บทที่ 68 ผูกเงื่อนเส้นเลือดใหญ่ห้ามเลือด แผลทาด้วยกาว 502 ไปก่อนสามี!

ดูเอาเถอะ วันนี้คนในห้องถ่ายทอดสดเยอะขนาดนี้ บอกตามตรงว่าไม่ค่อยชินเลย เขาค่อนข้างชอบการออกตรวจเงียบๆ มากกว่า การมีระยะห่างผ่านหน้าจอเป็นเรื่องดี เพราะตัวจริงที่หน้างานเขาน่ะเป็นพวกประหม่าสังคม! รับมือกับคนเยอะๆ แบบนี้ไม่ไหวหรอก! ก็นะ ครั้งนี้มายี่สิบคน แล้วถ้าครั้งหน้าแห่มาสองร้อยคนล่ะ?

"แล้วก็หมอจางคะ เรื่องของสะใภ้หกหนูจะช่วยดูให้เอง ในฐานะแฟนคลับตัวยงหนูเชื่อในการวินิจฉัยของหมอค่ะ!!"

รถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไปแล้ว หลี่อิ๋งอิ๋งทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะหายลับไปจากสายตาผู้คนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์จาง! อาจารย์น่ะสุดยอดจริง! การผ่าตัดวันนี้พวกผมเลื่อมใสจนกราบกรานเลย! รู้สึกว่าที่มาวันนี้คุ้มค่าจริงๆ!!"

เหล่านักศึกษาแพทย์ต่างแสดงความเคารพจากใจจริง

"ใช่ครับอาจารย์จาง! ผมรู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้จากอาจารย์ ว่าแต่... สัตวแพทย์ของอาจารย์เนี่ย ใช่ 'สัตวแพทย์' แบบนั้นหรือเปล่าครับ?"

เหอเสี่ยวหงขยับเข้ามาใกล้ แววตาที่มองจางหลิงชวนเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

"สัตวแพทย์แบบไหน?"

จางหลิงชวนมึนตึ๊บเมื่อได้ยินคำถามนั้น

"ก็หมอทหารไงครับ อาจารย์แอบบอกมาหน่อยสิ ผมสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับสุดยอดเลย!"

เหอเสี่ยวหงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

เมื่อครู่เขามึนตึ๊บคิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าสัตวแพทย์คนหนึ่งจะมีเทคนิคการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าที่แม่นยำขนาดนี้ได้ยังไง ไปฝึกมาจากไหนและเรียนกับใคร

ถ้าจะบอกว่าเรื่องเย็บแผลน่ะเอาสัตว์มาฝึกเย็บทุกวันจนชำนาญ อันนี้ก็พอฟังขึ้น แต่คงไม่มีใครบ้าพอจะไปกรีดเส้นเลือดแดงใหญ่ของสัตว์ทุกวันเพื่อฝึกห้ามเลือดด้วยมือเปล่าหรอก มันหลุดโลกเกินไป! อีกอย่าง เส้นเลือดใหญ่ของคนกับสัตว์มันต่างกันโดยสิ้นเชิง

จู่ๆ สมองของเขาก็สว่างวาบ! หมอทหารน่ะมีฉายาเล่นๆ ว่าสัตวแพทย์ไม่ใช่เหรอ! เพราะในสนามรบ หน้าที่หลักของหมอทหารคือการกู้ชีพฉุกเฉิน! ทักษะที่เทพที่สุดคือการเย็บแผลฉุกเฉิน การกู้ชีพ และการห้ามเลือดด้วยมือเปล่า

ซึ่งการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าคือทักษะวิกฤตที่สุด ในสนามรบที่มือขาดเท้าขาด สิ่งแรกที่ต้องทำคือห้ามเลือด ไม่อย่างนั้นคนเจ็บไม่มีหวังจะรอดชีวิต

แล้วห้ามเลือดยังไงล่ะ! การกดจุดห้ามเลือดด้วยมือเปล่าน่ะถือเป็นเรื่องปกติ บางครั้งในสนามรบที่ต้นขาขาดกระจุย หมอทหารจะใช้วิธีผูกปมเส้นเลือดแดงเพื่อห้ามเลือดเลยด้วยซ้ำ! ใช่แล้ว! ดึงเส้นเลือดแดงออกมาผูกปม! แค่ฟังดูก็สยดสยองแล้ว!

