บทที่ 55 วันอันแสนเหนื่อยล้ายังไม่จบลง สัตวแพทย์จางผู้ใฝ่รู้เริ่มปฏิบัติการตอนหมู!

จางเจิ้งไห่ถึงกับมึนตึ๊บเมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าว

ถึงแม้เขาจะไม่เคยสัมผัสกับศาสตร์การรักษาคนมาก่อน แต่เขาก็เป็นสัตวแพทย์เท้าเปล่าอาวุโสที่เคยไปฝึกอบรมในตัวเมืองมาแล้ว

เขาย่อมรู้ดีว่าสัตวแพทย์กับหมอคนนั้นมีความแตกต่างกันมาก

ดังนั้นเขาจึงวิดีโอคอลมาถามลูกชายให้รู้ความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“พ่อครับ ในฐานะผู้ชายที่คว้าแชมป์เจ็ดปีซ้อนและได้ทุนการศึกษาทุกปี พ่อคิดว่าลูกชายพ่อจะกระจอกขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ต่อหน้าพ่อตัวเองจะปิดบังไปทำไมล่ะ ต้องอวดให้เต็มที่สิ

เพราะในโลกใบนี้ พ่อแม่คือคนที่อยากให้เราได้ดีที่สุดและภาคภูมิใจในตัวเราอย่างแท้จริง เขาจึงไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่จงใจเฉไฉเปลี่ยนประเด็นแทน

“ถึงอย่างนั้น... แต่มองออกยันเลือดออกในสมองนี่มันก็หลุดโลกเกินไปหน่อยนะ??”

สมองของพ่อจางเริ่มประมวลผลจนเครื่องเกือบร้อน

“มานี่ ฉันคุยเอง!”

ยังไม่ทันที่จางเจิ้งไห่จะได้ถามต่อ คุณนายสวีเสี่ยวอิงก็เบียดหน้าเข้ามาในจอแทน

“ลูกรัก แม่รู้ว่าตั้งแต่เข้าเรียนลูกได้ที่หนึ่งทุกปี ทั้งทุนการศึกษาระดับชาติ ทั้งได้เรียนต่อโทแบบไม่ต้องสอบ เป็นความภูมิใจของพ่อกับแม่จริงๆ แต่ลูกลองคิดดูนะ ปีนี้ลูกยี่สิบห้าแล้ว ถึงเวลาที่ต้องคิดเรื่องงานวิวาห์ของตัวเองได้แล้วมั้ง?”

แล้วเธอก็ร่ายยาวใส่จางหลิงชวนทันที

“แม่ครับ เห็นไหมเนี่ย ผมกำลังกินก๋วยเตี๋ยวหลอดอยู่ ที่นี่คนเยอะมาก เดี๋ยวผมกินเสร็จจะรีบกลับบ้านเตรียมตัวไปทำงานที่หมู่บ้านเหอพรุ่งนี้เช้า แม่คุยกับพ่อไปก่อนนะ บ๊ายบายครับ~”

ต้องขอบคุณคุณนายสวีเสี่ยวอิงที่มอบข้อความปิดสายให้เขาแบบเนียนๆ

“ตื๊ด—”

...

โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งประจำเมืองชิงโจว

“อ้าว! ตัดสายไปซะแล้ว! เจ้าลูกคนนี้จริงๆ เลย! พอพูดเรื่องนี้ทีไรล่ะหนีเร็วยิ่งกว่าใครทุกที!!”

คุณนายสวีเสี่ยวอิงมองหน้าจอมือถือที่ตัดไปแล้วพลางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ

ลูกชายเก่งน่ะแม่ไม่เถียง

แต่พ่อหนุ่มรูปหล่อขนาดนี้ไม่ยอมมีความรักเนี่ย มันน่าโมโหไหมล่ะ!!

“ฉันยังไม่ได้คุยเป็นเรื่องเป็นราวเลย ดูคุณทำสิ...”

จางเจิ้งไห่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวมองภรรยาพลางถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

“ถ้าอยากคุยนักก็โทรกลับไปใหม่สิ เขาไปอยู่ทางเหนือตั้งเจ็ดปี ฉันก็ต้องเตือนให้เขาสนใจเรื่องคู่ครองบ้างสิ!”

เรื่องการเรียนของลูก สวีเสี่ยวอิงไม่เคยต้องกังวลเลย แถมยังภูมิใจสุดๆ

แต่เรื่องสำคัญของชีวิตมันก็ต้องจัดการควบคู่กันไปสิ จะมาปล่อยปละละเลยได้ยังไง

“เขาเพิ่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่นะ อย่าโทรไปกวนเขาเลย เรื่องคู่ครองน่ะถึงเวลามันก็มีเองนั่นแหละ พวกเราจะไปเดือดร้อนแทนเขาทำไม เจ้าลูกคนนี้เขาไม่ชอบฟังคุณพูดเรื่องพวกนี้หรอก”

จางเจิ้งไห่หยิบแอปเปิลที่คุณนายสวีปลอกไว้ข้างเตียงขึ้นมาเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์

เขามั่นใจในตัวลูกชายคนนี้มาก

“คุณไม่เข้าใจหรอกเหล่าจาง ต้องสร้างครอบครัวก่อนถึงจะสร้างตัวได้ เรื่องแต่งงานน่ะต้องรีบจัดการ วันนี้ฉันฟังไฉ่ฮวาโทรมาเหมือนจะเปรยๆ อะไรบางอย่าง พอมาลองคิดดูแล้ว หนูเสี่ยวเม่ยลูกสาวบ้านนั้นก็ไม่เลวนะ ปีนี้ยังสอบติดปริญญาโทมหาวิทยาลัยชั้นนำในหลิ่งหนานเราด้วย ทั้งเก่งทั้งสวยเชียวนะ!”

