บทที่ 72 ไม่มีเสียงหัวใจเต้น ไม่มีชีพจร ตายในร้านขายยา เจ้าของร้านสาวตกใจแทบสิ้นสติ!

"จากการตรวจของพวกเราพบว่าเธอมีอาการตับแตกจากการกระทบกระเทือน ซี่โครงหักสี่ซี่ และยังมีม้ามแตกด้วย ตอนนี้ผมติดต่ออาจารย์แผนกอัลตราซาวด์ไว้แล้ว ต้องรีบตามตัวคนคนนี้กลับมาให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นอันตรายถึงชีวิตแน่นอน!!"

อาจารย์อวี๋เอ่ยกับหลี่อิ๋งอิ๋งพลางวิ่งหน้าตั้งออกไปยังหน้าโถงผู้ป่วยนอก

"เชี้ยแล้ว!!"

ทันทีที่สิ้นคำพูด หลี่อิ๋งอิ๋งก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!!

เรื่องซี่โครงหักยังพอว่า แต่เรื่องม้ามแตกกับตับแตกนี่สิ หากจัดการไม่ทันท่วงที โดยเฉพาะตับแตกที่มีเลือดออกในปริมาณมหาศาล อาการจะวิกฤตมากและมีอัตราการเสียชีวิตสูงลิบ!

สวรรค์ช่วย

ตอนนี้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ทำไมตอนนั้นสัตวแพทย์จางถึงไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว และกำชับให้รีบขึ้นรถพยาบาลมาทันที!!

ที่แท้ทั้งสามีและภรรยาคู่นี้ควรจะนอนรอการกู้ชีพอยู่ในห้องฉุกเฉินทั้งคู่ต่างหาก!!

"ขอเชิญคุณโจวกุ้ยเซียงมาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด่วนค่ะ"

"ขอเชิญคุณโจวกุ้ยเซียงมาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด่วนค่ะ"

เสียงประกาศจากทางโรงพยาบาลดังขึ้นซ้ำๆ

"โจวกุ้ยเซียง!!"

หลี่อิ๋งอิ๋งกับอาจารย์อวี๋พยายามตามหาตัวกันอย่างบ้าคลั่ง แต่ที่น่าตายที่สุดคือโทรศัพท์ของเธอดันปิดเครื่อง! ทำเอาหลี่อิ๋งอิ๋งและทีมงานร้อนรนจนเหมือนมดบนกระทะร้อน!

"คุณหมอครับ ตามหาแม่ผมทำไมเหรอครับ? เมื่อกี้แม่บอกว่าปวดท้อง เลยจะไปหาอะไรกินรองท้องน่ะครับ"

ในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายโจวกุ้ยเซียงเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้ามึนงง

"โอ้พระเจ้า! ไปกินที่ไหน!!!"

ทั้งหลี่อิ๋งอิ๋งและอาจารย์อวี๋แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมกัน

"น่าจะเป็นร้านเกี๊ยวน้ำเสี่ยวหยาตรงหน้าโรงพยาบาลครับ"

ชายหนุ่มชี้ไปทางประตูหน้าโรงพยาบาล

"เร็วเข้า! เวชศาสตร์ฉุกเฉิน! เปลสนาม! ไปที่ร้านเกี๊ยวน้ำเสี่ยวหยาหน้าโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!!!"

สถานการณ์วิกฤตแล้ว! หลี่อิ๋งอิ๋งและอาจารย์อวี๋นำทีมเจ้าหน้าที่ในชุดกาวน์หลายคนแบกเปลสนามพุ่งพรวดออกไปทันที!!

"???"

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลูกชายของโจวกุ้ยเซียงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

ไม่ใช่ว่าพ่อเขากำลังถูกกู้ชีพอยู่เหรอ

พ่อก็นอนอยู่ในห้องฉุกเฉินแล้วนี่นา ทำไมต้องแบกเปลสนามไปตามหาแม่เขาด้วยล่ะ

ณ ร้านเกี๊ยวน้ำเสี่ยวหยา

"ค่ะเถ้าแก่ ขอที่เล็กจานนึงนะคะ"

โจวกุ้ยเซียงนั่งลง เธอรู้สึกว่าเหงื่อผุดพรายตามไรผม เจ็บแปลบที่หน้าอกและท้องน้อย แถมยังรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก หัวใจก็เต้นรัวอย่างน่ากลัว

