บทที่ 56 ในที่สุดก็เข้าใจหลักการแล้ว ความสามารถในการแข่งขันหลัก ไฟเริ่มลุกโชน!!

เปิดไฟ

ลงมีด

ตอนไข่

ล้างแผลใส่ยา

กระบวนการทั้งหมดนั้นช่างลื่นไหลไร้ที่ติ

【19/100】

"เอ๊ะ??"

เมื่อดูรายการภารกิจ ปรากฏว่ายังเป็น 19 ครั้งเท่าเดิม

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หรือว่ามันไม่เกี่ยวกับการออกลูกเป็นไข่หรือออกลูกเป็นตัว

คงไม่ใช่ว่าต้องเป็นการล้างแผลแบบตั้งรับเท่านั้นหรอกนะ?

ในขณะที่เขากำลังสงสัย

ข้อความแจ้งเตือนหนึ่งก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างไม่คาดคิด

【คำแนะนำจากระบบ: เพื่อหลีกเลี่ยงการทุจริตหรือการทำร้ายผู้อื่นเพื่อทำให้ภารกิจสำเร็จ ทักษะการล้างแผลและใส่ยาจะต้องเป็นการล้างแผลแบบตั้งรับเท่านั้น ไม่สามารถสร้างเงื่อนไขการล้างแผลขึ้นด้วยตนเองได้】

เมื่อเห็นข้อความนี้ จางหลิงชวนก็ได้แต่ร้องในใจว่าให้ตายเถอะ

เดาถูกเป๊ะจริงๆ ด้วย

ทำได้เพียงล้างแผลที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ไม่สามารถจงใจสร้างบาดแผลขึ้นมาได้

ไม่ว่าจะเป็นการตอนไก่หรือตอนหมู ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เขาจงใจลงมือทำเอง ดังนั้นในระบบจึงถือว่าเป็นการทุจริต และไม่มีการบันทึกสถิติให้

ในที่สุดเขาก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดเสียที

เขาได้รับข่าวดีหนึ่งอย่างและข่าวร้ายหนึ่งอย่าง

ข่าวดีคือจุดบกพร่องของระบบยังไม่ถูกซ่อมแซม เขายังสามารถหาช่องโหว่ได้อยู่

ข่าวร้ายคือไม่สามารถสร้างเงื่อนไขเองได้ การจะใช้วิธีลัดด้วยการไปไล่ตอนไก่ตอนหมูของคนทั้งหมู่บ้านเซี่ยพัวนั้นทำไม่ได้เสียแล้ว เขาต้องไปตามหาคนหรือสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บจริงๆ เพื่อทำแผลให้เท่านั้น

มันอาจจะยุ่งยากไปสักหน่อย

แต่ในฐานะสัตวแพทย์ การจะสะสมยอดให้ครบภายในสิบวันก็น่าจะยังพอเป็นไปได้

ตัวอย่างเช่น สถานสงเคราะห์สัตว์ที่หว่านฉิงพาเขาไปในวันนี้ ที่นั่นคือแหล่งรวมสัตว์บาดเจ็บที่เยอะที่สุด ไว้คราวหน้าลองให้คุณอู๋ช่วยกระจายข่าวดู บางทีอาจจะมีคนพาสัตว์บาดเจ็บจากละแวกใกล้เคียงมาส่งเพิ่ม การทำภารกิจให้สำเร็จคงไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม

เพียงแต่มันคงจะเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

"เฮ้อ..."

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางหลิงชวนก็ได้แต่ถอดถุงมือออกอย่างอ่อนใจ

การตอนหมูก็ถือเป็นการผ่าตัดอย่างหนึ่ง ย่อมต้องสวมถุงมือปลอดเชื้อแบบใช้แล้วทิ้ง

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—"

ในจังหวะนั้นเอง มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามา

"อ้าว อาจารย์จาง ทำอะไรอยู่คะ? ตอนหมอเหรอ??"

ปลายสายคือซ่งหว่านฉิง

เธอกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จใหม่ๆ

เมื่อเห็นจางหลิงชวนในวิดีโอคอลยืนอยู่กับหมูที่กำลังโก่งหลังนอนไม่ลง ดวงตาคู่สวยก็หรี่ลงเล็กน้อย

"ใช่ครับ ว่างๆ เลยจัดการซะหน่อย ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าหว่านฉิง?"

จางหลิงชวนตอบเลี่ยงๆ

ก่อนจะรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"อาจารย์จางนี่พลังงานล้นเหลือจริงๆ เลยนะคะ คืออย่างนี้ค่ะ เมื่อกี้หนูคุยโทรศัพท์กับพวกอาจารย์เฉินแล้ว อาจารย์เฉินบอกว่าพรุ่งนี้พวกพี่เขาว่างพอดีเลยจะขอตามไปด้วย เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้พวกเราไปเจอกันที่หมู่บ้านชิงซี ตำบลเหอได้เลยนะคะ อาจารย์ไม่ต้องวนรถมารับหนูหรอกค่ะ"

นี่คือเรื่องหลักที่ซ่งหว่านฉิงโทรมาแจ้ง

"อาจารย์เฉินกับคนอื่นๆ จะไปด้วยเหรอครับ ได้ครับๆ"

ตอนแรกจางหลิงชวนนึกว่าพวกเฉินเชี่ยนจะไม่มาทำงานในวันเสาร์เสียแล้ว ใครจะคิดว่าพวกเธอจะยอมมาทำงานล่วงเวลาเป็นเพื่อนเขาด้วย เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

"งั้นอาจารย์จางพักผ่อนให้เต็มที่นะคะ เตรียมตัวสำหรับการไลฟ์ในวันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องการประชาสัมพันธ์ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกหนูเองค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงเอ่ย

"ได้ครับ! หว่านฉิงเองก็รีบนอนนะครับ!"

