บทที่ 592 อัตราความสำเร็จ ระดับความรุนแรงของเนื้อร้าย และความท้าทายในเคสผู้ป่วยความเสี่ยงสูง!

เสียงของเด็กหญิงแผ่วเบามาก ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู ทว่าก็คล้ายกับแว่วมาจากที่แสนไกล

นิ้วของจางหลิงชวนยังคงแตะอยู่บนข้อมือของอีกฝ่าย

ในวินาทีนั้น เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง เป็นความรู้สึกที่ทรมานจนบรรยายไม่ถูก คล้ายกับหัวใจทั้งดวงถูกบีบรัดเอาไว้

พูดกันตามตรงในฐานะหมอ เขาเคยเห็นคนที่กำลังจะตายมานับไม่ถ้วน แต่ภาพตรงหน้านี้มันแตกต่างออกไปจริงๆ

เด็กคนนี้ยังเล็กเกินไป เธอเพียงแค่ถามคำถามออกมาซื่อๆ ไม่มีการร้องไห้งอแง ไม่มีความหวาดกลัว หรือแม้แต่แนวคิดเกี่ยวกับความตายเลยสักนิด มีเพียงดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น ที่จ้องมองเขาอย่างเงียบงันเพื่อรอคอยคำตอบ