บทที่ 66 รอดตายหวุดหวิด ใจยังสั่นไม่หาย เวลาคือชีวิต!!

“พี่รอง! โชคดีจริงๆ ที่พี่อยู่ที่คอกวัวนั่น แล้วก็คุณหมอพวกนี้ด้วย ตาเหอบ้านฉันครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกเขาจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่รอดแน่! ฉันเกิดมาไม่เคยเห็นเลือดเยอะขนาดนี้เลย ตกใจแทบตาย!!”

ท่ามกลางกลุ่มคนที่เดินจากป่าละเมาะมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ หญิงผิวคล้ำร่างผอมผมเผ้ายุ่งเหยิง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตัว แววตาที่เคยตื่นตระหนกจนเหม่อลอยเริ่มกลับมามีสติบ้างแล้ว เธอเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเหมือนคนที่เพิ่งผ่านความเป็นตายมา

ไม่มีใครรู้ว่าความรู้สึกของเธอในตอนนั้นเป็นอย่างไร

เลือดก็ห้ามไม่อยู่ คนก็แบกไม่ไหว เกือบจะเห็นสามีสิ้นลมไปต่อหน้าต่อตาอยู่รอมร่อ

เป็นกลุ่มคุณหมอเหล่านี้ที่ปรากฏตัวขึ้นและมอบความรู้สึกปลอดภัยให้แก่เธอ

“สะใภ้หก ฉันว่าคนที่เธอควรขอบคุณที่สุดคือสัตวแพทย์จางที่เดินอยู่ข้างหน้านั่นนะ เสี่ยวหงกับพวกเพื่อนๆ นักศึกษาของเขาตั้งใจมาดูหมอจางผ่าตัดวัวที่บ้านฉันทั้งนั้นแหละ”

เถ้าแก่เหอเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้ง

แม้เจ้าหกจะมีอายุน้อยกว่า แต่ตามลำดับญาติที่นี่ ต่อให้เป็นภรรยาของน้องชาย พวกเขาก็จะไม่เรียกว่าน้องสะใภ้ แต่จะเรียกว่าพี่สะใภ้หรือตามลำดับบ้านไปเลย

ในเมื่อทุกคนเรียกภรรยาของเขาว่าสะใภ้รอง ภรรยาของเจ้าหกจึงถูกเรียกว่าสะใภ้หกตามระเบียบ

ครั้งนี้เจ้าหกได้ชีวิตใหม่กลับมา ต้องขอบคุณสัตวแพทย์จางจริงๆ

“จริงด้วย! ต้องขอบคุณสัตวแพทย์คนนั้นจริงๆ! ถ้าตอนนั้นเขาไม่ช่วยห้ามเลือดให้ตาเหอ ป่านนี้ตาเหอคงไม่อยู่แล้ว”

หญิงผิวคล้ำร่างผอมหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยความหวาดพรั่น เลือดนั่นเธอใช้เสื้อผ้าอุดเท่าไหร่ก็เอาไม่อยู่

มันพุ่งออกมาเหมือนท่อน้ำแตก

หลานชายมาถึงก็ยังห้ามไม่ได้

กลับเป็นสัตวแพทย์หนุ่มหน้าตาดีคนนี้ที่เก่งกาจเหลือเกิน... เอ๊ะ เขา... เขาเป็นสัตวแพทย์เหรอ??!

สมองที่ชอร์ตไปนานของสะใภ้หกเหมือนคลื่นวิทยุที่ขาดหายไปแล้วจู่ๆ ก็เชื่อมต่อติดขึ้นมาใหม่ เธอหันไปมองแผ่นหลังที่โดดเด่นอยู่หน้าขบวนด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ

“หือ? สัตวแพทย์จางเป็นคนห้ามเลือดเหรอ? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ทำไมอยู่ดีๆ ถึงไปเลื่อยโดนต้นขาได้ล่ะ?!”

เถ้าแก่เหอชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาหลงนึกว่าเสี่ยวหงหลานชายเป็นคนห้ามเลือด ที่ไหนได้กลับเป็นสัตวแพทย์จาง

มิน่าล่ะ

ถึงขั้นมีสถานีโทรทัศน์มาตามสัมภาษณ์

สรุปคือคนเก่งจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทางเหนือเขามีวิชาติดตัวจริงๆ

แต่เขาก็ยังสงสัยว่าทำไมถึงพลาดไปโดนขาได้

เมื่อกี้เห็นสะใภ้หกสติแตกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเขาเลยไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก

ตอนนี้พอเธอเริ่มดีขึ้น เถ้าแก่เหอจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