จางหลิงชวนพยักหน้า ก่อนจะวางสายไปในเวลาต่อมา

ทว่าซ่งหว่านฉิงยังไม่ได้เข้านอน

เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา

บทความข่าวจากศูนย์สื่อสารมวลชนรวมของพวกเธอถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว แต่ยอดการเข้าชมยังไม่สูงนัก

เธอลองเช็กในเว็บไซต์วิดีโอยอดฮิตอย่างบีบี พบวิดีโอตัดต่อจำนวนไม่น้อย อาจารย์จางเริ่มจะมีชื่อเสียงเล็กๆ แต่ยังไม่ถึงขั้นโด่งดังเป็นวงกว้าง

จากนั้นเธอก็เปิดแอปพลิเคชันโต่วอิน

【ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง】

【ยอดถูกใจ: 1,901】, 【เพื่อน: 0】, 【ติดตาม: 0】, 【ผู้ติดตาม: 10,012】

มีวิดีโอทั้งหมดสามตัว

เนื่องจากวิดีโอที่เธอลงล้วนเป็นประเด็นที่น่าสนใจ

จึงได้รับคอมเมนต์ค่อนข้างมาก

「เพิ่งรู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยฉลาดหลักแหลม พอรู้ว่าหมอจางรับเงินค่าตรวจคนไม่ได้ ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันทีว่าเป็นค่าผ่าตัดวัวแทน」

「รู้สึกว่าหมอจางจะระมัดระวังตัวเกินไปนะ ต่อให้รับซองแดงไปก็ไม่น่าจะเป็นอะไร เพราะยังไงเขาก็ช่วยชีวิตเถ้าแก่จ้าวไว้」

「หมอจางเขาทำสิ่งที่เรียกว่าการตระหนักรู้เพื่อเลี่ยงความเสี่ยงน่ะครับ เพราะตอนนี้ใบอนุญาตยังสอบไม่ได้จริงๆ ถ้าโดนคนจ้องจับผิดขึ้นมา ภายหลังจะลำบากเอา」

「ใช่ครับ ใบอนุญาตสัตวแพทย์กับใบอนุญาตหมอคนมันคนละเรื่องกัน สัตวแพทย์ช่วยรักษาคนเป็นการกุศลได้ แต่ถ้าเก็บเงินจะกลายเป็นเรื่องผิดกฎหมายทันที หมอจางมีฝีมือศัลยกรรมพื้นฐานดีขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องเอาอนาคตมาเสี่ยงกับเงินแค่นี้หรอก」

แต่มันยังน้อยเกินไป

เธอกดเปิดดูอันดับครีเอเตอร์สายสัตวแพทย์ที่เข้าร่วมการแข่งขันในปัจจุบัน

อันดับหนึ่งคือ สัตวแพทย์เสี่ยวไป๋ สไตล์การไลฟ์คล้ายกับอาจารย์จาง เน้นสัตว์ใหญ่อย่างวัวเป็นหลัก มีผู้ติดตามสิบล้านคน ฐานแฟนคลับแน่นมาก ยอดผู้ชมต่อการไลฟ์หนึ่งครั้งอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านห้าแสนคน

อันดับสองคือ ด็อกเตอร์หวังสัตวแพทย์สัตว์เลี้ยง มีผู้ติดตามเก้าล้านกว่าคน เน้นสุนัขและแมวในโรงพยาบาลสัตว์เป็นหลัก รวมถึงชีวิตประจำวันของสัตว์เลี้ยงแสนรัก ยอดผู้ชมต่อครั้งอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านสองแสนคน

……

อันดับที่สิบคือ อาหมวยน้อยแพทย์แผนจีนรักษาสัตว์ มีผู้ติดตามเกือบสองล้านคน เน้นการใช้สมุนไพรและการฝังเข็มรักษาสัตว์ ฉากหลังดูเหมือนจะอยู่ในคลินิกรักษาสัตว์ ยอดผู้ชมต่อครั้งอยู่ที่ประมาณสี่ถึงห้าแสนคน

เมื่อดูโดยรวมแล้ว

แต่ละคนต่างมีจุดเด่นและเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไป

ดังนั้นอาจารย์จางจำเป็นต้องมีความสามารถในการแข่งขันหลักเป็นของตัวเอง

แล้วความสามารถในการแข่งขันของเขาคืออะไรล่ะ?

