บทที่ 70 รหัสฉุกเฉิน 999 นี่คือการเปิดโต๊ะเจรจากับพญามัจจุราช!

ทุกคนต่างพูดคุยพลางก้มดูข้อความในกลุ่มไปด้วย

ส่วนคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มก็รีบเขย่าแขนเพื่อนขอมุงดูเรื่องสนุกอย่างใกล้ชิด

"พอแล้วๆ ผมไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้นหรอก ทั้งหมดเป็นฝีมือของอาจารย์จางครับ ตอนนั้นผมห้ามเลือดที่เส้นเลือดแดงใหญ่ต้นขาไม่ได้เลยสักนิด"

เหอเสี่ยวหงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิดโรยและเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง

วันนี้อาชีพการงานของเขาเกือบจะต้องพบกับบาดแผลทางใจที่เลวร้ายที่สุด นั่นคือการเห็นอาหกตายไปต่อหน้าต่อตา

เขาจึงเอาแต่ทบทวนเหตุการณ์ซ้ำไปซ้ำมา

หากอีกฝ่ายไม่ใช่หมอทหาร แล้วเขาทำหัตถการที่หลุดโลกอย่างการใช้มือเปล่าหยุดเลือดจากเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร

"หา???"

"อะไรนะ???"

"พี่หง พี่ล้อพวกเราเล่นหรือเปล่า!"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา

กลุ่มคนที่เคยส่งเสียงเซ็งแซ่ทั้งสิบกว่าคนต่างพากันอึ้งกิมกี่

โดยเฉพาะพยาบาลสาวๆ ต่างพากันเบิกตากลางจ้องมองเหอเสี่ยวหงด้วยความฉงน

อาจารย์จางเป็นสัตวแพทย์นะ

สัตวแพทย์ห้ามเลือดคนเนี่ยนะ ล้อเล่นน่า!

"พวกคุณคิดว่าผมดูเหมือนคนกำลังล้อเล่นอยู่เหรอ? ถ้าผมเป็นคนห้ามเลือดที่เส้นเลือดแดงใหญ่อาหกได้จริงๆ ผมจะไม่โม้ให้พวกคุณฟังหรือไง??"

เหอเสี่ยวหงถามกลับด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

"มันก็จริงแฮะ"

บางคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกอาจไม่รู้ว่าเหอเสี่ยวหงเป็นคนนิสัยอย่างไร

แต่บางคนที่เรียนที่เดียวกับเขา ย่อมรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของเขาดี

โดยปกติแล้วหากได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมานั่งซึมเศร้าแบบนี้

เพราะสำหรับนักศึกษาฝึกงาน การช่วยชีวิตคนที่กำลังจะตายด้วยตัวเองได้นั้นถือเป็นเกียรติยศสูงสุด

"รุ่นพี่เหอครับ สรุปว่าเป็นสัตวแพทย์จางจริงๆ เหรอที่ห้ามเลือดได้? แต่เขาเป็นสัตวแพทย์นะ เขาจะมีความรู้เรื่องการกู้ชีพคนได้ยังไง!"

พยาบาลฝึกงานคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความข้องใจ

สีหน้าของเธอแสดงออกชัดเจนว่าไม่ค่อยอยากจะเชื่อ แต่เธอก็รู้สึกว่ารุ่นพี่เหอไม่น่าจะพูดโกหก

"นั่นสิพี่หง บนเขามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ช่วยเล่าให้พวกเราฟังละเอียดๆ หน่อยได้ไหม"

พริบตานั้น สายตาของทุกคนต่างก็พุ่งเป้ามาที่เขา

และเฝ้ารอที่จะฟังว่าเหตุการณ์บนเขานั้นเป็นอย่างไร

"เฮ้อ... ตอนนั้นผมกำผ้าก๊อซวิ่งสุดฝีเท้าไปถึงตีนเขา พอได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงผมก็รู้ทันทีว่าต้องโดนเส้นเลือดแดงแน่ๆ เลยรีบพุ่งขึ้นไปถึงกลางเขา ภาพที่เห็นคืออาหกเริ่มหมดสติเข้าสู่ภาวะช็อก ส่วนอาหกสะใภ้ก็ใช้มือกับเสื้อผ้าพยายามอุดแผลที่ต้นขาไว้ พอผมเห็นตำแหน่งแผลก็ใจหายวาบ มันคือเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขาจริงๆ!!"