แถมยังมีเรื่องกาว 502 กาวที่เอาไว้ติดรองเท้านี่แหละ เดิมทีมันถูกใช้ในสนามรบเพื่อสมานแผล ถ้าแผลเลือดไหลไม่หยุด ก็ราดลงไปในแผลเลย ขอแค่หยุดเลือดได้ก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

รวมถึงหัตถการโหดๆ อย่างการใช้นิ้วคว้านเอาสะเก็ดระเบิดออกโดยไม่ต้องใช้ยาชา เรียกได้ว่ารักษาคนเหมือนรักษาแรงงานสัตว์เลยทีเดียว จึงได้รับสมญานามว่า 'สัตวแพทย์'

ส่วนถ้าจะถามว่าไม่กลัวติดเชื้อเหรอ จะโดนขึ้นศาลทหารไหม หรือไม่เห็นค่าความเป็นคนหรือเปล่า หมอทหารคงตอบแค่ประโยคเดียว คุณต้องรอดชีวิตให้ได้ก่อนถึงจะติดเชื้อได้ และถึงจะเป็นคนได้ ไม่อย่างนั้นคุณก็เป็นแค่ศพ

การกู้ชีพแบบอื่นเขาไม่เคยเห็น แต่การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าและการเย็บแผลขั้นเทพนี่เขาเห็นมากับตา โอกาสเป็นหมอทหารมีอย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แถมคณะแพทยศาสตร์มอชุนยังมีประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์กับท่านเบธูน... เผื่อว่าสัตวแพทย์คนนี้ถูกบ่มเพาะมาเพื่อทางนั้น โอกาสเป็นไปได้สูงมาก

"เอ่อ... อาหง คุณคิดมากไปแล้ว"

จางหลิงชวนทำหน้าไม่ถูก ดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้านี่ช่างมโนได้ขนาดนี้

"ไม่ใช่เหรอครับ? ผมเดาผิดเหรอ? โอเคครับ งั้นอาจารย์จางพวกผมขอตัวก่อนนะครับ ผมทำงานอยู่ที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเมืองชิงโจว ว่างๆ แวะไปหาได้นะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวเอง!"

เมื่อเห็นสายตาปฏิเสธของจางหลิงชวน เหอเสี่ยวหงดูจะผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานแววตาก็กลับมาเป็นประกายอีกครั้ง พวกเราอยู่ในอำเภอชิงเหมือนกัน ยังไงต้องมีโอกาสเจอกันอีกแน่!

"โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเมืองชิงโจวเหรอ? ได้ครับ ไว้มีโอกาสคงได้เจอหน้ากัน~"

จางหลิงชวนรู้สึกว่าโอกาสเจอกันน่ะมีสูงมาก ก็นะ พ่อจางยังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่นั่นเลยนี่นา

"อาจารย์จาง บ๊ายบายนะคะ~"

เหล่านักศึกษาแพทย์ริมถนนต่างพากันแยกย้าย

รถของพวกเขาจอดอยู่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านชิงซี โดยเดินเท้าผ่านทางลัดในหมู่บ้านมา ตอนนี้จึงตั้งใจจะเดินกลับทางเดิม

ในตอนนี้ ใบหน้าของทุกคนต่างประดับด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกว่าการมาครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆ พร้อมกับภาวนาให้ผู้บาดเจ็บรายนั้นผ่านพ้นวิกฤตที่เหลือไปได้ด้วยดี

แน่นอนว่าก่อนจะจากไป ยังมีหลายคนโบกมือลาเฉินเชี่ยนด้วย

"อาจารย์สายสืบ บ๊ายบายค่า~"

พวกเขาทักทายเธออย่างร่าเริง

"จ้าๆ บ๊ายบาย วันนี้ลำบากพวกเธอทุกคนมากเลยนะ~"

แม้เฉินเชี่ยนจะตอบรับไป แต่ในใจเธอยังมึนตึ๊บสุดขีด รู้สึกเหมือนนักศึกษาแพทย์พวกนี้มีความรู้สึกขอบคุณเธอเป็นพิเศษ แต่พวกเขาจะมาขอบคุณเธอเรื่องอะไรกันล่ะ? หรือขอบคุณที่เธอช่วยเป็นปากเป็นเสียงในห้องถ่ายทอดสด?

หน้างานจริง

"หมอจาง วันนี้ต้องขอบคุณหมอจริงๆ ไว้หมอว่างเมื่อไหร่ อย่าลืมแวะมาทานข้าวที่บ้านผมนะ"

หลังจากเหล่านักศึกษาแพทย์จากไป เถ้าแก่เหอกุมมือจางหลิงชวนไว้แน่น ดวงตาฝ้าฟางเอ่อล้นด้วยความตื้นตัน ไม่เพียงผ่าตัดวัวเก่ง แต่ห้ามเลือดคนก็ยังเก่ง สมแล้วที่เป็นถึงนักศึกษาปริญญาโทมหาลัยชื่อดัง