“เฮ้อ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง พี่รอง เดี๋ยวฉันต้องไปขอบคุณสัตวแพทย์จางข้างหน้าหน่อย เมื่อกี้ฉันมัวแต่ยืนบื้อเป็นท่อนไม้จริงๆ”

หญิงผิวคล้ำร่างผอมทอดถอนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เมื่อกี้เธอยืนนิ่งเหมือนคนไร้สติ ทั้งที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตสามีไว้แท้ๆ แต่เธอกลับไม่ได้กล่าวขอบคุณเลยสักคำ จึงตั้งท่าจะเดินไปขอบคุณที่ด้านหน้าขบวน

“รีบไปเถอะ ฉันได้ยินเสียงรถพยาบาลแล้ว คงใกล้จะถึงแล้วล่ะ ถ้าไม่รีบขอบคุณตอนนี้ พอขึ้นรถไปแล้วจะไม่มีโอกาสขอบคุณเขาเอานะ”

สะใภ้หกยังไม่ได้เล่ารายละเอียด และเถ้าแก่เหอก็ไม่ได้เซ้าซี้ ไว้คนกลับมาแล้วคงได้รู้ความจริงทั้งหมดเอง

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการไปแสดงความขอบคุณต่อหน้า

ไม่อย่างนั้น คนเขาช่วยชีวิตไว้แท้ๆ เป็นหนี้บุญคุณมหาศาล แต่กลับไม่มีคำขอบคุณเลยสักคำมันคงไม่เหมาะสม

“อื้มๆ”

หญิงร่างผอมพยักหน้าพลางเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า

“วื้ด... วื้ด...”

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังใกล้เข้ามาทุกที

“ไม่ได้อยู่ที่หน้าหมู่บ้านชิงซีนะคะ แต่อยู่ตรงสันเขาที่ขับรถต่อไปอีกประมาณสองสามนาที ตอนนี้ได้ยินเสียงไซเรนแล้วค่ะ ขับตามทางมาเรื่อยๆ อาจารย์ซ่งคะ พวกคุณน่าจะเห็นพวกเราทันทีค่ะ”

คนที่เดินนำหน้าขบวนคือเหอเสี่ยวหง

คนที่สองคือหลี่อิ๋งอิ๋ง

ในฐานะพยาบาลโรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิง เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับอาจารย์ซ่งจากแผนกฉุกเฉินที่นั่งมากับรถพยาบาลของโรงพยาบาลเดียวกัน

เพื่อบอกพิกัดที่แน่นอน

เบื้องหลังเธอคือจางหลิงชวน

ถัดไปคือเหล่านักศึกษาแพทย์ที่ช่วยกันหามเปลสนาม ตามด้วยเถ้าแก่เหอและสะใภ้หก

ปิดท้ายด้วยทีมงานศูนย์สื่อสารมวลชน ได้แก่ ซ่งหว่านฉิง, เฉินเชี่ยน, เสี่ยวหวัง และเสี่ยวหยวน

ซ่งหว่านฉิงเดินนำเป็นคนแรกในกลุ่มท้ายขบวน เธอยังคงถือกล้องถ่ายทำอยู่

การไลฟ์สดก็ยังคงดำเนินต่อไป

พนักงานขับรถเสี่ยวหวังอยู่รั้งท้ายสุด

เพราะต้องคอยระวังหลัง

ในวินาทีที่ได้ยินเสียงรถพยาบาล หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายลง

ตามปกติรถพยาบาลจากตัวอำเภอต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงที่นี่ แต่นี่เพิ่งผ่านไปแค่ยี่สิบนาทีนิดๆ ถือว่าซิ่งมาเร็วมากและมาได้ทันเวลาพอดี

ในห้องถ่ายทอดสด

「ได้ยินเสียงรถพยาบาลแล้ว」

「ฟู่ว— ตกใจแทบแย่ ขอให้คนเจ็บปลอดภัยนะ」

「โชคดีจริงๆ ที่มีกลุ่มนักศึกษาแพทย์อยู่ที่นั่น」

「มาแล้วๆ! เห็นรถพยาบาลแล้ว!!」

ผู้ชมในไลฟ์ต่างก็รู้สึกเหมือนพวกซ่งหว่านฉิง คือเริ่มโล่งใจขึ้นมาบ้าง

รถพยาบาลมาถึงแล้ว จอดสนิทอยู่ที่ริมถนนใหญ่

ประตูหลังรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวอิ๋ง!!”