เหอเสี่ยวหงบรรยายภาพที่เห็นตามความเป็นจริง

ในเมื่อสัตวแพทย์จางเป็นคนช่วยชีวิตอาหกไว้ เขาไม่มีทางพูดโกหกเพื่อแย่งความดีความชอบแน่ เพราะนั่นมันผิดบาปมหันต์

"ใช่ครับ ตอนนั้นพวกเราอยู่ตีนเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดแล้ว นึกว่าโดนแค่เส้นเลือดแดงที่เท้า ขึ้นไปเห็นที่ต้นขานี่พวกผมก็ตกใจจนตัวสั่นเหมือนกัน"

"แล้วยังไงต่อครับพี่หง?"

...

กรณีเลื่อยไฟฟ้าบาดโดนเส้นเลือดแดงที่เท้านั้นแม้จะหาได้ยากแต่ก็พอมีให้เห็นบ้าง ทว่าบาดไปถึงเส้นเลือดใหญ่ต้นขานั้นมันหลุดโลกจริงๆ

เมื่อเหอเสี่ยวหงเล่ามาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็ใจเต้นรัว อยากรู้ว่าเหตุการณ์หลังจากนั้นเป็นอย่างไร

"หลังจากนั้นผมก็พยายามควานหาเส้นเลือดที่ขาดเพื่อจะห้ามเลือด แต่เลือดมันนองไปหมด แดงฉานไปทั้งบริเวณ ผมพยายามหาอยู่สิบกว่าวินาทีก็ยังห้ามไม่ได้ ตอนนั้นอาหกเข้าสู่ภาวะช็อกไปแล้ว ผมรู้เลยว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ตายแน่ๆ! เลยตัดสินใจใช้วิธีแพ็กแผลหยุดเลือดแทน!"

พอเล่ามาถึงตรงนี้ ภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาเหอเสี่ยวหงมีสีหน้าเคร่งเครียดตามไปด้วย

"วิธีแพ็กแผลก็ยังห้ามไม่อยู่เหรอ??"

ทุกคนเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน

"ไม่ครับ ห้ามไม่อยู่"

เหอเสี่ยวหงส่ายหน้า ตอนนั้นเขาพังทลายและสิ้นหวังถึงขีดสุด

ที่ต้องยืนมองญาติแท้ๆ ของตัวเองกำลังจะสิ้นลมหายใจคามือ

"สวรรค์!"

ทุกคนในที่นั้นต่างรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงไปตามร่างกาย หน้าเริ่มร้อนผ่าว และรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวด้วยความตกใจ

เพราะในสถานการณ์แบบนั้นมันช่างสิ้นหวังเหลือเกิน

"แล้วหมอเหอครับ ในเมื่อคุณเองยังห้ามไม่อยู่ แล้วสัตวแพทย์จางเขาทำยังไงเหรอ ผมจำได้ว่าตอนนั้นเขาไม่ได้พกอะไรไปเลย มีแค่ถุงมือพลาสติกคู่เดียวไม่ใช่เหรอ!"

อารมณ์ของทุกคนถูกดึงเข้าสู่เหตุการณ์อย่างสมบูรณ์

ผ่านคำบอกเล่าของเหอเสี่ยวหง

ทุกคนราวกับได้ไปยืนอยู่ ณ จุดเกิดเหตุ และได้เห็นภาพความสิ้นหวังของเหอเสี่ยวหงที่ห้ามเลือดไม่ได้

"ผมก็มึนเหมือนกัน! ตอนนั้นพอเห็นอาจารย์จางมาถึง ผมก็ตะโกนออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า 'ห้ามไม่อยู่แล้วครับอาจารย์จาง...' แล้วอาจารย์จางก็บอกว่าขอให้เขาได้ลองดู"

เหอเสี่ยวหงหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

ขบวนที่เคยเดินเอื่อยๆ

ตอนนี้ทุกคนต่างหยุดเดินและหันมาจ้องมองที่เหอเสี่ยวหงเป็นจุดเดียว

ทุกคนอยากรู้ใจจะขาดว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

สัตวแพทย์จางทำอย่างไร

ถึงได้หยุดเลือดจากเส้นเลือดใหญ่ต้นขาได้

เหอเสี่ยวหงเห็นสายตาที่กดดันเหล่านั้นเขาก็รู้ดีว่าถ้าไม่รีบพูดต่อคงโดนรุมแน่ๆ เขาจึงเล่าต่อทันที

