บทที่ 591 คุณอาหมอคะ หนูจะรอดไหมคะ?

มุมหนึ่งของระเบียงทางเดิน แสงไฟดูเย็นเยียบ ไม่ต่างจากหัวใจของเจียงเหมยและกู้เฉาในเวลานี้

โดยเฉพาะแสงสีขาวที่สาดส่องลงบนใบหน้าของลูกสาวอย่างชัดเจน ยิ่งมอง เจียงเหมยก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดร้าวในใจจนขอบตาเริ่มพร่ามัว

กู้เฉาที่อยู่ข้างๆ ยังคงอุ้มลูกสาวไว้ ท่าทางแทบไม่เปลี่ยนไปเลย ศีรษะของเด็กน้อยพิงอยู่บนไหล่ของเขาตลอดเวลา ปลายคางเล็กๆ เกยอยู่ตรงตำแหน่งไหปลาร้า ดูราวกับว่ากำลังหลับสนิท

แต่ในความเป็นจริงกู้เชียนสวินไม่ได้หลับ เธอเพียงแค่ไม่มีเรี่ยวแรงจะพูด ลมหายใจของเธอแผ่วเบา ตื้น และถึงขั้นไม่สม่ำเสมอ

"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"