คนที่ลงมาคือซ่งหมิ่น พอได้ยินว่าเป็นอุบัติเหตุเลื่อยไฟฟ้าบาดขา เธอเดาว่าอาจโดนเส้นเลือดแดงและสถานการณ์คงวิกฤต จึงขอติดตามออกมาด้วยตัวเอง

“อาจารย์ซ่งครับ! คนไข้เสียเลือดมากจนช็อกไปแล้ว อาการวิกฤตมากครับ!!!”

ทุกคนช่วยกันหามคนเจ็บขึ้นมาบนถนนใหญ่ หลี่อิ๋งอิ๋งรีบรายงานอาการแก่ซ่งหมิ่น

“ดีมาก! ลำบากพวกคุณแล้ว! ญาติล่ะ อยู่ที่นี่ไหม!!”

ซ่งหมิ่นพยักหน้าให้หลี่อิ๋งอิ๋ง

“ฉันอยู่นี่ค่ะ! เป็นภรรยาของคนเจ็บ!”

ทางเดินบนเขามันแคบ สะใภ้หกผิวคล้ำพยายามเบียดตัวออกมาข้างหน้าสุดแรง ทุกคนต่างก็ช่วยหลีกทางให้เธออย่างพร้อมเพรียง

“ภรรยาใช่ไหมคะ โอเคค่ะ งั้นคุณเตรียมตัวขึ้นรถพยาบาลไปที่โรงพยาบาลกับเราเลยนะคะ”

ซ่งหมิ่นรับช่วงต่อคนไข้และเริ่มทำการตรวจเบื้องต้น

เธอขมวดคิ้วทันที สถานการณ์ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

“ได้ค่ะ”

สะใภ้หกในที่สุดก็มาถึงริมถนน เธอมองตามสามีที่ถูกยกขึ้นรถพยาบาลไปพลางพยักหน้ารับ

“ไปเถอะค่ะ พวกเราต้องออกรถเดี๋ยวนี้”

ซ่งหมิ่นเอ่ย เพราะวินาทีนี้เวลาคือชีวิต

ส่วนเรื่องจะกลับไปเอาของที่บ้านนั้นเป็นไปไม่ได้แน่นอน

“ค่ะ... แต่คุณหมอคะ ฉันขอพูดอะไรกับทุกคนสักสองสามประโยคก่อน”

สะใภ้หกพยักหน้า

ก่อนจะหันกลับมามองทุกคน

“คุณหมอทุกท่านคะ ครั้งนี้ต้องขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ที่ช่วยกัน ถ้าไม่มีพวกคุณ ตาเหอบ้านฉันคงไม่มีโอกาสได้ไปถึงมือหมอที่โรงพยาบาลแน่ๆ!”

ดวงตาสีเข้มของสะใภ้หกเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาและความตื้นตัน

เธอค้อมศีรษะขอบคุณทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สาเหตุหลักคือก่อนหน้านี้เธอช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ยืนบื้อเหมือนท่อนไม้ ทั้งที่เขาช่วยสามีเธอไว้แต่เธอกลับไม่ได้ขอบคุณ

ตอนนี้สติกลับมาครบถ้วนแล้ว เธอจึงกล่าวขอบคุณทุกคนจากใจจริง

เพราะถ้าไม่มีพวกเขา สามีเธอคงสิ้นลมไปแล้วจริงๆ

“ไม่เป็นไรครับ! ไม่ต้องขอบคุณพวกเราหรอก พวกผมแค่ช่วยออกแรงเฉยๆ คนที่ช่วยไว้จริงๆ คือเพื่อนเสี่ยวเหอกับอาจารย์จางครับ”

“ใช่ค่ะ! ต้องขอบคุณสองคนนั้น ตอนพวกเราไปถึง เลือดก็หยุดไหลเรียบร้อยแล้ว”

“นั่นสิคะ งานใช้แรงงานน่ะพวกผู้ชายเขาทำกัน พวกหนูที่เป็นพยาบาลแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

เมื่อได้รับคำขอบคุณ ทุกคนต่างก็รู้สึกอิ่มเอมใจ

วันเสาร์วันหยุดแบบนี้ แต่ละคนต่างตั้งใจมาด้วยจุดประสงค์ที่ต่างกัน ทั้งมาดูหนุ่มหล่อ มาเรียนรู้งาน หรือมาจับผิด แต่ใครจะคิดว่าพวกจะได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมกู้ชีพ และได้ทำความดีช่วยเหลือคนอย่างไม่คาดฝัน

แต่พวกเขาไม่กล้ารับความดีความชอบไว้เอง

เพราะคนที่พุ่งเข้าไปเป็นคนแรกและมีบทบาทสำคัญที่สุดคือเหอเสี่ยวหงและจางหลิงชวน ดังนั้นคำขอบคุณจึงควรเป็นของพวกเขาทั้งสองคน

...

(จบตอน)