บทที่ 53 ขับรถ สวมหมวกนิรภัยให้ดี หวานเป็นพิเศษเลยใช่ไหมล่ะ?

“เป็นอะไรไปครับคุณจาง?”

หัวหน้าสถานสงเคราะห์อู๋เห็นสีหน้าของจางหลิงชวนดูแปลกไปจึงเอ่ยถามด้วยความฉงน

ซ่งหว่านฉิงที่กำลังถ่ายวิดีโอเก็บข้อมูลอยู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง การผ่าตัดก็เสร็จสิ้นแล้ว ทำไมอาจารย์จางถึงทำหน้าเหมือนเจอเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้น

“ไม่มีอะไรครับคุณอู๋ สุนัขตัวที่เหลือที่ต้องล้างแผลใส่ยา มอบให้ผมจัดการทั้งหมดเลยแล้วกันครับ”

จางหลิงชวนยิ้มตอบ

เมื่อครู่เขาแค่สงสัยว่าทำไมจุดบกพร่องของระบบถึงกลับมาทำงานอีกครั้ง สรุปว่าเป็นจุดบกพร่องใหม่ หรือของเดิมไม่เคยถูกซ่อมกันแน่

เขาจึงตัดสินใจลองล้างแผลให้สุนัขเพิ่มอีกหลายๆ ตัวเพื่อทดสอบ

ถ้าสุนัขทุกตัวทำให้เขาได้แต้มภารกิจเพิ่ม นั่นพิสูจน์ว่าระบบไม่ได้ซ่อมจุดบกพร่องเลย

แต่ถ้ามีแค่ตัวที่ผ่าตัดเมื่อกี้ที่ได้แต้ม แสดงว่าระบบเกิดจุดบกพร่องใหม่ขึ้นมาแทน

“โอ้! คุณจางครับ ลำบากคุณแย่เลย ขอบคุณจริงๆ ครับ!!”

หัวหน้าอู๋ได้ยินว่าจางหลิงชวนอาสาช่วยรักษาตัวที่เหลือให้ก็เอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรครับ หว่านฉิง มื้อเย็นของเราอาจจะต้องเลื่อนออกไปหน่อย คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ?”

ตอนนี้เกือบทุ่มหนึ่งแล้ว เขาเดาว่าอย่างเร็วที่สุดก็น่าจะเสร็จประมาณทุ่มครึ่ง

“ไม่ว่าเลยค่ะ หนูชอบถ่ายงานอยู่แล้ว อ้อ... อาจารย์จางคะ มีน้ำมะนาวเย็นๆ สนใจสักจิบไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงยิ้มพลางหยิบขวดน้ำมะนาวออกมาจากกระเป๋า เธอหมุนฝาออกแล้วส่งให้จางหลิงชวนทันที

“พกเครื่องดื่มมาด้วยเหรอครับ ดีเลย กำลังหิวน้ำพอดี”

จางหลิงชวนตั้งท่าจะถอดถุงมือและหน้ากากอนามัยออก

“อาจารย์ไม่ต้องขยับค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยเอง”

ทว่าวินาทีถัดมา ซ่งหว่านฉิงก็ร้องห้ามไว้

จางหลิงชวนยืนอึ้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายช่วยถอดหน้ากากอนามัยให้เขา จากนั้นก็จ่อขวดน้ำมะนาวมาที่ริมฝีปาก

“อึก อึก อึก—”

ขวดน้ำเอียงลงเล็กน้อย เขาพบว่ารสชาติของมันไม่เลวเลยทีเดียว

“ดื่มอีกไหมคะ?”

“ขออีกหน่อยครับ”

ประกอบกับความกระหายน้ำ จางหลิงชวนเลยซดไปค่อนขวดในสองอึกใหญ่

“หนูเพิ่งสังเกตนะว่าอาจารย์จางนี่ไม่เกรงใจกันเลยจริงๆ เครื่องดื่มของผู้หญิงแท้ๆ นอกจากจะดื่มจริงๆ แล้ว ยังดื่มซะเหลือติดก้นขวดแค่นิดเดียวเองนะคะเนี่ย”

หลังจาก "ป้อน" เสร็จ

ซ่งหว่านฉิงชักมือกลับ เธอเขย่าขวดน้ำมะนาวที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดผ่านแสงอาทิตย์อัสดง

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นดำจ้องมองจางหลิงชวนด้วยแววตาที่แกล้งทำเป็นเคร่งขรึม

“หา? แค็กๆๆ!?”

