บทที่ 54 ทะเล้น ทะเล้นเกินไปแล้ว เอ๊ะ ทำไมคุณถึงเขินล่ะ?! ภารกิจใหม่มาแล้ว!

“เป้าหมายนั้นผมไม่มีจริงๆ ครับ”

จางหลิงชวนส่ายหน้าปฏิเสธ

ถึงเขาจะเรียนสัตวแพทย์คลินิกมา แต่เขาก็ไม่เคยตั้งเป้าว่าจะต้องเป็นหมอรักษาคนให้ได้

เพราะเส้นทางของหมอคนนั้นมันมีการแข่งขันที่สูงมาก ประกอบกับอิทธิพลจากพ่อจาง ทำให้ความจริงแล้วเขาแค่อยากจะเป็นสัตวแพทย์ที่เก่งกาจคนหนึ่งเท่านั้นเอง

ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะต้องมาผูกติดกับระบบที่แสนจะหลุดโลกแบบนี้

ทั้งที่มันควรจะไปผูกติดกับหมอคนแท้ๆ แต่ดันมาลงเอยที่เขาเสียอย่างนั้น

แถมยังประเคนทักษะต่างๆ มาเสริมแกร่งให้เขาเพียบ

เขาหมายถึงว่าถ้าในอนาคตอีกหลายปีข้างหน้า ฝีมือของเขาภายใต้การช่วยเหลือของระบบไปถึงระดับสูงสุดจริงๆ เมื่อถึงตอนนั้นค่อยคิดเรื่องเป็นหมอคนก็ยังไม่สาย

อย่างน้อยในตอนนี้หมอคนก็มีเยอะแยะถมเถไป ยอดฝีมือก็เต็มบ้านเต็มเมือง มีเขาเพิ่มไปอีกคนก็คงไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

เขาแค่อยากจะเป็นสัตวแพทย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาไลฟ์สดถึงได้ชอบเจอแต่เรื่องที่มันหลุดโลกอยู่เรื่อย

“อ๋อ หนูเข้าใจค่ะ เข้าใจ...”

ปอยผมข้างใบหูทิ้งตัวสละสลวย ซ่งหว่านฉิงใช้มือเกี่ยวขึ้นทัดหูเบาๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองจางหลิงชวนค้างไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเม้มปากพยักหน้าเออออตามไป

“หว่านฉิง คุณไม่มัดผมเหรอครับ? ทานแบบนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นะ”

จางหลิงชวนอยากจะถามเหลือเกินว่าเข้าใจอะไรของเขา ประเดี๋ยวก็คงไปมโนอะไรเรื่อยเปื่อยอีกแน่ๆ

ช่างเถอะ เขาไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดในหัวข้อนี้

เพราะยิ่งอธิบายมันจะยิ่งดูเหมือนแก้ตัว

เขาเลยเปลี่ยนเรื่องแทน เห็นเธอต้องคอยปัดผมบ่อยๆ มันดูลำบาก มัดไว้คงจะดีกว่า

“หนูก็อยากมัดค่ะ แต่เมื่อกี้ตอนทานก๋วยเตี๋ยว มือข้างที่ถือตะเกียบมันเปื้อนน้ำมันพริกไปแล้ว มัดมือเดียวลำบากจัง อาจารย์จางช่วยหนูมัดหน่อยได้ไหมคะ?”

ซ่งหว่านฉิงก้มหน้าใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นก๋วยเตี๋ยวอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับยื่นมืออีกข้างที่มีหนังยางคล้องข้อมืออยู่ส่งให้จางหลิงชวน

“หา? ให้ผมมัดให้เหรอ? มันจะดีเหรอครับ!?”

จางหลิงชวนถึงกับยืนอึ้ง

จำได้ว่าสมัยเรียน ผมของเด็กผู้หญิงน่ะเป็นของต้องห้ามที่แตะต้องไม่ได้เลยนะ

“ไม่ดียังไงคะ อาจารย์จาง หนูยังไม่ถือเลยอาจารย์จะกลัวอะไรล่ะคะ เอ้า หยิบหนังยางไปค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงหมุนข้อมือส่งสัญญาณให้จางหลิงชวนหยิบหนังยางจากข้อมือเธอไป

“แต่ผมมัดไม่เป็นนะครับ”

จางหลิงชวนหน้าถอดสี

สุภาษิตที่ว่าขุดหลุมฝังตัวเองเนี่ย เขาซึ้งถึงทรวงเลยจริงๆ

อยู่ดีๆ จะไปทักเรื่องผมทำไมกันนะ

“มัดไปเดี๋ยวก็เป็นเองค่ะ เร็วๆ เข้า~”

ซ่งหว่านฉิงยื่นมือมาตรงหน้าจางหลิงชวน พร้อมกับหมุนข้อมือให้เร็วขึ้นอีก

“ก็ได้ครับ ผมจะลองดูนะ ไม่เคยตามมัดให้ใครมาก่อน มัดไม่สวยอย่าว่ากันนะครับ”

