บทที่ 64 อุบัติเหตุไม่คาดฝัน วิ่งสุดกำลัง 3-5 นาทีชี้ชะตาเป็นตาย!

เพื่อนๆ ในห้องถ่ายทอดสดเห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้ทันทีว่ากำลังจะปิดไลฟ์ สารพัดแผนการชั่วร้ายจึงถูกพ่นออกมาในคอมเมนต์ บ้างก็หวังให้ "อาจารย์สายสืบ" ช่วยยื้อเวลาไว้หน่อย บ้างก็ยุให้เสี่ยวเหอพาหมอจางไปตรวจร่างกายคุณอาสองแทน

"ใช่ครับอาจารย์เฉิน ภารกิจออกตรวจวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว ผมคงไม่รบกวนเวลาของทุกคนต่อ เอาเป็นว่าพวกเรามาจบการไลฟ์วันนี้ท่ามกลางบรรยากาศขุนเขาเขียวขจีและเสียงเลื่อยไฟฟ้าที่แว่วมาไกลๆ ของหมู่บ้านชิงซีแห่งนี้กันเถอะครับ อ๊ะ ประจวบเหมาะเลย ทางนั้นก็คงพักผ่อนเหมือนกัน เสียงเงียบไปแล้ว งั้นบ๊ายบายนะครับทุกคน~"

จางหลิงชวนโบกมือลาผู้ชมในกล้อง ทิวทัศน์ของหมู่บ้านชิงซีนั้นงดงามจริงๆ อากาศก็บริสุทธิ์สดชื่น ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือวันนี้มีเสียงตัดไม้รบกวนเล็กน้อย ซึ่งในชนบททางใต้นั้นถือเป็นเรื่องปกติ เพราะทุกบ้านต่างมีป่าไม้ส่วนตัว หากขาดแคลนไม้สำหรับสร้างคอกหมูหรือโรงวัว ก็จะขึ้นเขาไปตัดมาใช้เอง ขอเพียงไม่ไปยุ่งกับเขตป่าสงวนก็ไม่มีใครว่าอะไร สมัยก่อนต้องใช้เลื่อยมือ แต่เดี๋ยวนี้เลื่อยไฟฟ้าไม่แพง ทั้งประหยัดเวลาและแรงงาน จึงเริ่มแพร่หลายมากขึ้น

ที่นาผืนนี้ บางครั้งก็จะได้ยินเสียง ‘วืด— วืด—’ ดังแว่วมาจากในป่า แต่ไม่นึกเลยว่าพอเขาเตรียมจะลงไลฟ์ ทางนั้นกลับเงียบเสียงลงพอดี

"คุณอาสองครับ" เหอเสี่ยวหงหันไปมองคุณอาของตน เขาอยากจะถามว่ายังมีวัวตัวอื่นอีกไหม จะได้ถือโอกาสตรวจไปพร้อมกันเลย

"หืม?" เถ้าแก่เหอมึนตึ๊บ ขณะที่ทีมงานศูนย์สื่อสารมวลชนและกลุ่มนักศึกษาแพทย์ต่างจับจ้องไปที่คนทั้งคู่ที่กำลังกระซิบกระซาบกัน หากยังมีวัวป่วยอยู่จริง ก็คงจะไลฟ์ต่อได้อีกสักพัก

"วัวพวกนี้ยังมีตัวไหน..."

"ช่วยด้วย!!!”

“มีใครอยู่ไหม!!!”

“ช่วยด้วย—"

ในขณะที่เหอเสี่ยวหงกำลังจะอ้าปาก เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกก็ดังมาจากลาดเขาในป่าฝั่งตรงข้าม

「นั่นไง ไม่รบกวนเวลานอนกลางวันสินะ ไปเถอะหมอจาง เชิญไปนอนตามสบาย ไว้เจอกันไลฟ์หน้า」

「ไลฟ์จบจริงด้วยแฮะ หมอไปนอน ผมก็นอน เป็นวันเสาร์ที่น่าเบื่อชะมัด!」

...