ปกติเธอก็มีอาการโรคกระเพาะอยู่บ้าง เมื่อกี้เลยคิดว่าในเมื่อปวดท้อง ถ้าได้กินอะไรอุ่นๆ ลงท้องไปบ้างอาจจะช่วยบรรเทาได้ แต่ตอนนี้มันเจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

"เถ้าแก่คะ ฉันจ่ายเงินไว้ก่อนนะ ขอไปซื้อยาที่ร้านขายยาข้างๆ แป๊บนึง"

โจวกุ้ยเซียงตั้งใจจะไปซื้อยาแก้ปวดกับน้ำมันมวยมาทา

ถ้ามีน้ำมันเมล็ดชาคงจะดีที่สุด เวลาฟกช้ำดำเขียวปกติเธอแค่ใช้น้ำมันเมล็ดชาทาก็ช่วยกระจายรอยช้ำได้แล้ว

แต่ตอนนี้อยู่ในตัวอำเภอจะไปหาน้ำมันเมล็ดชาแท้ๆ ได้ที่ไหน ซื้อตามร้านทั่วไปก็สู้ของที่สกัดเองที่บ้านไม่ได้ เธอเลยกะจะไปซื้อน้ำมันมวยมาทาเพื่อบรรเทาอาการปวดและลดบวมก่อน

ถ้าได้กินยาแก้ปวดเข้าไปด้วยก็น่าจะดีขึ้นบ้าง

"ได้ครับพี่สาว พี่ไหวไหมเนี่ย?"

เถ้าแก่ร้านมองดูหญิงผิวคล้ำร่างผอมที่ดูอาการไม่ค่อยดี หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่ปวดท้องนิดหน่อย"

โจวกุ้ยเซียงพยายามพยุงตัวลุกขึ้นเดินออกไป

ไม่รู้ทำไม เพียงครู่เดียวเธอก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงลงฮวบฮาบ แม้แต่ก้าวเดินแต่ละก้าวก็ยังดูลำบากยากเย็น

"โจวกุ้ยเซียง!!!"

หลังจากเธอเดินออกไปไม่นาน

ที่ร้านเกี๊ยวน้ำเสี่ยวหยา

เจ้าหน้าที่ชุดกาวน์หกคนวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน

ที่ประตูยังมีคนแบกเปลสนามตามมาด้วย

คนในร้านที่กำลังนั่งกินเกี๊ยวอยู่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน!

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!!

"ใครคือโจวกุ้ยเซียง!!"

หมอแผนกฉุกเฉินที่แบกเปลถามขึ้นเสียงดัง

"มะ... ไม่ทราบครับ..."

ลูกค้าในร้านต่างพากันส่ายหน้าอย่างมึนงง

ไม่รู้ทำไม ในวินาทีนั้นพวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างประหลาด

ราวกับว่าคนที่จะถูกหามออกไปรายต่อไปอาจจะเป็นพวกเขาก็ได้

"ดูเหมือนจะไม่อยู่ที่นี่นะครับ???"

อาจารย์อวี๋มองไปที่หลี่อิ๋งอิ๋งด้วยสีหน้าฉงน

ถึงแม้จะเพิ่งเห็นหน้ากันแวบเดียวและไม่สนิทกันนัก

แต่อาจารย์อวี๋จำได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงผิวคล้ำและผอมบาง

ในร้านมีลูกค้าอยู่หลายคน

แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครที่มีลักษณะตามนั้นเลย

"ไม่อยู่จริงๆ ค่ะ หรือว่าจะไปกินที่อื่น? อาจารย์คะ ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ!"

หลี่อิ๋งอิ๋งส่ายหน้า ร้านเสี่ยวหยาเป็นร้านเก่าแก่ขนาดเล็ก ต่อให้ลูกค้าเต็มร้านก็มีแค่สิบกว่าคนเท่านั้น

เพราะฉะนั้นโจวกุ้ยเซียงอยู่หรือไม่อยู่ เธอแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ชัดเจนว่าไม่อยู่

"ยังปิดเครื่องอยู่เลยครับ!!!"

อาจารย์อวี๋ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง

"คุณหมอครับ พวกคุณกำลังตามหาพี่สาวที่ใส่เสื้อแขนสั้นสีเขียว ตัวดำๆ ผอมๆ หรือเปล่าครับ?"