"ตอนนั้นสมองผมมันขาวโพลนไปหมด อารมณ์แบบลองดูหน่อยก็ไม่เสียหายเลยยอมหลีกทางให้อาจารย์จางลองดู ผลปรากฏว่าพวกคุณรู้ไหม พออาจารย์จางสวมถุงมือเสร็จ เขาแม่งสอดมือเข้าไปในแผลที่ต้นขาอาหกตรงๆ เลยเว้ย! ให้ตายเถอะ เขาแม่งใช้มือเปล่าห้ามเลือด! แล้วประเด็นคือแม่งห้ามอยู่ด้วย!!!"

พอเล่าถึงตรงนี้ เสียงของเหอเสี่ยวหงก็ดังขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและศรัทธาอย่างที่สุด!!

"ห้ามเลือดด้วยมือเปล่า!!"

"สัตวแพทย์ใช้มือเปล่าห้ามเลือดเนี่ยนะ?"

"ผมหูฝาดไปหรือเปล่า สัตวแพทย์ใช้มือเปล่าห้ามเลือดเส้นเลือดแดงใหญ่แล้วหยุดได้จริงๆ เหรอ?!"

"เป็นไปไม่ได้! พี่หงพี่หลอกพวกเราแน่ๆ การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าต้องแม่นยำระดับสุดยอด โดยเฉพาะที่เส้นเลือดแดงใหญ่ต้นขา"

แทบทุกคนต่างแสดงแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อออกมา

และพากันคัดค้าน

"พวกคุณคิดว่าผมกุเรื่องขึ้นมาเหรอ? ลองคิดดูดีๆ ตอนแรกผมก็มาที่นี่เพื่อจะจับผิดอาจารย์จางเหมือนพวกคุณนั่นแหละ ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับอาจารย์จางเลย ผมจะบ้าไปแต่งนิทานเทพเจ้าให้เขาทำไม? อีกอย่าง กระเป๋าเครื่องมือก็อยู่ที่พวกคุณ สองคนนั้นนอกจากมือเปล่าแล้วจะมีเครื่องมือมืออาชีพที่ไหนไปใช้ได้อีกล่ะ?"

เหอเสี่ยวหงถามกลับ

"มัน... มันก็จริงแฮะ..."

"แต่มันก็หลุดโลกเกินไปนะ พูดตามตรง ต่อให้อาจารย์แผนกฉุกเฉินอาวุโสมาทำเอง การใช้มือเปล่าหยุดเลือดเส้นเลือดใหญ่ต้นขาก็ยังทำได้ยากมาก ยกเว้นแต่จะเป็นพวกอดีตหมอทหารรุ่นเก๋าถึงจะพอมีลุ้น แล้วสัตวแพทย์จางทำได้ไงเนี่ย!"

ทุกคนเริ่มจะเชื่อแล้ว

แต่ก็ยังสงสัยว่าจางหลิงชวนทำได้อย่างไร

แม้แต่อาจารย์แพทย์แผนกฉุกเฉินเอง การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าก็ยังถือเป็นเรื่องยากมาก

นี่มันคือทักษะขั้นสูงอย่างแท้จริง

"นั่นแหละ! ผมถึงได้สงสัยในชีวิตตัวเองไงพี่น้อง! เมื่อกี้ที่ผมดูเหม่อๆ หลังการกู้ชีพน่ะ ไม่ใช่เพราะผมจิตใจอ่อนแอหรือตกใจกับเหตุการณ์หรอก แต่ผมแม่งช็อกที่เห็นสัตวแพทย์คนหนึ่งใช้มือเปล่าห้ามเลือดได้เทพขนาดนั้น ผมเอาแต่คิดว่าเขาทำได้ยังไง จนกระทั่งผมนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างขึ้นมา... ทุกคนคิดว่า อาจารย์จางเขามีโอกาสจะเป็นสัตวแพทย์ในกองทัพไหม!!"

เหอเสี่ยวหงโพล่งออกมา

พร้อมกับประกายตาที่วาววับ

ถึงแม้สัตวแพทย์จางจะไม่ยอมรับ แต่บางทีมันอาจจะเป็นความลับที่ต้องปกปิดก็ได้!