จางหลิงชวนจำใจหยิบหนังยางออกมาด้วยความประหม่า

ส่วนซ่งหว่านฉิงที่เมื่อครู่ยังก้มหน้าทานก๋วยเตี๋ยวอยู่ ก็ยืดคอขึ้นตรง ราวกับทำภารกิจบางอย่างสำเร็จ แอบเม้มปากอมยิ้มขัดเขินอยู่คนเดียว

จากนั้นเธอก็สัมผัสได้ว่าเส้นผมของเธอถูกรวบขึ้นด้วยฝ่ามือใหญ่คู่นั้น

จากด้านหลัง

จางหลิงชวนไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของซ่งหว่านฉิงเลย

เขากลับรู้สึกประหลาดใจที่เส้นผมของเด็กผู้หญิงให้สัมผัสที่เย็นลื่นขนาดนี้ แถมหัวของเธอก็เล็กมาก ราวกับว่าฝ่ามือเดียวของเขาก็คลุมได้มิด

“เสร็จแล้วครับ... เอ๊ะ หลุด!!”

ง่วนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดจางหลิงชวนก็มัดเสร็จจนได้

ทว่าทันทีที่เขาปล่อยมือ เส้นผมจำนวนมากก็ไหลลื่นหลุดออกมาจากหนังยางทันที

ไม่ถึงวินาที ซ่งหว่านฉิงก็ตกอยู่ในสภาพที่ผมด้านซ้ายถูกรัดไว้ แต่ผมด้านขวากลับทิ้งตัวลงมาปิดหน้าดูทุลักทุเลสุดๆ

เขายืนมองผลงานที่กลายเป็นโศกนาฏกรรมต่อหน้าต่อตา

ทำเอาทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเดาว่า นี่ต้องเป็นความลำเอียงที่อาจารย์จางมีให้หนูแน่ๆ (มัดไม่หมดคือเหลือใจไว้ให้)”

ทว่าซ่งหว่านฉิงกลับใช้มือปัดผมที่ตกลงมาด้วยท่าทางนิ่งสงบ เธอเหลือบมองจางหลิงชวนด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง ก่อนจะยิ้มระรื่นทานก๋วยเตี๋ยวต่อ

“ช่างเป็นการตอบแบบคนฉลาดจริงๆ เลยนะครับ หว่านฉิง ผมนี่คือคนที่ทำให้อีคิวคุณพุ่งปรี๊ดที่สุดในบรรดาคนที่เคยช่วยคุณเลยใช่ไหม?”

ได้ยินคำตอบแบบนั้นจางหลิงชวนก็หลุดขำ

อีคิวต่ำ: มัดประสาอะไรของพี่เนี่ย

อีคิวสูง: นี่คือความลำเอียง (รักข้างเดียว) สินะ

สมแล้วที่เป็นแม่หนูสายอักษรศาสตร์ พูดจาทำเอาคนฟังอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ไม่รู้สิคะ หนูเคยให้อาจารย์จางมัดผมให้แค่คนเดียวนี่นา”

ซ่งหว่านฉิงมองจางหลิงชวนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ฟันเขี้ยวเล็กๆ สองซี่โผล่ออกมาให้เห็นตอนเธอยิ้มทะเล้น

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...”

จางหลิงชวนกำลังจะอ้าปากบอกว่า วัยรุ่นสมัยนี้ทะเล้นจริงๆ คำพูดคำจานี่แพรวพราวไปหมด ทว่ายังไม่ทันได้พูด มือถือบนโต๊ะก็แผดเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน

“อาจารย์จางคะ คุณลุงวิดีโอคอลมาค่ะ รีบรับสายเถอะค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงชี้ไปที่หน้าจอมือถือที่ขึ้นชื่อผู้ติดต่อว่า ‘พ่อ’ พร้อมกับรีบขยับตัวหลบออกจากรัศมีกล้องทันทีเพื่อความปลอดภัย

เห็นอีกฝ่ายรีบเบี่ยงตัวหลบกล้อง จางหลิงชวนก็ชะงักไป เมื่อกี้ยังทะเล้นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงดูเรียบร้อยขึ้นมาได้ล่ะ?

“นี่แอบมากินก๋วยเตี๋ยวอยู่ในเมืองเหรอ?”

วิดีโอคอลถูกกดรับ ชายที่นอนอยู่บนเตียงในหน้าจอ มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับโจวเหวินฟะสมัยเล่นหนังพระเจ้าจอมเก๋า คนนี้ก็คือจางเจิ้งไห่ สมัยหนุ่มๆ เขาคือหนุ่มรูปงามชื่อดังประจำตำบล ตัวสูงใหญ่กำยำ

ทว่าตอนนี้สีหน้าดูหมองคล้ำและอ่อนเพลียไปบ้าง

ก็นะ ตรากตรำกรำแดดกรำฝนในชนบทมานาน แถมตอนนี้ยังต้องมานอนอยู่บนเตียงสีขาวในโรงพยาบาลอีก

“ครับ ขี้เกียจทำกับข้าวน่ะเลยหาอะไรกินในเมืองง่ายๆ มีอะไรเหรอครับพ่อ?”