「เสียงอะไรน่ะ?」

「เชี้ย! เกิดอะไรขึ้น!!」

「พวกคุณได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วยไหม?」

「ได้ยินๆ เหมือนมีคนตะโกนขอความช่วยเหลือ!!」

「เอาเรื่องว่ะ สัตวแพทย์จางออกศึกที่ไหนที่นั่นวอดวายของจริง รอบนี้หมู่บ้านชิงซีก็ไม่รอดเหรอเนี่ย?!」

「หลุดโลก! พอจะกลับปุ๊บก็มีคนร้องให้ช่วยปั๊บ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านด้วยนะ หรือว่ารถคว่ำอีก?!」

ในห้องถ่ายทอดสด ขณะที่ทุกคนกำลังจะกดออกจากไลฟ์ เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ทำให้หน้าจอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม!!

ณ ที่เกิดเหตุ บรรยากาศที่เคยจอแจเงียบสงบลงในพริบตา!

"ซวยแล้ว! หรือว่าเจ้าหกกับเมียจะเกิดเรื่องตอนตัดไม้!!!" เถ้าแก่เหอชะงักกึก ตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่!! ภูเขาในหมู่บ้านถูกแบ่งเป็นรายครัวเรือน เขารู้ดีว่าป่าของใครอยู่ตรงไหน และทิศทางของเสียงที่ดังมานั้น ประจวบเหมาะกับป่าของบ้านเจ้าหกที่เมื่อเช้าพากันไปตัดไม้สร้างคอกวัวพอดี ซึ่งอยู่คนละฝั่งกับสันเขาที่เขาสร้างคอกวัวอยู่นี่เอง

"ช่วยด้วย! เลื่อยบาดขา! พี่สองรีบมาเร็วเข้า!!!" ในตอนนั้นเอง เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นสั่นเครือและปนไปด้วยเสียงสะอื้น!!

"เสี่ยวหง! อาหกของแกโดนเลื่อยบาดขา! รีบไปดูเร็ว!!" เถ้าแก่เหอสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อตน!

"ได้ครับ! ผมจะรีบไปดู! อาจารย์จางผมขอยืมผ้าก๊อซหน่อย!" เหอเสี่ยวหงในฐานะนักศึกษาฝึกงานแผนกฉุกเฉิน ตระหนักถึงความร้ายแรงของเหตุการณ์ทันที เขารีบคว้าผ้าก๊อซจากกระเป๋าเครื่องมือของจางหลิงชวน แล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปยังทิศทางของเสียง!!

"ผมไปด้วย!" จางหลิงชวนไม่สนแฟนคลับในไลฟ์แล้ว เขารีบคว้าถุงมือปลอดเชื้อแบบใช้แล้วทิ้งแล้ววิ่งตามไปทันที

ถ้าแค่บาดเจ็บธรรมดาก็ยังพอว่า แต่ถ้าโดนเส้นเลือดใหญ่ เพียงไม่กี่นาทีก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ ต้องรีบกู้ชีพให้ทันเวลา นี่คือเหตุผลที่จางหลิงชวนไม่เสียเวลาแบกกระเป๋าเครื่องมือไป เพราะวินาทีนี้ชีวิตคือการแข่งขันกับเวลา! เพียงพริบตาเดียว ทั้งคู่ก็วิ่งนำออกไปไกลกว่าสิบเมตรแล้ว

"พวกเรา... พวกเราก็ไปดูด้วยเถอะ!!" ครู่ต่อมา เหล่านักศึกษาแพทย์อีกสิบกว่าคนก็วิ่งมุ่งหน้าไปทางหลังเขาเช่นกัน โดยมีคนหนึ่งช่วยแบกกระเป๋าเครื่องมือของจางหลิงชวนตามไปด้วย

"ไป!" เฉินเชี่ยนตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เป็นอันว่า เหอเสี่ยวหงและจางหลิงชวนวิ่งนำหน้าสุด ตามด้วยขบวนนักศึกษาแพทย์อีกสิบกว่าคน ปิดท้ายด้วยซ่งหว่านฉิงที่ถือกล้องถ่ายทำ พร้อมกับเฉินเชี่ยนและทีมงานศูนย์สื่อสารมวลชนคนอื่นๆ โดยมีเถ้าแก่เหอคอยรั้งท้ายอยู่ห่างๆ ในเมื่อมีพวกนักศึกษาแพทย์กลุ่มใหญ่อยู่ตรงนั้น เขาจึงไม่เข้าไปวิ่งเกะกะทางข้างหน้า

หลังวิ่งสุดกำลังมาได้สองนาที เหอเสี่ยวหงก็มาถึงตีนเขาเป็นคนแรก พร้อมกับได้กลิ่นคาวเลือดมนุษย์ที่รุนแรงเตะจมูก ในฐานะคนเคยฝึกงานแผนกฉุกเฉิน หัวใจของเขาบีบคั้นทันที

อาจจะโดนเส้นเลือดแดงที่เท้า!