"เถ้าแก่เหอไม่ต้องเกรงใจครับ หลังจากนี้อย่าลืมดูแลแม่วัวหลังผ่าตัดทำคลอดให้ดีนะครับ"

จางหลิงชวนบอกกับเถ้าแก่เหอ

การเยียวยาของวัวหลังผ่าตัดทำคลอดค่อนข้างสูง แต่ยังต้องดูแลพยาบาลให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจเกิดการติดเชื้อตามมาได้

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา งั้นผมขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ"

เถ้าแก่เหอขอตัวเดินกลับไปยังคอกวัวตรงสันเขา

"พริบตาเดียวจะสิบเอ็ดโมงแล้วแฮะ อาจารย์เฉิน พวกเราก็กลับกันเถอะครับ... เอ๊ะ! ไลฟ์ยังไม่จบเหรอ?"

จางหลิงชวนกำลังจะบอกว่ากลับกันเถอะ แต่แล้วเขาสังเกตเห็นว่า ซ่งหว่านฉิงยังคงถือกล้องถ่ายอยู่ตลอด แม้แต่ในมือถือของเฉินเชี่ยนยังมีภาพการถ่ายทอดสดอยู่ ทำเอาเขาทำหน้าประหลาดใจ

「ฮ่าๆๆ หมอจางนึกไม่ถึงล่ะสิ พวกเรายังอยู่กันครบนะ!!」

「สัตวแพทย์ตัวจริง พอเกิดเรื่องก็พุ่งเข้าใส่ทันที ท่าทางตอนช่วยชีวิตคนเท่มาก กดติดตามรัวๆ เลยจ้า!!」

「ขอบคุณอาจารย์สายสืบและตากล้องนิรนามของเราด้วย มือนิ่งจริงๆ เก็บภาพเหตุการณ์ได้ชัดเจน ทำเอาพวกเราใจหายใจคว่ำไปตามๆ กัน」

「อยากสัมภาษณ์หมอจางหน่อยครับ ในฐานะสัตวแพทย์ที่ได้ร่วมกู้ชีพคน ถึงไม่ได้เป็นตัวหลักแต่หมอรู้สึกยังไงบ้าง?」

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นท่าทางเหวอของจางหลิงชวน ต่างพากันคอมเมนต์แซวกันสนุกสนาน บางคนถึงกับถามความรู้สึกที่สัตวแพทย์ต้องมาช่วยคน

แน่นอน เรื่องสัตวแพทย์รักษาคนได้หรือไม่นั้นไม่มีใครถามถึงเลย นอกจากเป็นการช่วยเหลือกุศลโดยไม่เก็บเงินสักแดงเดียวแล้ว ในการกู้ชีพฉุกเฉินนั้นสิทธิในชีวิตย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ไม่มีคำว่ารักษาคนโดยไม่มีใบอนุญาตในนาทีวิกฤตแบบนี้

"อาจารย์จางคะ ออกตรวจยังไม่จบ ไลฟ์ก็ยังไม่สิ้นสุดไงคะ ฉากที่อาจารย์กับหมอเหอช่วยกันช่วยชีวิตคนน่ะถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ตอนนี้คอมเมนต์ถล่มทลายมาก ทุกคนอยากถามว่าอาจารย์รู้สึกยังไงที่ได้ร่วมกู้ชีพคน อาจารย์สนใจจะตอบหน่อยไหมคะ? หรือว่าตั้งใจจะกลับไปนอนต่ออีกงีบจริงๆ?"

เฉินเชี่ยนถามด้วยรอยยิ้ม

ขณะที่ซ่งหว่านฉิงถือกล้องเดินมาตรงหน้าจางหลิงชวน แล้วถ่ายหน้าเขาให้เห็นชัดๆ

"เอ่อ... จะรู้สึกยังไงได้ล่ะครับ ตื่นเต้นจนเสื้อเปียกโชกไปหมดแล้ว เพื่อนๆ ในห้องถ่ายทอดสด บ๊ายบายนะครับ~ ผมต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็นอนต่ออีกสักงีบเพื่อสงบสติอารมณ์หน่อยแล้ว"

จางหลิงชวนตอบกลับไป

เหตุการณ์บนเขามันระทึกเกินไปจริงๆ

ถ้าเมื่อคืนเขาไม่ได้ฝึกฝนในมิติระบบจนบรรลุระดับปรมาจารย์ วันนี้คงช่วยชีวิตคนเจ็บกลับมาไม่ได้แน่ๆ

จะว่าไป ก็ได้แต่หวังว่าสะใภ้หกคนนั้นจะยอมฟังคำเตือนของเขา แล้วรีบไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลโดยด่วน

ไม่อย่างนั้น เธออาจจะต้องจากโลกนี้ไปเร็วกว่าสามีของเธอเสียอีก

...