วันนี้เธอแอบฟังตอนโทรศัพท์นั่นแหละ

สัญชาตญาณผู้หญิงบอกเธอว่า ฝั่งโน้นน่าจะเล็งลูกชายเธอไว้แล้ว

โดยเฉพาะคุณปู่จ้าวที่พูดจาเปิดเผยแบบไม่ปิดบังเลยสักนิด

“ไม่ใช่ผมไม่เข้าใจ แต่คุณน่ะไม่เข้าใจความคิดของผู้ชาย ลูกเราเรียนยังไม่จบ แถมบ้านเรายังมีหนี้สินติดตัว บ้านช่องก็ยังเป็นสภาพเดิมเหมือนตอนที่เขาออกไปเรียน สรุปสั้นๆ คือบ้านแตกสาแหรกขาด (ยากจน) แล้วคุณคิดว่าเขาจะกล้ามีความรัก กล้าแต่งงานเหรอ? ทำไมล่ะ คุณคิดว่าเขาเรียนหนักขนาดนั้น พยายามแทบตายเพื่อให้ได้ที่หนึ่งมาตลอดชีวิต เพียงเพื่อจะกลับมาอยู่ในบ้านซ่อมซ่อที่ผมสร้างไว้ในหมู่บ้านเซี่ยพัวไปจนตายงั้นเหรอ?”

ในฐานะลูกผู้ชาย จางเจิ้งไห่เข้าใจความคิดของลูกชายดีที่สุด

ขนาดพวกลูกเศรษฐียังคิดอยากจะก้าวข้ามพ่อตัวเองเลย นับประสาอะไรกับลูกชายเขาที่แบกความหวังไว้เต็มบ่า

“เรื่องพวกนั้นมันค่อยๆ สร้างกันได้นี่นา”

สวีเสี่ยวอิงเริ่มโอนอ่อนตามคำพูดสามีบ้างแล้ว แต่ก็ยังแอบเถียงเบาๆ

“คุณครับ ยุคสมัยที่ 'รถม้าวิ่งช้า จดหมายส่งไกล วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า' ของเรามันจบลงแล้ว ตอนนี้โลกหมุนเร็ว ข้อมูลข่าวสารกว้างไกล สารภาพตามตรงนะ พวกเราที่อยู่มาสี่ห้าสิบปีน่ะยังได้รับข้อมูลไม่เท่าเด็กสมัยนี้อยู่แค่ยี่สิบปีเลย ในเมื่อคนรุ่นใหม่เขาเลือกที่จะสร้างฐานะก่อนสร้างครอบครัว มันย่อมมีเหตุผลของเขา เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เราอย่าไปออกความเห็นในฐานะผู้ใหญ่เลย ถึงเวลามันก็มาเองแหละ เขาไม่ขึ้นคานหรอก ผมจางเจิ้งไห่รับประกัน”

หลายปีที่พ่อจางเป็นสัตวแพทย์เท้าเปล่า เขาไม่ได้ตกยุคเลย เขารู้ดีว่าสังคมตอนนี้ต่างจากสมัยก่อนอย่างสิ้นเชิง

ทว่าคุณนายสวีก็ใช่ว่าจะย่อยเสียเมื่อไหร่ เธอแค่ร้อนใจจนลืมมองมุมมองของลูกไปก็เท่านั้น

ด้วยรูปร่างหน้าตาและคุณสมบัติของลูกชายเธอ ไม่มีทางเป็นโสดไปจนตายหรอก ยกเว้นแต่เขาจะตั้งใจเองหรือดันไป 'ชอบไม้ป่าเดียวกัน' ขึ้นมา ถึงตอนนั้นค่อยตีขาให้หักแล้วดัดให้ตรงก็ยังไม่สาย

“เออ! ไม่โสดก็ไม่โสด! เชิญเถอะ! ฉันไม่สนแล้ว!”

สวีเสี่ยวอิงค้อนใส่จางเจิ้งไห่หนึ่งวงใหญ่

...

ตลาดโต้รุ่งอำเภอชิง

“อาจารย์จางคะ พรุ่งนี้เรามีงานเหรอ?”

