บทที่ 67 สาเหตุที่แท้จริง ระบบสแกน ผู้บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย!

“พวกคุณทุกคนคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิต เมื่อกี้ฉันมัวแต่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยไม่ได้ขอบคุณ โดยเฉพาะคุณหมอจาง ขอบคุณมากนะคะ ไว้ฉันผ่านพ้นช่วงวิกฤตนี้ไปได้ จะต้องไปขอบคุณถึงบ้านแน่นอนค่ะ”

สำหรับหลานชายคงไม่ต้องมีพิธีรีตองมากนัก เพราะคนในหมู่บ้านเดียวกัน ยังไงก็ต้องเลี้ยงข้าวขอบคุณทั้งบ้านอยู่แล้ว แต่สัตวแพทย์จางคนนี้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง และเมื่อครู่เธอก็ยังไม่มีโอกาสได้กล่าวคำขอบคุณเลยสักคำ เธอจึงแสดงความขอบคุณต่อจางหลิงชวนด้วยความซื่อสัตย์และจริงใจ

“อาจารย์ซ่งคะ คนนี้แหละค่ะหมอจางสัตวแพทย์ หล่อใช่ไหมล่ะคะ?” หลี่อิ๋งอิ๋งเห็นทั้งคู่สนทนากันอยู่ จึงรีบแนะนำให้ซ่งหมิ่นรู้จัก ในเมื่ออีกฝ่ายเคยเปรยว่าสงสัยในตัวสัตวแพทย์จางอยู่ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ตัวจริงเสียงจริงมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เทพบุตรสุดหล่อที่นัยน์ตาแฝงไปด้วยความหม่นเศร้าเล็กๆ!

“หล่อก็หล่ออยู่หรอกนะ แต่ทำไมเขาถึงมองภรรยาคนเจ็บแบบนั้นล่ะ?” ซ่งหมิ่นสังเกตเห็นว่าจางหลิงชวนกำลังกวาดสายตามองผู้หญิงผิวคล้ำคนนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แถมยังขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจึงกระซิบถามเบาๆ

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ หรือว่าเขาจะสังเกตเห็นอะไรเข้า??” หลี่อิ๋งอิ๋งมีสีหน้าฉงน

“อาหกสะใภ้ครับ เรื่องคำขอบคุณเอาไว้ก่อนเถอะ เวลาเรามีจำกัด ช่วยบอกผมเร็วๆ ได้ไหมว่าบนเขามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ขอความจริงนะครับ อย่าปิดบังผม” จางหลิงชวนจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจัง

นั่นเป็นเพราะระบบของเขาตรวจพบว่าเธอคือ "ผู้บาดเจ็บสาหัสขั้นวิกฤต" และกำลังถามเขาว่าจะเลือกใช้สแกนแม่นยำสูงกับดวงตาเอกซเรย์หรือไม่

“เอ่อ... คือ...” อาหกสะใภ้ผิวคล้ำก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงดูลังเลใจ

“ช่างเถอะ ในเมื่ออาไม่อยากพูดผมก็ไม่บังคับ แต่ถ้าอาเริ่มรู้สึกไม่สบายตรงไหน ต้องรีบตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลทันทีนะครับ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่อยากพูด และสถานการณ์ก็เร่งด่วน จางหลิงชวนจึงไม่อยากเซ้าซี้มาก ทำได้เพียงเตือนให้เธอไปตรวจร่างกายหากมีอาการผิดปกติเท่านั้น

“ความจริง... ความจริงมันก็ไม่มีอะไรบอกไม่ได้หรอกค่ะ คือฉันเห็นบนต้นสนมีไข่นกพิราบป่าเลยอยากจะเก็บกลับบ้าน แต่ดันพลาดตกลงมาจนไปกระแทกโดนตาเหอเข้า แกเลยเสียสมาธิจนกิ่งไม้ที่กำลังตัดมันดีดใส่เลื่อยไฟฟ้าจนแฉลบมาโดนต้นขาน่ะค่ะ!” พอได้พูดออกมา อาหกสะใภ้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นอย่างประหลาด เธอรู้สึกผิดมากจริงๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับสามี ทั้งหมดมันมีต้นเหตุมาจากเธอ

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...” ทุกคนในที่นั้นต่างพากันถอนหายใจออกมา มิน่าล่ะเมื่อกี้เธอถึงดูอึกอักพูดไม่ออก คงจะรู้สึกผิดที่ทำให้สามีต้องบาดเจ็บล่ะสิ