ในจังหวะนั้นเอง เถ้าแก่ร้านเกี๊ยวเดินออกมาจากหลังครัวแล้วเอ่ยถาม

"ใช่ๆๆ! คนนั้นแหละค่ะ! เถ้าแก่คะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน!!!"

หลี่อิ๋งอิ๋งพยักหน้ารัวๆ ถึงแม้เสื้อผ้าจะไม่ตรงกับที่จำได้

แต่เมื่อกี้เธอเห็นลูกชายเขาถือถุงใบเล็กมาด้วย และบนรถพยาบาลเธอก็เคยบอกให้ลูกชายเตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้แม่ เพราะฉะนั้นเป็นไปได้มากว่าเธออาจจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปแล้ว

"เมื่อกี้เห็นเธอบอกว่าปวดท้อง เหมือนจะเดินไปซื้อยาที่ร้านข้างบนโน่นน่ะครับ เกี๊ยวชามนี้ยังเป็นของเธออยู่เลย"

เถ้าแก่ชี้ไปที่ชามเกี๊ยวที่ทำเสร็จแล้ววางอยู่บนโต๊ะ

"ร้านขายยาเหรอ? ไปเร็วๆๆ!!!"

แถวนี้มีร้านขายยาต้าเหรินถังอยู่เพียงร้านเดียว ระยะห่างแค่ประมาณหกสิบเจ็ดสิบเมตรเท่านั้น

ทุกคนรีบพุ่งตรงไปยังร้านขายยาทันที

ณ ร้านขายยา

"พี่สาวคะ รับอะไรดี... พี่คะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า??"

พนักงานร้านกำลังนั่งดูซีรีส์พลางกินเกี๊ยวน้ำที่ซื้อมา

เห็นคนเดินเข้ามาจึงเตรียมจะถามว่าต้องการยาอะไร

แต่พอเห็นอีกฝ่ายเกาะชั้นวางยาไว้แน่น เหอผุดเต็มหน้า หน้าซีดขาวราวกับกระดาษ และมือกำลังกุมหน้าอกไว้ เธอถึงกับยืนอึ้งทำตัวไม่ถูก

"เอา... ซื้อน้ำมันมวย..."

"ตุบ—"

โจวกุ้ยเซียงยังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกโลกหมุนคว้าง

แล้วร่างก็ทรุดฮวบหมดสติลงไปทันที

"ว้าย! เถ้าแก่คะ! ช่วยด้วยค่ะ! มีคนเป็นลม!!!"

พนักงานร้านขายยาซึ่งเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ ตกใจจนตัวลอย

ก็นะ ใครจะไปเคยเจอคนเดินเข้าร้านยามาแล้วล้มตึงไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้

"หา! เร็วเข้า! เช็กดูซิว่ายังหายใจไหม หัวใจเต้นหรือเปล่า! ชีพจรเป็นยังไงบ้าง!!"

เสียงกดชักโครกดังมาจากในห้องน้ำ เจ้าของร้านรีบล้างมือพลางตะโกนบอกลูกน้อง!!

"เชี้ยแล้ว! เถ้าแก่รีบมาดูเร็วค่ะ! เหมือนจะไม่มีชีพจรแล้ว!!!"

เด็กสาวพนักงานตะโกนเสียงหลง!

"คนเป็นลมปกติจะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีชีพจร! นอกเสียจากอวัยวะภายในตกเลือดรุนแรงจนหัวใจหยุดเต้น ทำงานสายนี้อย่าลนลาน เวลาจับชีพจรต้องนิ่ง ไม่อย่างนั้นจะประเมินพลาด"

เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงอายุห้าสิบหกสิบปี สวมแว่นตา ท่าทางดูมีความรู้และสุขุม

เธอรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

"ตายแล้ว! คุณพระช่วย! เสี่ยวฮุ่ย แก... แกวิ่งไปฝั่งตรงข้ามตามหมอมาเร็วเข้า!!!"

ทันทีที่เธอคุกเข่าลงตรวจอาการ

ไม่มีชีพจร!

ไม่มีเสียงหัวใจเต้น!!

ใบหน้าของเจ้าของร้านยาซีดเผือดลงทันที!!

เธอกดนวดหัวใจไปพลางตะโกนสั่งพนักงานที่ชื่อเสี่ยวฮุ่ยเสียงดังลั่น

ซวยแล้ว ซวยจริงๆ

คนคนนี้กำลังจะมาตายในร้านของเธอแล้ว!!

...