยู่

มีสุนัขจำนวนมาก

เมื่อเห็นพวกเขาก็พากันวิ่งมารวมตัวกัน

“โฮ่งๆๆ~”

แต่ละตัวต่างเห่าทักทาย

บางตัวถึงขั้นส่ายหางดิ๊กๆ วิ่งเข้ามคลอเคลียซ่งหว่านฉิง ดูท่าเธอจะมาที่นี่บ่อยจริงๆ

“ไม่ใช่แค่สุนัขนะคะ ยังมีลาแล้วก็อัลปาก้าด้วย อาจารย์จางดูทางนั้นสิคะ~”

ซ่งหว่านฉิงใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางซ้าย

ตรงนั้นมีอาคารแยกออกมาอีกหลัง

มีหัวสองหัวโผล่ออกมา หัวสีดำคือลา ส่วนหัวสีขาวที่มีทรงผมสลวยคืออัลปาก้า

“ให้ตายเถอะ ผมเป็นคนอำเภอชิงแท้ๆ ยังไม่รู้เลยว่ามีที่แบบนี้ด้วย หว่านฉิงมาบ่อยเหรอครับ?”

สุนัขมีทั้งแบบปล่อยอิสระและที่อยู่ในกรง

จะว่าไปก็น่าละอายใจเหมือนกัน เขาเป็นคนพื้นที่แท้ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลย

“อาจารย์ไม่ค่อยได้กลับบ้านนี่คะ ไม่รู้ก็ปกติแหละ หนูเองก็ไม่ได้มาบ่อยขนาดนั้น แค่พอมีเวลาก็จะแวะมาเยี่ยมเจ้าพวกตัวเล็กพวกนี้บ้างน่ะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงตอบ

เธอมาอยู่อำเภอชิงได้ครึ่งเดือน ตั้งแต่มาสัมภาษณ์ครั้งแรกก็แวะมาสามสี่ครั้งได้แล้ว

“อย่างนี้นี่เอง ผมเองก็ชอบนะ ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยผมก็ไปบ่อยเหมือนกัน”

จางหลิงชวนพยักหน้า ความจริงเขาสนใจสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดอยู่แล้ว สมัยเรียนเขาก็แวะเวียนไปเป็นประจำ

“หนูเคยเห็นอาจารย์จางด้วยค่ะ ไปค่ะ เดี๋ยวหนูพาเดินชม อ้อ ถ่ายวิดีโอไว้ด้วยดีกว่า เดี๋ยวเราตั้งหัวข้อว่า 'เยี่ยมชมสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัด' โพสต์ออกไปถือเป็นวัตถุดิบทำคอนเทนต์แถมยังสร้างอิทธิพลทางสังคมได้ด้วยนะ”

ซ่งหว่านฉิงยิ้มพลางเดินนำทาง พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายทำ

“หา?!!”

จางหลิงชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง

เธอเคยเห็นเขา? แถมจะถ่ายคอนเทนต์ที่นี่ด้วย??

“อาจารย์จางคะ ตัวนี้คือเจ้าเหลืองตาเดียว ส่วนตัวนั้นชื่อเจ้าขาว...”

ยังไม่ทันที่จางหลิงชวนจะตั้งตัว ซ่งหว่านฉิงก็เริ่มถ่ายทำและทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์แนะนำสุนัขแต่ละตัวให้เขารู้จัก

เดินไปได้ไม่กี่นาทีโดยไม่รู้ตัว

“อ้าว คุณนักข่าวมาอีกแล้วเหรอครับ”

ขณะเดินผ่านอาคารหลังเล็ก

ชายหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม

ที่แท้หลังจากศูนย์สื่อสารมวลชนมาสัมภาษณ์ ซ่งหว่านฉิงก็มักจะมากับเพื่อนร่วมงานบ่อยๆ จนคุ้นเคยกับหัวหน้าสถานสงเคราะห์แห่งนี้

“คุณอู๋คะ เจ้าพวกนี้เป็นอะไรกันเหรอคะ?”

ซ่งหว่านฉิงมองหัวหน้าสถานสงเคราะห์ที่กำลังถือเครื่องมืออยู่ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เฮ้อ มีสุนัขสองสามตัวโดนกัดบาดเจ็บมาครับ แล้วก็มีบางตัวที่แผลเก่าอักเสบจนเป็นหนอง ผมกำลังจะทำแผลให้พวกมัน แต่ที่จัดการยากที่สุดคือเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งส่งมาตัวนี้ครับ ไม่รู้ไอ้คนใจร้ายที่ไหนกรีดหลังมันไปสองแผลใหญ่ แล้วทิ้งมันไว้ให้ตายตามยถากรรม”

หัวหน้าสถานสงเคราะห์ชื่อ อู๋ฟาง

เขาเอ่ยพลางถอนหายใจและชี้ไปยังมุมห้อง ตรงนั้นมีสุนัขตัวหนึ่งกำลังนอนกินน้ำ พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดความสามารถ

สำหรับสถานสงเคราะห์สัตว์จรจัดอย่างพวกเขา สัตว์บาดเจ็บเป็นเรื่องปกติ แต่การที่มีคนจงใจถลกหนังหมาแบบนี้ถือว่าหาได้ยากมาก

“ใครทำน่ะ จิตใจวิปริตสิ้นดี ทำไมถึงเหี้ยมโหดขนาดนี้!!”