ส่วนเหอเสี่ยวหงก็ได้แต่ทำหน้าละเหี่ยใจ ใครจะไปคิดว่าอุบัติเหตุจะเกิดขึ้นจากเรื่องแบบนี้ ปกติแล้ว ชาวบ้านแถวนี้เวลาขึ้นเขาไปทำงาน ถ้าเจอตัวอ่อนผึ้งหรือรังนกที่มีไข่ การจะเก็บกลับบ้านก็ถือเป็นเรื่องปกติ แน่นอนว่าถ้าเป็นลูกนกที่ฟักแล้ว ส่วนใหญ่จะปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น นอกจากว่าที่บ้านจะมีเด็กที่อยากเลี้ยงนกจริงๆ เพราะการเลี้ยงนกมันใช้พลังงานเยอะ คนวัยทำงานที่ไหนเขาจะมีเวลาทำเรื่องพวกนี้กัน ลำพังงานประจำวันก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว ส่วนใหญ่จึงเก็บไปแค่ไข่นกเท่านั้น

เพียงแต่เขามีความรู้สึกแปลกๆ ว่าทำไมอาจารย์จางถึงดูจะใส่ใจกับคำตอบนี้นัก สารภาพตามตรง ตั้งแต่เห็นอาจารย์จางใช้มือเปล่าห้ามเลือดที่เส้นเลือดแดงใหญ่ เขาก็ตกอยู่ในอาการเบลอมาตลอด ใช้มือเปล่านะเว้ย! ห้ามเลือดเส้นเลือดแดงใหญ่นะนั่น!! ตกลงพี่แกเป็นสัตวแพทย์สายไหนกันแน่เนี่ย!! แล้วทำได้ยังไงกัน! มันลึกลับเกินไปแล้ว! คณะสัตวแพทยศาสตร์มหาลัยชั้นนำเขาเขาสอนเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!! ในหูของเขาเหมือนมีเสียงเล็กๆ ตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ขณะเดียวกัน ภาพพจน์ของอาจารย์จางในใจเขาก็พุ่งสูงขึ้นหลายระดับ จนแทบจะกลายเป็นยอดมนุษย์อุลตร้าแมนไปแล้ว!!!

“ตกลงมาจากต้นไม้เหรอครับ? ถ้างั้นอาต้องมีอาการปวดท้องแน่ๆ ใช่ไหม?”

สิทธิ์สแกนแม่นยำสูงที่ระบบมอบให้เขาสามารถเก็บไว้ใช้คราวหลังได้ เขาจึงยังไม่เลือกใช้ ส่วนการสแกนแบบปกติ ครั้งหนึ่งใช้กับแม่วัวไปแล้ว อีกครั้งใช้กับคนไข้ที่เส้นเลือดแดงใหญ่ขาด

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงเปิดใช้งาน "ดวงตาเอกซเรย์" เพราะเขาสงสัยว่าเธออาจจะตกมาจนอวัยวะภายในได้รับความกระทบกระเทือน ไม่อย่างนั้นระบบคงไม่แจ้งเตือนว่าเป็นผู้บาดเจ็บสาหัส

【ดวงตาเอกซเรย์กำลังทำการสแกน...】

【ดวงตาเอกซเรย์สแกนเสร็จสิ้น โฮสต์กำลังแลกเปลี่ยนรายงานผล】

...

การสแกนเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในพริบตา ดวงตาของเขาเห็นภาพโครงสร้างภายในร่างกายของอาหกสะใภ้เป็นสีขาวดำ

“ใช่ค่ะ ตกลงมามันก็เจ็บอยู่ ฉันไม่น่าโลภอยากได้ไข่นกเลยจริงๆ” อาหกสะใภ้ผิวคล้ำลูบหน้าท้องตัวเองด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ถ้าเธอไม่มีความคิดฟุ้งซ่านพวกนั้น เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