"สัตวแพทย์กองทัพ?"

"เชี้ย! แม่งมีความเป็นไปได้สูงมาก!!"

"ถึงบางอ้อเลย ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!!!"

พวกผู้ชายต่างพากันสะดุ้งโหยง

"สัตวแพทย์กองทัพมันต่างจากสัตวแพทย์ปกติยังไงเหรอคะ??"

พวกผู้หญิงต่างพากันทำหน้ามึนตึ๊บ

และเอ่ยถามด้วยความสงสัย

พวกเธอไม่รู้จริงๆ ว่าสัตวแพทย์กองทัพกับสัตวแพทย์ทั่วไปมันต่างกันตรงไหน

"ก็คือหมอทหารนั่นแหละ! เพราะภารกิจหลักของหมอทหารคือรักษาให้คนรอดชีวิต สารพัดเทคนิคห่ามๆ ที่รักษาคนเหมือนไม่ใช่คนนี่แหละเลยทำให้ได้ฉายาว่าสัตวแพทย์!"

คราวนี้พวกผู้ชายที่รู้เรื่องดีก็รีบช่วยอธิบายให้ฟังทันที!

"อุ๊ย! อย่า... อย่าบอกนะ!!"

พริบตานั้น ดวงตาของพยาบาลสาวๆ ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!!

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลา 11:20 น.

รถพยาบาลที่วิ่งสุดกำลังมาจอดสนิทที่หน้าโถงแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิง

เพียงไม่กี่วินาที เปลสนามก็ถูกเข็นลงจากรถอย่างรวดเร็ว

พยาบาลที่มาด้วยรีบชูขวดน้ำเกลือวิ่งนำไปพลาง

โดยมีหญิงผิวคล้ำร่างผอมที่ดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อวิ่งตามมาด้วยใบหน้าซีดเผือด!!

"รองหัวหน้าซ่ง อาการเป็นยังไงบ้างครับ!"

ทีมงานแผนกฉุกเฉินที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วรีบเข้ามาสอบถาม

"ไม่ดีเลย คนไข้เสียเลือดในปริมาณมหาศาล เกือบจะถึงสามในสี่ของร่างกายแล้ว และเข้าสู่ภาวะช็อกขั้นรุนแรง ตอนนี้อัตราการเต้นของหัวใจตกลงเหลือแค่ 30 ครั้งต่อนาที แถมยังมีอาการหัวใจหยุดเต้นไปแล้วสองครั้งระหว่างทาง!!!"

ซ่งหมิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนอย่างที่สุด!!

"อะไรนะ! เร็วๆๆ เข้า!!!"

ทุกคนในที่นั้นต่างรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า!!

"รหัสฉุกเฉิน 999 ผู้ใหญ่ ห้องฉุกเฉินชั้นหนึ่ง!!"

"รหัสฉุกเฉิน 999 ผู้ใหญ่ ห้องฉุกเฉินชั้นหนึ่ง!!!"

เพียงครู่เดียว

บุคลากรทุกคนในโรงพยาบาลประชาชนอำเภอชิงต่างชะงักไปวินาทีหนึ่ง เพราะเสียงประกาศรหัสวิกฤตของโรงพยาบาลดังขึ้น

จากนั้นภาพที่หาดูได้ยากก็ปรากฏขึ้น เมื่อเจ้าหน้าที่ในชุดกาวน์ขาวจำนวนมากต่างรีบพุ่งตัวไปยังโถงแผนกฉุกเฉินชั้นหนึ่ง

ต่อมา หัวหน้าแผนกฉุกเฉิน, หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไป, หัวหน้าแผนกศัลยกรรมหลอดเลือด, แผนกเวชบำบัดวิกฤต และแผนกวิสัญญีวิทยา ต่างส่งยอดฝีมือระดับแนวหน้าออกมากันจนครบ!

การกู้ชีพเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นขาขาดนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในทางคลินิก แต่เพราะการเสียเลือดนั้นรุนแรงและรวดเร็วมาก การกู้ชีพจึงทำได้ยากและมีอัตราการเสียชีวิตสูงมาก

ดังนั้นทุกคนจึงรู้ดีว่า

นี่จะเป็นการเปิดโต๊ะเจรจากับพญามัจจุราชอย่างแท้จริง!!