น้ำมะนาวเพิ่งไหลลงคอ พอได้ยินแบบนั้นจางหลิงชวนถึงกับสำลักทันที!

เขาหันไปมองซ่งหว่านฉิงด้วยความเลิ่กลั่ก

สรุปว่าเมื่อกี้เธอแค่ถามตามมารยาทหรอกเหรอ??

“ฮิฮิ อาจารย์จางอย่าตื่นเต้นไปค่ะ หนูล้อเล่น ว่าแต่น้ำมะนาวขวดนี้หวานไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงมองจางหลิงชวนที่สำลักพลางเม้มปากยิ้มถาม

“หวานดีครับ”

จางหลิงชวนพยักหน้า

รสชาติน้ำมะนาวขวดนี้ใช้ได้เลยทีเดียว

ตอนอยู่มหาวิทยาลัยเขาก็ชอบดื่มบ่อยๆ

“หวานก็ถูกแล้วค่ะ เครื่องดื่มของเด็กสาวจะตัวน้อยๆ จะไม่หวานได้ยังไงกัน? น่าเสียดายจัง หนูมีแค่ขวดเดียว คงต้องดื่มส่วนที่เหลือต่อจากอาจารย์แล้วล่ะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงพึมพำ

“เอ่อ...”

แล้วจางหลิงชวนก็เห็นซ่งหว่านฉิงยกน้ำมะนาวที่เหลือดื่มจนหมด

ถึงแม้จะไม่ได้ดื่มแบบเอาปากจ่อขวดตรงๆ ก็เถอะ!

แต่ทั้งคำพูดและภาพที่เห็น มันทำให้เขารู้สึกผิดอย่างประหลาด!

เห็นทีคราวหน้าถ้าสาวๆ ยื่นเครื่องดื่มให้ ต้องคิดให้หนักก่อนรับ!

“แค็กๆ เดี๋ยวผมไปยกอาหารเม็ดมาให้หมาข้างนอกก่อนนะ พวกคุณตามสบายเลย”

หัวหน้าอู๋กระแอมไอสองสามที

ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก

การทำงานข้างในยังคงดำเนินต่อไป

หนึ่งตัว สองตัว สามตัว... จนถึงตัวที่สิบ!!

กระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงทุ่มครึ่ง

【เสร็จสิ้นการล้างแผลและใส่ยา +1】

【ข้อกำหนดภารกิจ: ล้างแผลและใส่ยาให้ครบ 100 ครั้ง】

【ระยะเวลาภารกิจ: 10 วัน】

【รางวัลภารกิจ: ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1, ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100】

【ความคืบหน้าภารกิจ: 19/100】

จางหลิงชวนเปิดดูรายละเอียดภารกิจในหัว

จากหลักฐานเชิงประจักษ์ จุดบกพร่องของระบบน่าจะยังไม่ถูกซ่อม

แต่ทำไมตอนที่ตอนไก่เมื่อกี้ ระบบถึงไม่นับว่าเป็นการล้างแผลใส่ยา และไม่นับความคืบหน้าให้ล่ะ?

ไก่กับสุนัขมันต่างกันตรงไหน?

หรือจะเป็นเรื่องน้ำหนัก?

แต่ก็ไม่น่าใช่

ก็นะ วัวตัวเต็มวัยหนักเป็นตันๆ ถ้าระบบใช้น้ำหนักตัดสินว่าเป็นคนหรือสัตว์ มนุษย์ที่หนักหนึ่งตันมันคือตัวอะไรกันล่ะ

ดังนั้นเรื่องรูปร่างและน้ำหนักตัดทิ้งไปได้เลย

แล้วไก่กับสุนัขมันต่างกันตรงไหนกันแน่?