“อาหกสะใภ้ครับ! เรื่องที่ผ่านไปแล้วช่างมันก่อน! รีบขึ้นรถพยาบาลไปเดี๋ยวนี้เลย พอไปถึงโรงพยาบาลให้รีบไปเอ็กซเรย์ตรวจร่างกายด่วนที่สุด ระหว่างทางก็โทรหาญาติคนอื่นให้ตามไปที่โรงพยาบาลด้วยนะครับ!” ผลตรวจออกมาแล้ว และสถานการณ์ไม่สู้ดี จางหลิงชวนจึงสั่งความด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เอ๊ะ? ฉันต้องเอ็กซเรย์ตรวจด้วยเหรอคะ? มันแค่เขียวช้ำนิดหน่อยเองนะ ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้งคะ?!” อาหกสะใภ้ลูบหน้าท้องตัวเอง ตรงนั้นคือจุดที่ปวดที่สุด รองลงมาคือช่วงหน้าอก แต่การหกล้มมันก็ต้องเจ็บแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แค่มีรอยเขียวช้ำ ทาน้ำมันมวยสักสองสามวันก็น่าจะหายแล้ว

“ไม่แน่ครับ การตกจากที่สูงมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดภาวะบาดเจ็บอวัยวะภายในชนิดปิด” จางหลิงชวนส่ายหน้า

“บาดเจ็บอวัยวะภายในชนิดปิด!!” เหล่านักศึกษาแพทย์ทุกคนถึงกับอึ้ง มองจางหลิงชวนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา รวมถึงซ่งหมิ่นและหลี่อิ๋งอิ๋งด้วย เขาหมายความว่าอาหกสะใภ้คนนี้บาดเจ็บภายในงั้นเหรอ?

“มันคืออะไรเหรอคะ บาดเจ็บอวัยวะภายในชนิดปิดเนี่ย?” ใบหน้าของอาหกสะใภ้ที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งซีดหนักเข้าไปอีก แถมยังเต็มไปด้วยความงุนงง

“มันหมายความว่า ผิวหนังภายนอกของอาดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร แต่ข้างในมันได้รับบาดเจ็บรุนแรงแล้วครับ” เหอเสี่ยวหงช่วยอธิบายเสริม

“หา! ฉันบาดเจ็บข้างในเหรอ! มันจะไม่ดูเกินจริงไปหน่อยเหรอคะ!!” สะใภ้หกตกใจจนหน้าถอดสี!! หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษขาว!! ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่ามันดูจะเกินกว่าเหตุไปหน่อย แค่ล้มทีเดียวถึงกับบาดเจ็บภายในเลยเหรอ

“จริงครับ การตกจากที่สูงอาจทำให้กระดูกหักหรืออวัยวะภายในฉีกขาดได้ เอาล่ะ ไม่เสียเวลาแล้วครับ ไปถึงโรงพยาบาลอย่าลืมตรวจร่างกายให้ละเอียดนะ ระหว่างทางก็โทรหาญาติด้วย อาคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอกครับ” จางหลิงชวนสั่งความอย่างหนักแน่น

ตอนนี้ชีวิตคนไข้เพิ่งจะช่วยกลับมาได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น อีกครึ่งที่เหลือต้องฝากไว้กับโรงพยาบาล เขาจึงไม่กล้าใช้เวลาในการซักถามนานเกินไป เพียงหนึ่งนาทีเขาก็ตัดบทสนทนาทันที

“ได้... ได้ค่ะ” อาหกสะใภ้พยักหน้าอย่างเบลอๆ ลึกๆ เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก ก็นะ ตัวเธอก็ยังดูปกติดีอยู่แท้ๆ

“งั้นพวกเราออกรถเลยนะ” ซ่งหมิ่นตะโกนบอก

“หมอจางคะ หนูไปก่อนนะคะ วันนี้หมอเท่มากจริงๆ ไลฟ์ครั้งหน้าจัดที่ไหน ถ้ามีโอกาสหนูต้องไปดูไลฟ์หมออีกแน่นอนค่ะ!!!” หลี่อิ๋งอิ๋งตั้งใจจะตามรถพยาบาลไปด้วย เธอจึงโบกมือลาจางหลิงชวน วันเสาร์นี้ เธอได้เห็นความเก่งกาจของสัตวแพทย์จางในไลฟ์กับตาตัวเองแล้ว

“ครับๆ วันนี้ลำบากคุณอิ๋งอิ๋งเหมือนกันนะครับ ส่วนเรื่องไลฟ์เอาไว้จัดคราวหน้าค่อยว่ากันอีกที...” จางหลิงชวนโบกมือลาเช่นกัน

คราวหน้าเขาต้องเก็บที่ตั้งไลฟ์ให้มิดชิดกว่านี้แล้วล่ะ โดยเฉพาะต้องกำชับพวกเจ้าของฟาร์มวัวทั้งหลาย ห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด

...

(จบตอน)