ซ่งหว่านฉิงที่เมื่อครู่ยืนก้มหน้าหลบกล้อง หันกลับมาถามทันทีที่จางหลิงชวนวางสาย

ไม่มีใครรู้ว่าหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นรัวแค่ไหนตอนที่โดนหลบกล้อง

โดยเฉพาะตอนที่คุณป้าถามเรื่องแฟนน่ะ เธอแอบคิดไปไกลว่าอาจารย์จางจะแกล้งหันกล้องมาทางเธอเพื่อหลอกแม่ว่า 'นี่ไงแม่ แฟนผม' ตามพล็อตในเน็ตหรือเปล่า

ตอนนั้นหัวสมองเธอคิดไปไกลถึงดวงดาวแล้ว

ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะกดตัดสายทิ้งไปซะอย่างนั้น

เธอก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเขาถึงโสดมานานขนาดนี้

“ครับ พรุ่งนี้เช้าต้องไปหมู่บ้านเหอ วันเสาร์อาทิตย์พวกคุณหยุดพักผ่อนกันเถอะ ไม่ต้องตามผมไปหรอกครับ”

จางหลิงชวนพยักหน้า เขาเกรงใจที่จะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของทีมงาน

“อาจารย์จางคะ การทำไลฟ์น่ะต้องมีทีมงานถึงจะออกมาดี เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูลองถามอาจารย์เฉินดูนะคะ ถ้าพวกพี่เขาไม่ว่าง หนูตามไปช่วยงานอาจารย์เองก็ได้ค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงเอ่ยอย่างจริงจัง

การทำโต่วอินให้รุ่งไม่ใช่เรื่องของดวง แต่มันคือส่วนผสมของทีมเทคนิคและจังหวะเวลา

“ก็ได้ครับ งั้นผมคงต้องติดค้างบุญคุณหว่านฉิงอีกแล้ว พรุ่งนี้เดี๋ยวผมไปรับที่หน้าศูนย์สื่อสารมวลชนรวมนะครับ”

การไปหมู่บ้านเหอต้องผ่านตัวอำเภออยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้เธอถ่อมาที่บ้านเขา ไปรับที่ศูนย์ฯ ระหว่างทางน่ะสะดวกที่สุด

“อาจารย์จางคะ บุญคุณน่ะยิ่งติดค้างเยอะยิ่งดีนะคะ ทางที่ดีติดค้างกันไปทั้งชีวิตแบบชดใช้ไม่หมดเลยยิ่งดีค่ะ”

พูดถึงตรงนี้ซ่งหว่านฉิงก็ยิ้มเจ้าเล่ห์จนเห็นลักยิ้มเล็กๆ โผล่ออกมา

“เอ๊ะ หว่านฉิง ผมเพิ่งสังเกตนะเนี่ยว่าคุณก็ไม่เบาเหมือนกัน สาวๆ สายอักษรฯ นี่ชอบล้อเล่นกับผู้ชายแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ? ตอนเจอครั้งแรกผมก็นึกว่าเป็นสาวน้อยขี้อายเรียบร้อยซะอีก”

จางหลิงชวนได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ คำพูดคำจาทีเล่นทีจริงของเธอพรั่งพรูออกมาเป็นชุด

ถ้าเขาไม่หนักแน่นพอ ป่านนี้คงเขินจนหน้าแดงไปแล้ว

ให้ตายเถอะ พวกเราเด็กเกษตรอยู่ที่วิทยาเขตชุนผิงนานเกินไป ตามความคิดความอ่านของพวกสายอักษรฯ วิทยาเขตชุนหนานไม่ทันจริงๆ

“เปล่านะคะ หนูหยอกเล่นแค่อาจารย์จางคนเดียวนั่นแหละ ถ้าอาจารย์ชอบแบบเรียบร้อย หนูก็เรียบร้อยให้อาจารย์ได้นะคะ”

ซ่งหว่านฉิงใช้มือทั้งสองข้างกุมแก้มตัวเอง ดวงตากลมโตจ้องมองจางหลิงชวนพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างทะเล้น

“อ๊าก! ทนไม่ไหวแล้ว! ใครก็ได้ฆ่าผมที เอาศพผมไปร่วมงานมงคลของพวกเขาก็ได้! บัดซบ!!”

ยังไม่ทันที่จางหลิงชวนจะได้ตอบ โต๊ะข้างๆ ที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความอิจฉาตาร้อน

เหตุการณ์เล็กน้อยจบลง

สามทุ่มครึ่ง

จางหลิงชวนกลับถึงบ้าน

ทว่าวันอันแสนเหนื่อยล้ายังไม่จบลง สัตวแพทย์จางผู้ขยันขันแข็งถือกระเป๋าเครื่องมือเดินไปที่คอกหมู ตรงนั้นมีลูกหมูตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้ทำการ "ชำระร่างกาย" (ตอน)

ที่แท้เป็นความใฝ่รู้อันแรงกล้าที่อัดอั้นอยู่ในใจ ทำให้เขาหยุดพักไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

เขาจึงเตรียมตัวจะตอนหมูตัวนี้ เพื่อดูให้รู้ดำรู้แดงว่าปัญหาที่แท้มันอยู่ตรงไหน!

ทำไมตอนไก่ถึงไม่นับแต้มภารกิจ แต่การล้างแผลให้หมาถึงนับ

หรือว่าจะเป็นความต่างระหว่างสัตว์ออกลูกเป็นไข่กับออกลูกเป็นตัว?

...