เขาตัดสินใจว่ากลับไปต้องลองตรวจสอบดูให้ละเอียดทุกแง่มุม

“อาจารย์จางคะ คิดอะไรอยู่เหรอ?”

ระหว่างทางเดินลงเขา

ซ่งหว่านฉิงเห็นจางหลิงชวนทำท่าทางครุ่นคิด

เธอจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ไม่มีอะไรครับ แค่ทบทวนขั้นตอนการผ่าตัดตามความเคยชินน่ะครับ”

จางหลิงชวนยิ้มตอบ

เขาคงบอกเธอไม่ได้หรอกว่าในหัวมีระบบอยู่ และเขากำลังเครียดเรื่องภารกิจของระบบ

“อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะคะเขาถึงบอกว่าคนเรียนหมอต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต อาจารย์จางรู้ไหมคะเมื่อกี้คุณอู๋ชมอาจารย์ไม่หยุดปากเลย บอกว่าไม่เคยเห็นใครล้างแผลให้หมาได้เร็วและไร้ที่ติขนาดนี้มาก่อน!”

ตอนแรกซ่งหว่านฉิงนึกว่าสุนัขเยอะขนาดนี้ อย่างน้อยต้องยุ่งไปจนถึงสองทุ่ม

นึกไม่ถึงว่าทุ่มครึ่งก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

เธอทำได้เพียงบอกว่า ยอดฝีมือนี่มันเทพจริงๆ!

“ไร้ที่ติอะไรกันครับ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก หว่านฉิงครับ เดี๋ยวพวกเราไปทานก๋วยเตี๋ยวหลอดกันดีไหม?”

ถึงแม้เขาจะฝึกฝนในระบบมานานถึงหนึ่งปีเต็ม

จนทั้งความเร็วและเทคนิคดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแบบราวฟ้ากับเหว

แต่ถ้าจะบอกว่าไร้ที่ติ มันก็ออกจะเกินจริงไปหน่อย

“ได้ค่ะ หนูยังไม่เคยทานก๋วยเตี๋ยวหลอดเลย ถือโอกาสลองดูสักครั้ง งั้นเดี๋ยวอาจารย์จางเป็นคนขับนะคะ ขับตอนกลางคืนหนูกลัวจะพาอาจารย์ลงข้างทางน่ะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงเดินข้างจางหลิงชวนพลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

เธอไม่เคยทานก๋วยเตี๋ยวหลอดจริงๆ

แต่เธอก็อยากลองชิมดูมาก

ลงจากเขา

ขับรถ

สวมหมวกนิรภัยให้เรียบร้อย

ยี่สิบนาทีต่อมา

รถมาจอดนิ่งอยู่ที่หน้าตลาดสดเก่าแก่แห่งหนึ่ง

“ร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดตลาดโต้รุ่งเจ้าเก่า อาจารย์จางคะ เราจะทานร้านนี้กันเหรอ?”

ซ่งหว่านฉิงถามด้วยความสนใจ

“ใช่ครับ หว่านฉิง อย่าดูเห็นว่าที่นี่ดูโทรมนิดๆ แถมไม่มีหน้าร้านเป็นทางการนะ แต่รสชาติของเขาสุดยอดจริงๆ”

จางหลิงชวนพยักหน้า

นี่คือร้านประจำของเขา

ถือเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดรอบดึกที่รสชาติดีที่สุดในอำเภอชิงแล้ว

“ค่ะ งั้นต้องลองชิมดูซะหน่อย~”

ซ่งหว่านฉิงนั่งลงที่โต๊ะตัวเล็กริมทาง

พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูเหมือนร้านนี้จะเป็นที่นิยมจริงๆ เพราะขนาดจะสองทุ่มแล้ว ลูกค้ายังนั่งกันเกือบเต็มทุกโต๊ะ

ครู่หนึ่ง

ก๋วยเตี๋ยวหลอดสองจานก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

“หว่านฉิง ลองชิมดูครับ”

จางหลิงชวนใช้ตะเกียบคลุกเคล้าเครื่องเคราพลางบอกเธอ

“ค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงทัดปอยผมไว้ที่หลังใบหู ก่อนจะทำตามจางหลิงชวนโดยใช้ตะเกียบคลุกก๋วยเตี๋ยวในจาน

กลิ่นเฉพาะตัวมันย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่พอสูดดมไปนานๆ ทำไมมันกลับดูหอมขึ้นมาได้ล่ะ??