ความสัมพันธ์พ่อลูกคู่นี้สนิทสนมกันมาก ปกติเขามักจะเรียกพ่อว่า ‘เหล่าจาง’ (ตาจาง)

จางหลิงชวนที่กำลังเคี้ยวเส้นก๋วยเตี๋ยวพยักหน้ารับ

พร้อมกับสงสัยว่าพ่อโทรมาหาทำไมตอนสองทุ่มกว่าแบบนี้

“เถ้าแก่เหอที่หมู่บ้านเหอเพิ่งโทรมาบอกว่าแม่วัวที่บ้านใกล้จะคลอดแล้ว เขาชสัยว่าท่าทางลูกในท้องอาจจะมีปัญหา พรุ่งนี้เช้าแกช่วยแวะไปดูหน่อยนะ ค่อนข้างเร่งด่วนเลยล่ะ”

จางเจิ้งไห่เอ่ยผ่านหน้าจอ

เจ้าของฟาร์มวัวที่มีประสบการณ์มักจะพอมองออกหากท่าทางการคลอดมีสิ่งผิดปกติ

“พรุ่งนี้วันเสาร์ นึกว่าจะได้หยุดพักซะหน่อยนะเนี่ย ได้ครับๆ เดี๋ยวสักเก้าโมงสิบโมงผมจะเข้าไปดู”

จางหลิงชวนตอบรับ

การเตรียมตัวคลอดจนถึงการคลอดจริงยังใช้เวลาอีกนาน เพราะปกติหลังจากเริ่มเบ่งคลอดจะยังมีเวลารออีกประมาณแปดชั่วโมง

ถ้าเกินแปดชั่วโมงยังไม่ออก ถึงจะถือว่าคลอดลำบาก

ถ้าคลอดลำบากก็ต้องทำหัตถการช่วยคลอด

ถ้าท่าทางลูกในท้องผิดปกติ ก็ต้องใช้มือเข้าไปปรับท่าทางให้ถูกต้อง

และหากเห็นส่วนหัวของลูกวัวแล้วแต่แม่วัวไม่มีแรงเบ่ง ก็ต้องทำการฆ่าเชื้อที่มือให้ดีแล้วช่วยดึงลูกวัวออกมาด้วยมือ

ดังนั้น การที่เขาจะไปถึงตอนสิบโมงเช้าจึงถือว่าเหมาะสมที่สุด

“ได้ ไปสักสิบโมงก็ได้ พ่อถามหมอมาแล้ว อย่างช้าไม่เกินอาทิตย์นึงพ่อน่าจะกลับบ้านได้แล้วล่ะ”

จางเจิ้งไห่พยักหน้า

เขาเองก็ไม่อยากอยู่โรงพยาบาลแล้ว ช่วงเวลานี้มันเหมือนโดนขังอยู่ในกรงไม่มีผิด

“อย่าเพิ่งสิครับพ่อ อย่าใจร้อน อยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลให้หายขาดก่อนค่อยกลับมาเคลียร์งาน เรื่องในตำบลตอนนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”

จางหลิงชวนเห็นพ่ออยากจะรีบเผ่นกลับในอาทิตย์เดียวก็รีบห้ามไว้ทันที

กลัวว่ากลับมาแล้วจะทำเรื่องให้แผลเก่ากำเริบขึ้นมาอีก

“แกดูแลให้พ่อก็เบาใจไปเยอะ ได้ยินว่าวันนี้ไปทำความดีความชอบเรื่องใหญ่มาใช่ไหมล่ะ?”

จางเจิ้งไห่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“วันนี้ผมทำความดีไปตั้งหลายเรื่อง พ่อหมายถึงเรื่องไหนล่ะครับ?”

จางหลิงชวนถามกลับพลางยัดเต้าหู้ทอดเข้าปาก

วันนี้เขาทำเรื่องดีๆ ไปหลายอย่างจริงๆ ไม่รู้ว่าพ่อไปได้ยินเรื่องไหนมา

“ทำเป็นเก่งนะไอ้ลูกชาย เรื่องที่แกไปดูราศีจนรู้ว่าเถ้าแก่จ้าวที่เขตเซี่ยพัวมีเลือดออกในสมองน่ะสิ เมื่อกี้เถ้าแก่เนี้ยโทรมาขอบคุณพ่อเป็นการใหญ่เลยนะ คุณปู่จ้าวก็ยังมาแย่งโทรศัพท์ไปคุย บอกว่าคราวหน้าต้องชวนพ่อไปกินข้าวด้วยกันให้ได้ พ่อล่ะสงสัยจริงๆ แกเรียนสัตวแพทย์มาไม่ใช่เหรอ? ไหงเรื่องหมอจีน เรื่องพยากรณ์ราศีแกถึงได้รู้เรื่องไปหมดล่ะ? ไปเก่งมาจากไหนเนี่ย???”

พ่อจางในหน้าจอถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ลูกชายเขาเทพขนาดนี้เลยเหรอ?

...