ซ่งหว่านฉิงมองไปที่สุนัขตัวน้อยในมุมห้องที่ถูกถลกหนังจนเห็นเนื้อแดงๆ เธอถึงกับสติหลุดด้วยความโกรธ

อยากฆ่ากินเนื้อก็ควรทำให้มันจบไปเร็วๆ แต่มาทรมานสิ่งมีชีวิตให้เลือดโชกแบบนี้ มันไม่ใช่คนแล้ว!!

“เฮ้อ ฆ่าได้แต่ไม่ควรทรมานครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร คนที่เดินผ่านไปเห็นเขาสงสารเลยส่งมาที่นี่ หวังให้ผมช่วยรักษาให้หน่อย แต่พูดตามตรง โดนมาขนาดนี้โอกาสรอดริบหรี่มากครับ”

อู๋ฟางทอดถอนใจ เพราะเขาเองก็เป็นแค่สัตวแพทย์ที่เรียนรู้มาแบบงูๆ ปลาๆ

“คุณอู๋ครับ ที่นี่มีกล่องอุปกรณ์กับไหมเย็บแผลไหมครับ ผมขอช่วยจัดการให้เอง”

เขาไม่ใช่พวกคลั่งรักสุนัข และไม่แอนตี้คนกินเนื้อสุนัข เพราะสุนัขถือเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล แต่การทารุณกรรมถลกหนังอย่างโหดเหี้ยมแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงกระทำ

ไม่ว่าจะเป็นสุนัข แมว หรือสัตว์ชนิดใด คนที่ชอบทารุณสัตว์เพื่อความพึงพอใจของตัวเองยังไงก็คือพวกวิปริต

คนปกติบ้านไหนเขาจะมีจิตใจแบบนี้กัน

“ใช่ค่ะคุณอู๋ อาจารย์จางเป็นสัตวแพทย์ที่เก่งมากนะคะ! มอบสุนัขตัวนี้ให้เขาจัดการเถอะค่ะ!!”

ดวงตาของซ่งหว่านฉิงเป็นประกาย

บางทีอาจารย์จางอาจจะช่วยชีวิตมันไว้ได้

“เป็นสัตวแพทย์เหรอครับ! มีๆๆ เครื่องมือผมมีครบเลย!”

พอหัวหน้าอู๋ได้ยินดังนั้น ก็รีบหลีกทางให้จางหลิงชวนทันที พร้อมกับยกกระเป๋าเครื่องมือออกมา

ถุงมือ หน้ากากอนามัย และเครื่องมือต่างๆ ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า

ถึงจะไม่ประณีตเท่ากระเป๋าเครื่องมือของเขาเอง แต่โดยรวมก็มีอุปกรณ์ที่จำเป็นครบถ้วน

จางหลิงชวนฉีดยาชาให้สุนัข จากนั้นก็เริ่มจัดการแผลที่ติดเชื้อ

ก่อนจะหยิบเข็มขึ้นมาเย็บผิวหนังให้มัน

ต้องยอมรับเลยว่า

ไอ้เศษเดนที่จิตใจวิปริตนั่น ทำเรื่องที่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทำจริงๆ

มันกรีดมีดลงบนหลังสุนัขตามแนวสันหลังหนึ่งแผล และกรีดที่ก้นเป็นรูปโค้งอีกหนึ่งแผล

แผลทั้งหมดเป็นรูปกากบาท

ผิวหนังถูกถลกจนเปิดออกเหมือนเปลือกส้ม

แถมยังมีไส้เลื่อนห้อยออกมาเหมือนเนื้องอกตกลงบนพื้น

ภาพโดยรวมดูสยดสยองและน่าหวาดกลัวมาก

เขายังดำเนินการผ่าตัดรักษาไส้เลื่อนให้มันด้วย

เวลาล่วงเลยไปจนถึงหกโมงครึ่งโดยไม่รู้ตัว

“เย็บสวยจริงๆ เลยนะครับ”

ขณะนี้ สุนัขที่เคยน่าสยดสยองได้รับการรักษาจนกลับสู่สภาพปกติ ผิวหนังกำลังถูกเย็บปิด

ซ่งหว่านฉิงถือทิชชู่คอยซับเหงื่อให้จางหลิงชวน

หัวหน้าอู๋อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

สมแล้วที่เป็นมืออาชีพจริงๆ คราวนี้เจ้าหมาตัวนี้รอดตายแน่ๆ

【ยินดีด้วย โฮสต์เสร็จสิ้นภารกิจการล้างแผลและใส่ยา +1】

【9/100】

หกโมงสี่สิบนาที

ทันทีที่จางหลิงชวนเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมด เขาต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตรงหน้า

“เอ๊ะ???”

ในพริบตานั้นเขาถึงกับยืนอึ้ง เกิดอะไรขึ้น!!

ระบบนี้อัปเกรดซ่อมแซมจุดบกพร่องไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ทำไมภารกิจล้างแผลและใส่ยาถึงนับเพิ่มขึ้นเป็น +1 ได้ล่ะ!!

...