และแล้ว เธอก็ทานคำแรกเข้าไป

“เป็นไงครับ? พอได้ไหม??”

จางหลิงชวนยิ้มถาม

“อื้มๆ อร่อยค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงพยักหน้ายืนยัน

อย่างน้อยสำหรับเธอ รสชาติมันยอดเยี่ยมมากจริงๆ

“ฮ่าๆๆ อร่อยก็ทานเยอะๆ นะครับ ผลตอบรับที่ดีในวันนี้ต้องยกความดีความชอบให้ศูนย์สื่อสารมวลชนจริงๆ และที่สำคัญคือต้องขอบคุณหว่านฉิงมากที่ช่วยตัดต่อวิดีโอให้ผมทั้งที่อยู่นอกเหนืองาน”

เมื่อเห็นว่าซ่งหว่านฉิงถูกปาก จางหลิงชวนก็เอ่ยขอบคุณจากใจจริง

ถ้าให้เขาถ่ายเอง

ป่านนี้มีผู้ติดตามถึงพันคนก็เก่งแล้ว นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมต้องให้มืออาชีพจัดการงานที่ตรงสาย

“อาจารย์จางคะ พวกเราเป็นศิษย์ร่วมสถาบันกัน อย่าเกรงใจกันขนาดนั้นเลยค่ะ ตอนนี้พวกเรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงให้ช่องโต่วอินโตขึ้น เพิ่มยอดผู้ติดตาม และสร้างอิทธิพลเพื่อเอาชนะคู่แข่งคนอื่นๆ เพราะยังไงตัวหลักของรายการไลฟ์นี้คืออาจารย์นะคะ ส่วนหนูทำได้มากที่สุดก็แค่งานเบื้องหลังเท่านั้นเอง”

วัตถุดิบที่เพิ่งถ่ายมาเธอสามารถนำไปตัดต่อลงโต่วอินเพื่อเสริมภาพลักษณ์ของเขาได้

แต่การจะดึงดูดคนให้เข้ามาดูไลฟ์มากขึ้นนั้น ต้องพึ่งพาตัวอาจารย์จางเอง

“งั้นหว่านฉิงพอจะมีคำแนะนำดีๆ ไหมครับ?”

จางหลิงชวนจ้องมองเธอ ความรู้เรื่องการทำคอนเทนต์หรือการบริหารจัดการช่องของเขาเป็นศูนย์จริงๆ

“มีแน่นอนค่ะ!!”

ดวงตาของซ่งหว่านฉิงเป็นประกาย เธอจ้องมองจางหลิงชวนด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง

“เรื่องอะไรครับ? หว่านฉิงลองว่ามาสิ”

จางหลิงชวนเริ่มแสดงสีหน้าอยากรู้

“อาจารย์จางคะ หนูขอถามอะไรหน่อย คืออาจารย์มีความรู้แตกฉานทั้งตะวันออกและตะวันตก แถมพื้นฐานทางศัลยกรรมยังแน่นปึ้กขนาดนี้ ความจริงแล้ว... เป้าหมายสูงสุดของอาจารย์คือการเป็นหมอรักษาคนใช่ไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าพลางทานไปด้วยถามด้วยความสงสัย

เธอรู้สึกว่าเทคนิคต่างๆ ของอาจารย์จาง ดูเหมือนจะถูกฝึกฝนมาเพื่อใช้รักษาคนมากกว่า

ก็นะ ศาสตร์การพยากรณ์ราศีของบรรพบุรุษ หรือการสังเกต ฟัง ถาม แมะ ของแพทย์แผนจีน มันคงไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อใช้กับวัวกับควายหรอกจริงไหม

...