เขาเบ่งเส้นเลือดปูดโปน เร่งฝีเท้าปีนเขาขึ้นไปอย่างรวดเร็ว! เพราะเรื่องที่เกี่ยวกับเส้นเลือดแดงนั้น เร็วขึ้นเพียงวินาทีเดียวก็คือหนึ่งชีวิต!!

จางหลิงชวนที่ตามหลังมาไม่กี่สิบเมตรก็ถึงตีนเขาแล้ว และได้กลิ่นคาวเลือดเช่นกัน ดูท่าหมอนอกจากจะต้องมีฝีมือดีแล้ว ยังต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งด้วยสินะ จางหลิงชวนเริ่มหอบ แต่เมื่อเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เขาก็กัดฟันพุ่งตัวขึ้นไป!

"อาหกอย่าเพิ่งหลับนะ! ช่วยด้วย! เลือดมันไม่ยอมหยุดไหลเลย! ใครก็ได้มาช่วยที!!!"

บนต้นสนที่ล้มลงกลางเนินเขา มีเลื่อยไฟฟ้าเปื้อนเลือดวางอยู่ พร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาไม่หยุด

หญิงวัยกลางคนร่างผอมผิวคล้ำกำลังใช้เสื้อผ้ากดแผลไว้สุดแรงเกิด แต่เลือดกลับไม่มีทีท่าจะหยุดไหล มันพุ่งออกมาเหมือนหัวฉีดน้ำแรงดันสูง กระจายไปทั่วบริเวณ กางเกงสีดำโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน ขณะที่คนเจ็บเริ่มหมดสติ เธอตะโกนก้องอย่างเสียสติจนเสียงแหบพร่า!!

"มาแล้วครับ! คุณอาหก!!!!" ท่ามกลางป่าเขา ชายหนุ่มร่างกำยำวิ่งพุ่งตรงเข้ามาเหมือนนักวิ่งร้อยเมตร!! ในมือของเขากำผ้าก๊อซไว้แน่น!!

"เสี่ยวหง!! ช่วยด้วย! อาหกของแกเลือดไม่หยุดไหลเลย!!!" เมื่อเห็นคนมาถึง หญิงผิวคล้ำที่มือกดแผลที่ต้นขาอยู่ก็มีประกายแห่งความหวังวาบขึ้นในดวงตาที่หม่นแสง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก! เขาแค่ร้อง "อ๊ะ" คำเดียว แล้วเลือดก็พุ่งปรี๊ดออกมาทันที

ในชั่วพริบตา เหมือนคนสาดน้ำ ทั้งขาและพื้นดินเปรอะเปื้อนไปหมด สัญชาตญาณแรกของเธอคือการห้ามเลือด ถึงขั้นใช้เสื้อตัวเองกดไว้! แต่ทำยังไงเลือดก็ไม่ยอมหยุด เสื้อเชิ้ตของเธอถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉาน

แถมสามีก็ไม่มีเสียงตอบกลับ ร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียก!! เธออยากจะหยิบมือถือโทรแจ้ง 120 แต่พอปล่อยมือเลือดก็พุ่งออกมาอีก เธอจึงไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว กลัวเหลือเกินว่าถ้ารถพยาบาลยังมาไม่ถึง สามีคงจะสิ้นใจเพราะเสียเลือดมากไปเสียก่อน

นับว่าสวรรค์ยังเมตตา ในที่สุดเธอก็รอจนคนมาถึง แถมยังเป็นหลานชายที่เรียนหมอในเมืองอีก!! คราวนี้รอดแน่!!

"เชี้ย! เลือดออกจากเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขานี่หว่า!!" เหอเสี่ยวหงเตรียมใจไว้แล้วว่าเป็นเส้นเลือดแดง แต่เขานึกว่าโดนที่เท้าหรือข้อเท้า พอมาถึงหน้างานแล้วเห็นตำแหน่งที่อาหกปล่อยมือออก มันคือช่วงต้นขา และเลือดกำลังพุ่งพรวดออกมาไม่หยุด เขาถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปชั่วขณะ!

...

(จบตอน)