บนแผ่นกระดาษ

ซ่งหว่านฉิงเขียนคำว่า ‘อาจารย์จาง’ ลงไป

รักษาคนได้

หน้าตาดี วงกลมล้อมรอบไว้

ทักษะพื้นฐานศัลยกรรมที่ทำให้นักศึกษาแพทย์สติแตก วงกลมล้อมรอบไว้อีกวง

และยังมี...

คืนนั้น

บนกระดาษเอสี่ที่ว่างเปล่า เธอวาดวงกลมล้อมรอบข้อความไว้ทีละวง

“ไม่ได้การ! ถึงจะมีข้อดีเยอะขนาดนี้! แต่ด้วยนิสัยขี้ปิดบังของอาจารย์จาง ถ้าอยากจะติดท็อปสามภายในสามเดือน เพื่อเอาชนะสตรีมเมอร์สัตวแพทย์แถวหน้าที่มีผู้ติดตามหลักล้านหลักสิบล้าน และก้าวขึ้นเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์สายสัตวแพทย์ล่ะก็ มันแทบไม่มีความหวังเลย ต้องช่วยเติมไฟให้เขาสักหน่อยแล้ว!!”

ดังนั้นในคืนนั้นเอง

นักข่าวสาวคนเก่งจึงเริ่มสมัครบัญชีใหม่เพื่อทำงานล่วงเวลา

เหล่านักศึกษาแพทย์ผู้อยากรู้อยากเห็น

「นักศึกษาแพทย์ A: จริงครับ ผมเป็นเด็กฝึกงานที่โรงพยาบาลประชาชนชิงโจว! ไม่เคยเห็นใครมีพื้นฐานแน่นขนาดนี้มาก่อน อยากไปดูการผ่าตัดจริงที่หน้างานสักครั้ง คุณรู้จริงๆ เหรอว่าหมอจางจะไลฟ์ครั้งหน้าเมื่อไหร่?」

「ไม่ใช่สายสืบ: กระซิบเบาๆ นะ ไลฟ์ครั้งหน้าอยู่ที่หมู่บ้านเหอนะจ๊ะ」

「นักศึกษาแพทย์ A: หา? หมู่บ้านเหอเหรอ! นั่นมันบ้านเกิดผมเลยนี่นา! สวรรค์! ช่างประจวบเหมาะอะไรขนาดนี้! พรุ่งนี้ผมไปแน่นอน! คุณคืออาจารย์สายสืบใช่ไหมครับ ขอบคุณมากจริงๆ!!」

「ไม่ใช่สายสืบ: ชู่ว— อาจารย์จางเขาอยากเป็นแค่สัตวแพทย์เงียบๆ น่ะ เลยไม่อยากให้คนแห่ไปที่ไลฟ์เยอะเกินไป และไม่อยากให้ใครรู้ว่าที่หน้างานอยู่ที่ไหน เพราะฉะนั้นตอนไปถึง ห้ามทักทายฉันเด็ดขาดนะ ให้บอกว่าบังเอิญผ่านมาเจอเอง」

「นักศึกษาแพทย์ A: รับทราบครับ! อาจารย์สายสืบสุดยอด!!」

……

พยาบาลสาวสายกรี๊ด

「พยาบาล A: กรี๊ด! หมู่บ้านเหอเหรอ! ฉันคนอำเภอชิงนี่แหละ! ไปแน่นอน!! อาจารย์สายสืบดีที่สุดเลย! ตอนดูหมอจางทำแผลฉันนี่อึ้งกิมกี่ไปเลย!!!」

「ไม่ใช่สายสืบ: ชู่ว— จำไว้นะว่าต้องบอกว่าบังเอิญมา」

「พยาบาล A: เข้าใจค่ะ!!」

……

ชาวเน็ตขาจรที่คิดว่าเป็นบทการแสดง

「A: ผมคนชิงโจว คุณรู้ที่ตั้งไลฟ์จริงๆ เหรอ? บทละครตื้นๆ แบบนี้คิดว่าผมตาบอดหรือไง ไม่กลัวผมไปป่วนงานเหรอ? คุณคือเทพเจ้าแห่งการปั่นหรือเปล่า??」

……

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเช้าวันถัดมาอย่างรวดเร็ว

จางหลิงชวนตื่นแต่เช้า

หมู่บ้านเหอไม่ได้อยู่ในตำบลสือหลี่

แต่อยู่ในพื้นที่ของตำบลต้าเหอในอำเภอชิง

พ่อจางไม่ได้มีแค่คนรู้จักในตำบลสือหลี่เท่านั้น แต่ในพื้นที่อื่นก็ยังมีคนรู้จักเก่าแก่ที่ให้ความไว้วางใจเขาไม่น้อย

เถ้าแก่เหอแห่งหมู่บ้านริมน้ำเหอก็คือหนึ่งในนั้น

วันนี้จะเป็นวันที่มีความสุขอีกวันหนึ่งนะ

หวังว่าคงไม่มีเรื่องยุ่งยากอะไรเกิดขึ้นมากนัก

ขอให้ได้ทำไลฟ์สัตวแพทย์อย่างสงบสุขทีเถอะ

...